பலகோடி அர்ஜுணர்களும் சிலநூறு கௌரவர்களும்-1

”சின்மயானந்தாவின் The art of Man Making படிச்சிருக்கியா?”

 “முழுசா இன்னமும் படிக்கல்லை. ஆனா ரேண்டமா அங்க கொஞ்சம் இங்க கொஞ்சம்ன்னு படிக்கிறதுண்டு அப்பப்போ”

 “பரவாயில்லை. முதல் சில அத்தியாயங்கள் படிச்சாலே அவர் என்ன சொல்ல வர்ரார்ன்னு புரியும்”

 “யு ஆர் ரைட். மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கையில திருப்தியும் சந்தோஷமும் கிடைக்க materialistic வளர்ச்சிகள் மட்டுமே போதாது. உண்மையில் அது மூன்றில் ஒரு பங்கு தேவைதான் என்கிற ரீதியில் சொல்றார்”

 “கரெக்ட். அதைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கிறே?”

 “சின்மயானந்தாவோட கருத்துக்களை சீர் தூக்கிப் பார்க்கிற அளவுக்கு நான் பெரிய்ய அப்பா டக்கர் இல்லை. அவர் சொல்றது புரிஞ்சாலே பெரிய விஷயம்.”

 “நீ சொல்றது சரி. மை காட்.. என்ன லேங்வேஜ் ஸ்கில் இல்லை?”

 “அதை லேங்வேஜ் ஸ்கில்ன்னு நான் சொல்ல மாட்டேன். அது வெறும் ஸ்கில் இல்லை. ரொம்பப் பவர்ஃபுல் லேங்வேஜ்”

 “என்ன வித்யாசாம்?”

 “வெறும் ஸ்கில்ன்னா அதில மொழிப் புலமை மட்டுமே இருக்கும். ஹை ஒக்காபிலரி, நிறைய்ய அட்ஜெக்டிவ்ஸ், காம்ப்லெக்ஸ் வாக்கியங்கள்ன்னு வாயைப் பிளந்து கிட்டு கேட்கிற மாதிரி நிறையப் பேர் பேசறாங்க. ஆனா சின்மயானந்தாவின் மொழிநடை அவர் சொல்ல வருகிற கருத்தை நமக்குச் செலுத்துகிற சக்தி நிறைந்ததா இருக்கு. அதனாலதான் பவர்ஃபுல்ன்னு சொன்னேன்”

 “இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமா, உதாரணத்தோட சொல்ல முடியுமா?”

 “டிரை பண்றேன். ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைச் சொல்றேன் :

 Arjuna argues that he can not fulfill his duties towards his nation, and he brings forth a chain of empty arguments, all of them extremely sentimental and highly emotional. On the whole, Vyasa the author, demonstrates in Arjuna the total break up of the human personality under the stress and strain of its own immediate environment.

 அப்டீன்னு சொல்றார். நான்கைந்து வரிகள்தான்னாலும் அதில எத்தனை விஷயங்கள் இருக்குங்கிறது யோசிக்க வேண்டியது”

 “நீ என்ன யோசிச்சே?”

 “பேச்சும் செயலும் ஒன்றுக்கொன்று mutually exclusive.. அதனால….”

 “வெயிட், வெயிட்… பேச்சும் செயலும் ம்யூச்சுவலி எக்ஸ்க்ளூசிவா அல்லது Complimentary யா?”

 “கண்டிப்பா ம்யூச்சுவலி எக்ஸ்க்ளூசிவ்தான். எண்ணம் ஒண்ணு பேச்சா வெளிப்படுது, அல்லது செயலா வெளிப்படுது”

 “இல்லையே, உன்னையெல்லாம் சுட்டுத் தள்றதுதாண்டா சரின்னு சொல்லிகிட்டே ஷூட் பண்றாங்களே.. அங்கே பேச்சும் இருக்கு செயலும் இருக்கே?”

 “இவ்வளவு வயலண்ட் எக்ஸாம்ப்பிள் தேவையா? போகட்டும்; இருக்கலாம். செயலே வந்தப்புறம் பேச்சு ரிடண்டண்ட். காம்ப்ளிமெண்ட்ரின்னா அர்த்தம் வேறே. இரண்டு விஷயங்களின் தொகுதியாலதான் முழுமை கிடைக்கும் என்கிற மாதிரி இருக்கிற விஷயங்களைத்தான் காம்ப்ளிமெண்ட்ரின்னு சொல்ல முடியும்”

 “சரி, காம்ப்ளிமெண்ட்ரி இல்லைதான் ஒத்துக்கிறேன். ஆனால் செயல் வந்தப்புறம் பேச்சு ரிடண்டண்ட் என்கிறதை நான் ஒப்புக்க மாட்டேன். எண்ணம் செயலாக மட்டும் வெளிப்படும் போது அது பிடிவாதமாகவோ, பண்புக் குறைவாகவோ நினைக்கப்படுகிற சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கு”

 “ஓக்கே.. அக்ரீட். அப்ப பேச்சும் செயலும் சில இடங்களில் supplementary யாக இருக்குன்னு அமெண்ட் பண்ணிக்கலாம். நான் சொல்ல வந்தது வேறே. நம்மால ஒரு விஷயத்தைப் பண்ண முடியாதப்ப மணிக்கணக்கில் நம்மால காரணங்களும் விளக்கமும் சொல்ல முடிகிறது, சொல்கிறோம். பல சமயம் சம்பந்தப்பட்ட செயலே பத்து நிமிஷத்தில் பண்ணி முடிக்கிற செயலா இருக்கும். வெத்துக் காரணங்களால் இயலாமையை மறைக்கிறது அடிப்படை மனித குணம். இதை இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நினைவு படுத்திக்க முடியுது”

 “அர்ஜுணன் இயலாதவன். அவன் வெத்துக் காரணங்கள் சொன்னான்னு சொல்றியா?”

 “இயலாதவன்னு மொட்டையா சொன்னா அது அனர்த்தமா இருக்கும். பல வேலைகளைச் செய்ய நமக்கு தாற்காலிக இயலாமைகளும் இருப்பதுண்டு. அதற்கான காரணங்களும் ஜெனூயினா இருப்பதுண்டு. அதையெல்லாம் மறந்துட்டு இது என் கடமை என்கிற டிரைவ் மட்டும் இருக்கிற நிலையை யாராவது கொடுத்தா அந்தக் காரியத்தைச் செய்து முடிச்சிடுவோம். அப்படி முடிச்சப்புறம் ஜெனூயினா இருந்த காரணங்கள் வெத்துக் காரணங்களாப் போயிடும்”

 “நிஜம்தான். ஆஃபீஸ்ல நமக்கு உடன்பாடில்லாத பல வேலைகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கே.. யு ஆர் டூயிங் திஸ் இன் தி இண்டரஸ்ட் ஆஃப் தி ஆர்கனைசேஷன் பிளா.. பிளா.. சொல்ல மேலதிகாரிகள் இருக்காங்களே”

 “இன் அதர் வேர்ட்ஸ் கிருஷ்ணர்கள்”

 “யெஸ்”

 “அந்த ஷண நேரக் குழப்பம் நமக்குத் தரும் உணர்வுகள்தான் செயலுக்குத் தடை. அதைத்தான் அடுத்த வரியில் சொல்லியிருக்கார்”

 “சின்மயானந்தா 35 வார்த்தைகள்ள சொன்ன விஷயம் பத்தி நம்மாலே 350 வார்த்தைகள் பேச முடியுது”

 “அதனாலதான் அதை பவர்ஃபுல் லேங்வேஜ்ன்னு சொன்னேன். எப்போதோ, ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் படித்த கட்டுரையில் ஒரு வாக்கியம் ஞாபகம் வருகிறது,

 ‘வழக்கமாகக் கூடி, வசீகரமாகப் பேசி, வளையாது குனியாது வாய் வீரம் காட்டி விட்டு, வாகை சூடியதாக மனப்பால் குடித்து விட்டு, தோகையர் புடைசூழப் போகபூமிக்குச் செல்லும் சுக போகிகள் கூட்டமல்ல…..’

 அந்தக் கட்டுரை முழுக்க இப்படிப்பட்ட வாக்கியங்களிலேயே எழுதப்பட்டிருந்தது. இந்த மொழிநடையும், அதன் வசீகரமும் சொல்ல வந்த கருத்தை பிளாட்டிங் பேப்பர் போல ஒற்றி எடுத்து விடுகிறது. ஸ்கில்ஃபுல் லேங்வேஜுக்கும், பவர்ஃபுல் லேங்வேஜுக்கும் இருக்கிற வித்யாசம் இதுதான்”

 “அது சரி, சின்மயானந்தா சொன்ன அடிப்படைக் கருத்துக்கு வரலாம்…..”

 “ம்ம்ஹூம் அதை அடுத்த பகுதியில வெச்சிக்கலாம். ஏற்கனவே 540 வார்த்தைகள் பேசிட்டோம். இதுக்கு மேலே பேசினா ஜனங்களுக்குப் பொறுமை இருக்காது”

Advertisements

6 comments

  1. சார்,
    skillfull லா powerful language அ பயன்படுத்தி இருக்கிறீர்கள்.
    Btw, என்னமோ தெரியல, “நீங்க சயன்டிபிக் டெரரிஸ்டா, இல்ல டெர்ரிஃபிக் சயன்டிஸ்டா” னு கேக்க தோணுது.

    http://www.concurrentmusingsofahumanbeing.blogspot.com

எதுவா இருந்தாலும் எழுதுங்க!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s