அரசியல்

கிங் மேக்கரா குயின் மேக்கரா?

எதிர்க் கட்சிகள் அத்தனையும் ஒரே அணியில் கூடினாலும் அ. தி. மு. க மார்ஜினலாய் வெற்றி பெரும் சாத்தியங்களே உள்ளன.

ஆனால் காங்கிரஸோடு கூட்டணி அறிவித்ததன் மூலம் தி. மு. க, பா. ஜ. க வுக்குக் கதவை மூடி விட்டது. பா. ஜ. க மாத்திரம் இல்லை, ஜி. கே. வாசன் அண்ட் கோவுக்கும் பை சொன்னது போலத்தான் அது.

மக்கள் நலக் கூட்டணி என்று ஒன்றை அமைத்ததன் மூலம் தங்களுக்கு தி. மு. க, அ. தி. மு. க இரண்டும் ஒப்புதல் இல்லை என்று வை. கோ அண்ட் திருமா சொல்லி விட்டார்கள். கம்யூனிஸ்டுகளும் டிட்டோ.

பா. ம. க என்ன நினைப்பில் தனித்து நிற்கிறது என்றே தெரியவில்லை. எங்களுக்கு யார் தயவும் தேவை இல்லை என்று சற்று இரக்கம் உண்டாக்கும் தொனியில் அன்புமணி கூவுகிறார். யாருக்காவது அவர்கள் தயவு தேவையா என்பதையும் எண்ணிப் பார்ப்பது நல்லது.

ஒருக்கால் தி. மு. க வோடு கூட்டணியில் வேறு கட்சி இணையலாம் என்றால் அது தே. மு. தி. க மாத்திரமே.

தே. மு. தி. க வுக்குத் தான் எந்தப் பக்கம் போகிறோமோ அந்தப் பக்கம் வெற்றி பெறும் என்கிற நினைப்பு சர்வ உறுதியாக இருப்பது தெரிகிறது. அதனால்தான் கிங்கா, கிங் மேக்கரா என்றெல்லாம் பேச்சு! பிரேமலதாவே பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்டால் அவர்கள் குயின் மேக்கராய்த்தான் ஆக முடியும் என்று தோன்றுகிறது. பண்ருட்டி இல்லாத தே. மு. தி. க வெறும் மூச்சு விடும் உடம்புதான். Brain Dead.

கிங்கா, கிங் மேக்கரா என்கிற மாதிரி பேராசைகள் இருந்தால் கூட்டணி ஏற்படாது.

கூட்டணி ஏற்படா விட்டால் லாபம் தே. மு. தி. கவுக்கு இல்லை. அ. தி. மு. க வுக்குத்தான். நஷ்டம் தி. மு. க வுக்கு இல்லை, மக்களுக்குத்தான்.

அ. தி. மு. க ஏன் மாற வேண்டும் என்று கேட்பவர்களுக்கு என் பதில், இம்முறை அவர்கள் தப்பும் செய்யவில்லை, ரைட்டும் செய்யவில்லை. தப்பு பண்ணால் கூடப் பரவாயில்லை, ஏதாவது செய்கிற அரசாங்கம் வேண்டும் என்று தோன்ற ஆரம்பித்து விட்டது மக்களுக்கு.

 

 

 

Advertisements

நேருவும் மு. க. அழகிரியும்

”என்னடா, வேலை எதுவும் இல்லாம ஓபி அடிச்சிகிட்டு இருக்கே?” என்றபடி உள்ளே வந்தான் என் நண்பன்.

”உம் வாக்கியத்தில் பிழை இருக்கிறது” என்றேன்.

“எதில் குற்றம் கண்டீர் சொல்லிலா அல்லது பொருளிலா” என்றான் மூக்கருகே ஆள்காட்டி விரலை ஆட்டி.

“சொல்லில் குற்றமில்லை, இருந்தாலும் அது மன்னிக்கப்படலாம். பொருளில்தான் குற்றம். வேலை இருந்தாத்தான் ஓபி அடிக்க முடியும்”

“சரி, இப்ப எந்த வேலையை விட்டுட்டு ஓபி அடிக்கறே?”

“ஓபின்னா இது ஒரு மாதிரி இலக்கிய ஓபி. ஒரு புத்தகம் எழுதி முடிச்சிக் குடுத்தாகணும். அதுல ஒரு விஷயம் புரியாததால் காங்கிரஸோட வரலாற்றைப் படிக்க வேண்டியிருந்தது”

“வரலாறு என்ன சொல்லுது?”

“கோஷ்டிகள் காங்கிரஸுக்குப் புதிசில்லை. 1885 இல்  தொடங்கப்பட்ட காங்கிரஸ்  1907ம்  ஆண்டே  இரண்டாகப் பிளந்தது.  பாலகங்காதரத் திலகரின் தீவிர  கோஷ்டி  மற்றும்  கோகலேயின்  மிதவாத  கோஷ்டி  என்று ஆயிற்று”

“அட.. இண்ட்டரஸ்டிங்!”

“அதை விட இண்ட்டரஸ்டிங் ‘வெள்ளையனே வெளியேறு டைப் போராட்டத்தை திலகர் 1907 லேயே ஆரம்பிச்சாச்சு. அவருக்குத் தீவிரவாத முத்திரை குத்தி அனுப்பிட்டு 1942ம் வருஷம் நானே சிந்திச்சேன் போல காந்தி திரும்ப அந்த இயக்கத்தை ஆரம்பிச்சார்!”

“போப்பா.. சும்மா குறை சொல்லாதே 1907 ல காந்தி இந்தியாவிலயே இல்லை. தன்னாப்பிரிக்காவில் இல்ல இருந்தார்?”

”சரி அதை விடு. இன்னொரு சுவாரஸ்ய விஷயமும் உண்டு. 1920 இல் காந்தி தலைமை ஏற்ற போது கிலாஃபத் இயக்கம் என்கிற இஸ்லாமிய அமைப்புடன் கூட்டணி வைத்தது பிடிக்காம மோதிலால் நேரு உள்பட பலரும் வெளியேறி ஸ்வராஜ்ன்னு புதுசா கட்சி ஆரம்பிச்சாங்க”

“அட, நேருவும் மோதிலாலும் வெவ்வேறு அணியா!”

“ஆமாம். நம்ம மு. க., அழகிரி போல”

“அட.. அப்ப அழகிரி ஆதரிக்கிற சைடுதான் பெருசா வருங்கிறியா?”

“நா எதுவும் சொல்லல்லை. நீதான் சொல்றே, ஆளை விடு”

அ.தி.மு.க – தே.மு.தி.க – உள்ளாட்சித் தேர்தல்

உள்ளாட்சித் தேர்தலில் தே.மு.தி.க, அ.இ.அ.தி.மு.க கூட்டணி ஏற்படாதது கலாகாரின் ராஜதந்திரம் என்று எழுதுகிறார்கள்.

அவருக்கே இது ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

எங்களைக் கூப்பிடவே இல்லை என்கிறது தே.மு.தி.க. அவர்கள் வரவே இல்லை என்கிறது அ.தி.மு.க. பட்டியலை முன்னாலேயே வெளியிட்டார்கள் என்கிறது தே.மு., திருத்திக் கொள்ளலாம் என்றோம் என்கிறார்கள் அ.தி., எப்படி முடியும் என்கிறது தே.மு.,

கொஞ்சம் கூர்ந்து பார்த்தால் இது வெறும் ஈகோ கிளாஷ்தான். நான் பெரிய கட்சி, சீனியர், ஆளும் கட்சி, நீதான் வந்து கேட்கணும் என்பது ஒரு பக்கத்து ஈகோ. நான் முன்ன மாதிரி இல்லை, இப்ப எதிர்க் கட்சி அந்தஸ்துல இருக்கேன், கொடுத்த இடம் பூரா ஜெயிச்சி காமிச்சேன், கூப்பிட்டாதான் என்ன என்பது இன்னொரு பக்கத்து ஈகோ. வெற்றி இரு சாராருக்கும் ஈகோவை வளர்த்து விட்டிருக்கிறது. எதிர்க்கட்சி மீடியாக்கள் லேசாக ஊதி விட்டார்கள்,

அய்யோ பத்திக்கிச்சு, பத்திக்கிச்சு!

கூட்டணி அவசியம் என்று இரண்டு சாராருமே சீரியஸாக முனையவில்லை என்பதே நிஜம்.

எதிர் அணியிலும் கூட்டணிகள் இல்லை என்றால், கொண்டாட்டம் ஆளும்கட்சிக்குத்தான். யாருடைய பலம் எவ்வளவு என்று தெரிந்து கொள்ள இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம்.

இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும். இதர தேர்தல்களில் கட்சிக்குத்தான் ஓட்டு விழும். உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் வேட்பாளரின் இன்ஃப்ளுயன்ஸும் ஒரு ஃபேக்டர். எங்கள் வார்டில் (குரோம்பேட்டை, லக்‌ஷ்மிபுரம்) கட்சி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட மக்கள் அபிமானத்தை தி.மு.க வைச் சேர்ந்த திரு. ஜெயக்குமார் பெற்றிருக்கிறார். என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அது செய்வேன், இது செய்வேன் என்று பேசுகிறவர்கள் மத்தியில் ஏகப்பட்ட நன்மைகள் செய்து விட்டு எனக்கு ஓட்டுப் போடுங்க என்று கேட்கிறார்! யாரைப் பார்த்தாலும் நம்மை முந்திக் கொண்டு தானாக ஒரு குழந்தைச் சிரிப்பும், வணக்கமும் தருவார். இது தேர்தலுக்கு மட்டுமில்லை, பொதுவாக எப்போதுமே!

பல இடங்களில், பல கட்சிகளில் இப்படிப்பட்ட நல்ல உள்ளங்கள் இருக்கும். அவர்கள் நிச்சயம் ஜெயிப்பார்கள்!

லோக்பால்-சில சந்தோஷங்கள், சில பயங்கள்

லோக்பால் வெற்றியை எங்கள் தெரு சமூக ஆர்வலர்கள் பாலாஜியும், நாராயணனும் பட்டாஸ் வெடித்து ஃபைனலில் பாகிஸ்தானை இந்தியா ஜெயித்த மாதிரி கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 நிச்சயமாக இதில் சந்தோஷம் இருக்கிறது.

 ஆனால் இதை வெற்றி என்று வர்ணிப்பதில் எனக்குச் சம்மதமில்லை. இது வெற்றி என்றால் இந்திய அரசியல் சட்டத்துக்குத் தோல்வி என்றாகிறது. அதற்கு அப்புறம் வரலாம்.

 நாட்டின், நாட்டு மக்களின் நன்மையைக் கருதி தைரியமாக, விடாமுயற்சியுடன் குரல் கொடுக்க ஒரு மாமனிதர் கிடைத்திருக்கிறார் என்பது மிகப்பெரிய சந்தோஷம். அவரை ஆஃப் செய்ய அடக்குமுறையிலிருந்து அவதூறுப் பிரச்சாரம் வரை எல்லா முயற்சிகளும் செய்யப்பட்டும் அவை எடுபடாமல் போனது மிக மிகப் பெரிய சந்தோஷம்.

 சாந்திபூஷன் பெயரை ரிப்பேராக்குவதற்கு அரசியல் மாமாக்கள் உதவியுடன் முயற்சி நடந்தது. வெளியிடப்பட்ட ஒலித் தகடு ஜெனூயினானதுதான் என்று லேப்கள் சான்றிதழ் வழங்கும் அளவுக்குப் போனார்கள். அதையும் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளாதது மிக மிக மிகப் பெரிய சந்தோஷம்.(எதிரிகளுக்கு ஆப்பு வைக்க எலக்ட்ரானிக் மீடியாவை பயன்படுத்தும் ஆபத்தான விஞ்ஞான வளர்ச்சி இந்த நாட்டில் பரவ ஆரம்பித்திருக்கிறது. பொதுநலச் சிந்தை இருக்கும் மின்னணுப் பொறியாளர்கள் இந்த மாதிரி விஷயங்களின் ஜென்யூனிட்டி இன்மையை எவ்விதம் கண்டறியலாம் என்கிற அவேர்னஸைப் பரப்பினால் நல்லது)

 அரசியல்வாதிகளை ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்வதில்லை என்கிற உறுதியைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். இதனால்தான் லட்சக்கணக்கான மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற முடிந்தது. பள்ளிப் பிள்ளைகள் முதல், ரிடையர் ஆனவர்கள் வரை எல்லாத் தரப்பினரும், நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் ஆதரவுக் குரல் தந்தது ஒரு சந்தோஷம்.

 ஆங்கில, செய்தித் தொலைக்காட்சிச் சேனல்கள் மிகப்பெரிய சேவை செய்திருக்கின்றன. நாடெங்கும் இந்த நல்ல முயற்சி பரவவும், ஆதரவு பெருகவும் இந்தத் தொலைக் காட்சி நிறுவனங்கள் முக்கிய காரணம். இவைகளின் முயற்சியின்றி இது நடந்திருக்கவே முடியாது என்று கூடச் சொல்வேன். இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் மீடியாக்கள் இவ்வளவு வளர்ச்சி பெற்றிருக்குமேயானால் ஆங்கிலேயர்கள் இருநூறு வருஷம் ஆண்டிருக்க முடியாது என்பது மட்டுமில்லை, இரண்டு வருஷம் கூடத் தாக்குப் பிடித்திருக்க முடியாது என்பது திண்ணம்!

 பிரபல தமிழ் செய்தி சேனல் இதுபற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் லோக்கல் அரசியலின் குழாயடிச் சண்டைகளை ஒளிபரப்பிக் கொண்டு, படுதோல்விகளின் ஒரத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் வெற்றித் துளிகளை வெளிச்சம் பொட்டுக் காட்டிக் கொண்டு, கொலைகாரர்களுக்கு மன்னிப்புக் கோரி உருக்கமாக வேண்டிக்கொண்டு நேரத்தை உபயோகமாகச் செலவு செய்து கொண்டிருந்தது.

 சந்தோஷங்களைச் சொல்லியாகிவிட்டது. இப்போது சில பயங்கள்.

 இவ்வளவு பெரிய ஜனநாயக நாட்டில், ஊழலைக் கட்டுப்படுத்த, இருக்கிற சட்டங்கள் போதாது என்று உலகம் பூரா தமுக்கடித்து அறிவித்த மாதிரி இருக்கிறது. இருக்கிற சட்டங்கள் போல இதுவும் புஸ்வாணமாகிப் போகாது என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்?

  1. லோக்பால் உறுப்பினர்கள் எல்லாரும் நியமன உறுப்பினர்கள். நியமிக்கும் அதிகாரம் யார் கையில் இருக்கிறதோ அவர்களின் நேர்மையைப் பொறுத்துதான் குழுவின் நேர்மையும் நம்பகத் தன்மையும் அமையும். அந்தப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் ஆசை காட்டப்பட்டோ, மிரட்டப்பட்டோ, விளம்பரத்துக்கு ஆசைப்பட்டோ தவறான தேர்வுகளைச் செய்ய மாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?
  2. உண்ணாவிரதத்துக்கே அரசாங்கத்துடன் பேரத்தில் இறங்கி, பரஸ்பரம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட இடத்தில், ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட கால அவகாசம் வரை, ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட எண்ணிக்கைக்கு மட்டும் மக்கள் கூட்டம் சேர்த்து போராடியவர்கள், அரசாங்கத்தின் இதர பேரங்களுக்கும் படிப்படியாக ஒப்புக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?
  3. அன்னா ஹஸாரேவும் அவர் ஆதரவாளர்களும், ஆசையினாலோ, மக்களின் வற்புறுத்தலாலோ, அரசியலின் நிலையின்மை காரணமாகவோ, வேறு ஏதாவது நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவோ முழுநேர அரசியல்வாதிகளாக மாறமட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்?
  4. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களைவிட, நியமன உறுப்பினர்களுக்கு அதிக அதிகாரம் இருப்பது ஜனநாயகத்துக்கு அச்சுறுத்தலாக, முசோலினி டைப் அரசாங்கம் இங்கே அமைய முன்னோடியாய் அமைந்து விடாதா?

 வழக்கமான Devil’s advocate வேலையைச் செய்துவிட்டேன். Devil க்கு தகுதியான விடை தரும் Angel களின் கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன.

என்னா வில்லத்தனம்!

அன்னா ஹஸாரேக்கும் அவர் ஆதரவாளர்களுக்கும் அவப்பெயர் உண்டாக்கும் முயற்சிகள் நன்றாகவே நடந்து வருகின்றன. அதற்கு மல்லிகா சாராபாய் நல்ல ஒத்துழைப்பும் தந்திருக்கிறார்.

அவரைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. சிலரை எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுத்திவிட முடியும். மல்லிகா உணர்ச்சிவசப்படுகிற ஜாதி! மோடி பற்றிய ஹஸாரேயின் கருத்தை ‘இத நான் ஒத்துக்கிர மாட்டேன்’ என்கிற ரீதியில் விமரிசித்திருக்கிறார்.

நான் பாராட்டியது மோடி மற்றும் நிதின்குமாரின் நலத் திட்ட செயல்பாட்டைத்தான். கம்யூனலிசத்தை எந்த வடிவிலும் என்னால் ஏற்க முடியாது என்று விளக்கமும் அளித்திருக்கிறார் ஹஸாரே. அதெல்லாம் கிடையாது, அவர் மோடிக்கு கிளின் சிட் கொடுத்துவிட்டார் என்று அலறுகிறார்கள். சில இஸ்லாமிய நண்பர்கள் கூட அவர் ஏதோ மதவாதம் பேசிவிட்டது மாதிரி பேசவும் எழுதவும் ஆரம்பித்து விட்டார்கள். லோக்பால் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு அல்வா சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்கும். பற்ற வைத்த நெருப்பு பற்றி எரிகிறதே!

இந்த முயற்சி எதிர்பார்த்த அளவு பலன் தரவில்லையோ என்னவோ, அடுத்து சாந்தி பூஷணை நோண்டியிருக்கிறார்கள். எங்கெங்கோ எவ்வெப்போதோ பேசியவைகளை வெட்டி ஒட்டி இந்த மாதிரி உரையாடல்களை உண்டாக்க முடியும். முலாயம் சிங் முழுதுமாக மறுத்திருக்கிறார். அமர் சிங் ஞாபகமில்லை என்கிறார் – கவனிக்கப்பட வேண்டியது!

மக்ஸாஸே விருது வாங்கியிருக்கும் ஹஸாரே ஆதரவாளர் கேஜ்ரிவால் ஒருவாரம் முன்பே சொல்லி விட்டார். சாந்தி பூஷனையும், ப்ரஷாந்த் பூஷனையும் கமிட்டியிலிருந்து ஒழிக்க ஆனதையும் செய்வார்கள் என்று, அதுதான் இப்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் இல்லாமல் கமிட்டி இல்லை என்பதையும் தெளிவாக்கிவிட்டார்.

அன்னா ஹஸாரே நல்லவர்தான். அவரைக் கெட்டவராகக் காண்பிக்கிற சாமர்த்தியம் படைத்தவர்கள் அரசியலில் இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் மறந்துவிடக் கூடாது.

திரித்துக் கூறுதல், பொய்வழக்கு, வீடியோ, ஆடியோ, ஜாதியைத் தூண்டிவிடுதல், மதத்தை ஏற்றி விடுதல் என்று நிறைய யுக்திகள் இருக்கின்றன. சரியாகத் தெரியாவிட்டால் பயிற்சி கொடுக்க நம்ம ஊரில் அனுபவஸ்தர்கள் இருக்கிறார்கள். மொள்ளமாறித் தனத்துக்கு யூனிவர்ஸிட்டியே வைக்கிற தகுதி இருப்பவர்கள் இங்கே உண்டு.

அவர் ஆரம்பிக்க, மற்றவர்கள்தான் சேர்ந்து கொண்டார்களே ஒழிய, அவர்களை நம்பி போரட்டத்தை ஹஸாரே ஆரம்பிக்கவில்லை என்பது எல்லாருக்கும் தெரியும். யாருடைய துணையும் இல்லாமலே அரசாங்கத்தை ஆட்டிவைக்கிற ஆதரவும், தகுதியும், துணிவும் அவருக்கு இருக்கின்றன.

அரசியல்வாதிகளை அவர் தூரவே வைத்திருப்பது நல்லது.

அடிச்சிக் கூடக் கேப்பாங்க.. அப்பவும் சொல்லாதிங்க

தேர்தலை அமைதியான முறையில் நடத்தி முடித்த தேர்தல் ஆணையத்துக்கும், அவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் துணையாக இருந்த தமிழகக் காவல்துறைக்கும் எங்கள் பாராட்டுக்கள்.

 மன்னிக்கவும், ’பிடிச்சது அறுபது கோடின்னா விட்டது எவ்வளவு இருக்கும்’ என்கிற பாமரச் சிந்தனை வருவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஆனால் திருமங்கலம் அளவு மோசமில்லை என்கிற நம்பிக்கை மட்டும் இருக்கிறது.

 போஸ்ட்மேன் மூலமும், செய்தித்தாள் மூலமும், ஸ்ட்ரேஞ்சர்கள் மூலமும் பணப்பட்டுவாட நடந்திருப்பதை ஆங்கில செய்தி அலைவரிசைகள் திரும்பத் திரும்ப ஒளிபரப்பின. பால் பாயிண்ட் பேனாவுக்குள், போஸ்டர்களின் பின்புறம் சொருகி என்றெல்லாம் லஞ்சம் கொடுப்பதில் இன்னவேஷன்களைக் காட்டியிருக்கிறது மதுரை மாவட்டம். வாங்குவதில் மட்டும்தான் விற்பன்னர்கள் என்று நினைத்தோம், கொடுப்பதிலும் விற்பன்னர்கள் என்று நிரூபணம் ஆகியிருக்கிறது.

 வம்புகளைச் சுடச்சுட வழங்கும் ஆங்கில செய்தி அலைவரிசைகளைப் பார்ப்பது ஒரு அடிக்‌ஷனாகப் போய்விட்டது. டைம்ஸ் நெளவிலும், ஹெட்லைன்ஸ் டுடேவிலும் தி.மு.க வின் சார்பாக குஷ்பூ மாட்டிக் கொண்டு முழி பிதுங்கினார்.

 ராகுல், கையில் தேர்தல் கமிஷனின் ஸ்டேட்மெண்ட்டுடன், திமுகவிடம் பிடிபட்ட ஐம்பது கோடிக்கு என்ன சொல்கிறீர்கள் என்று மறுபடி மறுபடி கேட்டார்.

 ‘அடிச்சிகூடக் கேப்பாங்க, அப்பவும் சொல்லாதீங்க’ என்று சொல்லி அனுப்பியிருந்தார்கள் போலிருக்கிறது. சம்பந்தமே இல்லாமல் ஆறாயிரம் கொண்டு போனால் கூடப் பிடிக்கிறார்கள் என்று அதே பல்லவியை எல்லா டிவியிலும் பாடினார்.

 இந்தப் பரிதாபத்தைப் பார்த்து சிரிக்கவும் முடியாமல், கண்டிக்கவும் முடியாமல் திங்கட்கிழமைக் காலை மேனேஜர் மாதிரி முகபாவத்துடன் மணிசங்கர் ஐயர் உட்கார்ந்திருந்தார். ஆனால் அதே கேள்விக்கு அருமையான பதில் கொடுத்தார்,

 “பாக்கி பத்துகோடி எதிர்க்கட்சிகள் தந்ததுதானே? அதுக்கென்ன சொல்றீங்க?” என்று மட்டும் கேட்டார். “அந்தப் பட்டியல்லே காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பேர் இல்லை” என்று திருப்திப்பட்டுக் கொண்டார். காங்கிரஸ் கட்சியில் ’வாங்குவதை’ டிசெண்ட்ரலைஸ் செய்தால்தானே தருவதற்கு காசு இருக்கும்? அதுதான் சிங்கிள் விண்டோ சிஸ்டம் ஆயிற்றே!

 ‘நீங்களும் ஊழல் பேர்வழிகள்தானே?’ என்கிற கேள்விக்கு மைத்ரேயன்,

 “போடப்பட்ட 13 வழக்குகளில் 12ல் தலைவி மேல் தப்பில்லை என்று தீர்ப்பு வந்தாயிற்று. இன்னொன்றை தி.மு.க தாமதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே எங்களை ஊழல் என்று சொல்வது அனெதிக்கல்” என்றார்.

 வாக்குப்பதிவு சதவீதம் அதிகமாக இருக்கிற போதெல்லாம் தி.மு.க தான் ஜெயித்திருக்கிறது என்கிற சன் டிவியின் ஹேஷ்யத்திற்கு,

 “வாக்குப்பதிவு சதவீதம் அதிகமாக இருக்கிற போதெல்லாம் ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கிறது” என்று சொல்லி வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக் கொண்டார் மைத்ரேயன்.

 ஓட்டுப் போட்டுவிட்டு வெளியே வந்த ரஜினி வார்த்தைகளைக் கவனமாகப் பேச ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டார். பேசின நாற்பது வார்த்தைகளில் இருபத்திமூன்று “ஆக்சுவல்லி”. அன்னா ஹஸாரேக்கு ஆதரவுக் குரல் எழுப்பினார்.

 எஸ்.வி.சேகரை மடியில் கட்டிக் கொண்ட காங்கிரஸ் அவிழ்த்து உதறிவிட்டது. நீக்குவதற்கு தங்கபாலுவுக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

 உண்மைதான், உள்ளூர் காங்கிரஸ் தலைவர்களுக்கு தலைமை என்றைக்கு அதிகாரம் தந்திருக்கிறது!

தலைவர் ஆக சில யோசனைகள்

தேர்தல் வந்தாலே கூடவே வாக்காளர்களுக்குக் குழப்பமும் வருவது இந்த நாட்டின் தேசியக் கட்டாயம்.

 காரணம் என்ன?

 அந்த மாதிரித் தலைவர்களை நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். இன்னாருக்குத்தான் வோட்டுப் போட வேண்டும், போடுவேன் என்று உறுதியாக, தெளிவாக சொல்ல முடியாத நிலை. எரிகிற கொள்ளியில் எது நல்ல கொள்ளி என்று பார்ப்பதே கட்டாயமாகிப் போயிற்று.

சுதந்திரத்துக்கு முன்னால் உருவான தலைவர்கள், நம்மால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. நாடு தழுவிய ஒரு போராட்டத்திற்கு ஆங்காங்கே பொருப்பேற்க ஒவ்வொருவர் தேவைப்பட்டார். அந்தப் போராட்டம் பதவிக்கோ, அதிகாரத்திற்கோ, சம்பாத்யத்துக்கோ அல்ல என்பதால் போட்டி இல்லை. நிஜமாகவே சேவை மனப்பான்மை இருப்பவர்கள் மட்டுமே முன்வந்தார்கள். விவேகானந்தர் சொன்ன ப்யூர் அண்ட் செல்ஃப்லெஸ் என்கிற இலக்கணத்துக்குப் பொருந்தினார்கள். ஆகவே அவர்கள் ஒன்று சொன்னால் அப்பீல் இல்லாமல் மக்கள் கேட்டார்கள்.

ஆனால் அதெல்லாம் காமராஜர் காலத்தோடு சரி.

அதற்குப் பிறகு வந்த டிரெண்ட் செட்டர்கள் புது இலக்கணங்களை வகுத்துவிட்டார்கள். இந்த ஆள் சுத்தமானவனா, சுயநலம் இல்லாதவனா என்றெல்லாம் பார்ப்பதையே மக்கள் நிறுத்திவிட்டார்கள்.

எனக்கு ஒரு ஜாதியோடு ஆகவில்லை. காரணம் என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அந்தக் காரணம் சமூகத்தோடு, தேசத்தோடு தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அந்த ஜாதிக்காரர்களைத் தரக் குறைவாக விமரிசிக்க ஆரம்பித்தால், அவர்களைப் பிடிக்காதவர்கள் எல்லாம் என் பின்னால் வருவார்கள். நான் தலைவர். என்னை தந்தை, தாய், அண்ணன், தம்பி என்றெல்லாம் அடைமொழி கொடுத்துக் கூப்பிட ஆரம்பிப்பார்கள்.

எனக்கு சமூகத்தில் இருக்கும் சில நம்பிக்கைகளில் விருப்பமில்லை. நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் நம்பிக்கை என்னோடு என்று சும்மா இருப்பதா? அதெப்படி? அப்புறம் எப்படி தலைவர் ஆவது? சரி, அதை அறிவுப்பூர்வமாகத் தவறு என்று நிரூபிக்க முயல்வதா? அதெப்படி? அறிவு இருந்தால் நான் ஏன் இதற்கெல்லாம் வருகிறேன்! அந்த நம்பிக்கை இருப்பவர்களைத் தரக் குறைவாக விமரிசிக்க வேண்டும். அவர்கள் கொடும்பாவி எரிக்க வேண்டும். படத்துக்கு செறுப்பு மாலை போட வேண்டும். அசிங்கமான கேலிச் சித்திரங்கள் போட வேண்டும். அப்போது நான் சமூக சீர்திருத்தவாதி! என் பெயர் தமிழ்நாட்டு சரித்திரத்தில் இடம் பெரும்! எனக்கென்று ஒரு கூட்டம் உருவாகும். என்னைப் பேர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவதே மரியாதைக் குறைவு என்று ஆகும். சின்னவர், பெரியவர், நடுவர் என்று ஏதாவது பெயரில் என்னை அழைக்க ஆரம்பிப்பார்கள்.

இதெல்லாம் இல்லாவிட்டால், வக்கணையாகப் பேசத் தெரிய வேண்டும். நன்றாகப் பேசத் தெரிகிறதா? நான் ஒரு தலைவர். நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி கூடப் பாஸ் செய்திருக்க வேண்டாம். தமிழில் 26 மார்க் வாங்கியிருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை. தமிழில் ஷேலோ ஞானத்தை வைத்துக் கொண்டு ரெண்டு நாடகம், ரெண்டு கவிதை, ரெண்டு கதை எழுதி விட்டால் நான் முத்தமிழ் வித்தகன். தமிழ் தெரிந்தாகிவிட்டது, அடுத்தது என்ன? தலைவர்தான்!

கும்பலாக எல்லாரும் சம்பாதிக்கிற போது எனக்கு வாய்ப்புத் தரவில்லை. இசகு பிசகாக எல்லாரையும் கேள்வி கேட்டு என்னை போய்ட்டு வா தம்பி என்று விலக்கி வைத்து விட்டார்கள். என் பின்னால் ஒரு கூட்டம். நான் ஒரு தலைவர்.

மக்கள் அபிமானத்தைப் பெற்ற ஒரு ஆள் இறந்துவிட்டார். அவருக்கு நாந்தான் ரொம்ப நெருக்கம் என்று காட்டிக் கொண்டு அந்த அபிமானிகளை என் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டால் நான் ஒரு தலைவர்!

எனக்கு அபிமானிகள் ஜாஸ்தியானதால், என்னைக் கொலைகாரன் என்று பட்டம் கொடுத்து அனுப்பி விட்டார்கள். நான் ஒரு தலைவர்!

மரத்தை எல்லாம் வெட்டிப் போட்டு போக்குவரத்தை இடைஞ்சல் செய்து விளம்பரப் படுத்திக் கொண்டால் நான் ஒரு தலைவர்.

சினிமாவில் ஊழலைத் தட்டிக் கேட்டால் நான் ஒரு தலைவர்.

நமக்கெல்லாம் ரொம்ப உயர்ந்த மனம், தாராள மனம். எம்.பி.பி.எஸ் படிக்காவிட்டாலும் டாக்டர் என்று கூப்பிடுவோம், தமிழில் கோட் அடித்தாலும் கவிஞன், கலைஞன், புலவன் என்றெல்லாம் அழைப்போம்………… பஃபூன்களையெல்லாம் தலைவர் என்போம்…..

சினிமாக் காமெடியன்கள் எல்லாம் இப்போது பேச்சாளர்களாக இருக்கிறார்கள். கூடிய சீக்கிரம் அவர்களுக்குத் தலைவர் அந்தஸ்து கொடுத்துவிடுவோம். அப்புறம் கொஞ்ச நாளில் அவர்களைப் பேர்சொல்லி குறிப்பிடுவதே மகாபாவம் ஆகிவிடும். வைகையார், வாழைப்பழார், சிங்கனார் என்றெல்லாம் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கும்.

இப்படியெல்லாம் தலைவராக்கி வைக்கிற தாராள மனசு மட்டுமில்லை, நகர்கள், சாலைகள், கட்டிடங்கள், கழிப்பிடங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பெயர் வைக்க வேறு ஆரம்பித்துவிடுவோம்.

இப்படி யார் தலைவர் ஆனாலும் வோட்டுப் போட நாம் இருக்கிறோம். நமக்கு, நம்மை ஆள்கிறவருக்கு இன்னின்ன தகுதிகள் வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பே கிடையாது! பிரபலமாக இருந்தால் தலைவர். என்ன செய்து பிரபலம் ஆனேன் என்பது பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை.

சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் தேர்தலில் போட்டியிட்டிருந்தால் ஜெயித்திருக்க முடியாது என்று உங்களால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?

சரி, சரி.

சம்பல் கொள்ளைக்காரனை விட பிக்பாக்கெட்காரன் மேல் என்பதுதான் இன்றைய நார்ம்ஸ். அதையே செய்து தொலைப்போம்.

அன்னா ஹஸாரே புண்ணியத்தில் அடுத்த தேர்தலிலாவது நிஜமான தலைவர்கள் வருகிறார்களா பார்ப்போம்!

இந்தியன் தாத்தா அன்னா ஹஸாரே

கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் அன்னா ஹஸாரே!

இந்தியன் படம் பார்க்கிற போது இப்படி ஒரு தாத்தா நிஜமாகவே உருவானால் பரவாயில்லையே என்று உங்களை மாதிரியே நானும் ஏங்கினேன்.

ஷிவ் கேராவின் ஃப்ரீடம் இஸ் நாட் ஃப்ரீ படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தேர்தலில் வோட்டுப் போடுமுன் எல்லாரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம். அதைப் படிக்கிற போதும், ஏன் நம் நாடு இப்படி அழிந்து கொண்டிருக்கிறது, விடிவே இல்லையா என்கிற ஏக்கம் ஏற்படுகிறது.

அன்னா ஹஸாரே பற்றி தொலைக்காட்சியில் பார்த்ததும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. இவர் சுபாஷ் சந்திர போசின் இந்தியன் தாத்தா அல்ல, காந்தியின் இந்தியன் தாத்தா. ஆனால் அரசியல்வாதிகளின் ஆணவமும், மெத்தனமும் இவரை மாற்றினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

இந்திய ராணுவத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர், Right To Information Act (RTI) வருவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்.

அன்னா ஹஸாரேக்கு பல்வேறு மாநிலங்களில் ஆதரவு தோன்றியிருக்கிறது. அவர்களில் பெரும்பாலோர் இளைஞர்கள். கிரன் பேடி உள்ளிட்ட ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ் அதிகாரிகள் ஆதரவு தெரிவித்திருக்கிறார்கள். தேசத்தில் நல்லது நடக்கிற வாய்ப்புக்கள் தெரிகின்றன.

லோக்பால் பில் என்றால் என்ன?

லோக்பால் என்பது ஏதாவது ஜவுளிக்கடையின் பேரா?

லோக்பால் என்பது உச்சநீதி மன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியைத் தலைவராகக் கொண்டு, குறைந்த பட்சம் உயர்நீதி மன்றத் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த அல்லது இருக்கிற மேலும் இரண்டு நீதிபதிகளையும் உறுப்பினர்களாகக் கொண்ட ஒரு குழு.

எந்த இந்தியப் பிரஜையும், பிரதமர் உள்ளிட்ட எந்த அமைச்சர் மீதும் இங்கே புகார் தரலாம். அந்தப் புகார்கள் ஆறு மாதங்களுக்குள் விசாரிக்கப்பட்டு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.

1968ல் இப்படி ஒரு அமைப்பு முன்மொழியப்பட்டு, 1969 லேயே பாராளுமன்றத்தில் ஒப்புதல் பெறப்பட்டு விட்டது. ஆனால் எந்த அரசும் (இன்றைக்கு ஆதரவுக் குரல் எழுப்பியிருக்கும் பிஜேபி அரசு உள்பட) இதை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.

42 வருஷங்களாகக் கிடப்பில் போடப்பட்ட இந்த விஷயத்தை உடனே முடிவுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதே அன்னா ஹஸாரேயின் கோரிக்கை.

முதலில் அன்னா ஹஸாரேயின் செயலை இம்மெச்சூர் என்று காங்கிரஸ் வர்ணித்தது. பிறகு கொஞ்சம் காத்திருக்க வேண்டும், உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிடுங்கள் என்று கேட்டுக் கொண்டது. பிறகு வீரப்ப மொய்லி அவர்கள் அடுத்த பார்லிமெண்ட் செஷனில் கொண்டுவருகிறோம் என்று உறுதி அளித்தார். எதற்குமே அன்னா மசியவில்லை. ஷரத் பவார் லோக்பால் குழுவிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார். ம்ஹூம்…..

மெச்சூராக இருப்பது என்றால் என்ன?

இந்தியாவின் கறுப்புப் பணம் கோடிக்கணக்கில் ஸ்விஸ் வங்கியில் இருப்பதும், நூறு வருஷத்து இந்திய பட்ஜெட் அளவுக்கு 2ஜியில் திருடப்பட்டிருப்பதும் தெரியவே தெரியாத மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பதா?

அன்னா ஹஸாரேக்கு ஆதரவு தருவதாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்த அரசியல்வாதிகளை ஆட்டத்தில் சேர்க்கவில்லை மக்கள். உமாபாரதியையும், சௌதாலாவையும் அப்படியே வண்டியேற்றி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

கிடைத்துவிட்டார் இரண்டாவது காந்தி.

அவரைப் பொன் போல் பாதுகாத்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டியது நம் கையில்தான் இருக்கிறது.

ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் சம்பந்தப்பட்ட அந்த மஹாசக்தி எது?

கிடைத்த ஸ்பெக்ட்ரம் அவலை ஜெயா டிவி நன்றாகவே மென்று கொண்டிருக்கிறது.

 வைகோ, சோ, சுப்ரமணியம் ஸ்வாமி என்று பல்வேறு பிரபலங்கள் அவல் கொண்டு வர ஊதி ஊதித் தின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். சோ பேசுகிற போது ராஜாவுக்கும் கருணாநிதிக்கும் மிஞ்சிய ஒரு சக்தியின் தலையீடு இருக்கிறது, அந்த சக்தி நிச்சயம் பிரதமரை விட வல்லமை படைத்ததாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற அளவில் மட்டுமே குறிப்பிட்டார்.

சோ அவரது வழக்கமான ராணுவ நிற சஃபாரியில் வராமல் வெளிர் மஞ்சள் நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தார். மஞ்சள் துண்டு மாதிரி இதிலும் ஏதாவது செண்டிமெண்ட் இருக்குமோ?

பரபரப்புக்குப் பெயர் போன ஸ்வாமி இந்த இலைமறைக் காய் பேச்செல்லாம் பேசவில்லை. நெத்தியடியாக இன்னின்னாருக்கு இத்தனை சதவீதம் என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்.

ஒரு பத்திரிகை கூட இந்த மஹாசக்தியின் இன்வால்வ்மெண்ட் பற்றி சந்தேகம் எழுப்பவில்லை. ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வம்பை மார்க்கெட்டிங் செய்யும் பத்திரிகைகளின் வாயை மூடி வைத்திருப்பது நிஜமா, பயமா, பிரியமா, பணமா?  

ஸ்வாமியின் மழலைத் தமிழில் இந்த வம்பைக் கேட்க சுவாரஸ்யமாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் அதை அப்படியே நம்ப நான் தயாரில்லை. நான் மட்டுமில்லை, ஸ்வாமியைப் புரிந்த யாருமே அதை முழுசாக நம்ப மாட்டார்கள்.

திருடின பணம் வெளிநாட்டுக்குப் போயாகி விட்டது என்றால், நம்ம பொருளாதாரம் இத்தனை பெரிய ஓட்டையை அக்காமடேட் செய்யுமா?

சில ஆயிரம் கோடிகள் நஷ்டம் ஏற்பட்டதற்கே அமெரிக்கா சோற்றுக்கு சிங்கி அடிக்கும் நிலைக்கு வந்ததே, லட்சம் கோடியை இந்த நாடு தாங்குமா?

’இவர்கள் பட்டாடையைப் பற்றிய கனவில் இருந்தபோது கட்டியிருந்த கோவணம் களவு போய் விட்டது’ என்கிற தமிழன்பனின் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது.

தெய்வம் நின்று கொல்லும் என்கிறார்கள். நின்றால் கூட தோட்டா காலிடுக்கு வழியாகப் போய்விடுகிற அளவுக்கு குள்ளமான தெய்வம் போலிருக்கிறது. அதுதான் எல்லாரும் தப்பித்து விடுகிறார்கள்.

*******************************************************************************************************

ஜகன்மோஹன் ரெட்டி புதுக் கட்சி ஆரம்பிக்கிறாராம்.

ஆந்திரக் காற்றில் சிரஞ்சீவி அம்மியே பறந்து விட்டது. ஜகன்மோஹன் எல்லாம் வெறும் கூழாங்கல்!

எடியூரப்பா செய்யறது சரியாப்பா?

ஊழல் குற்றச்சாட்டை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று பி.ஜே.பிக்கு தெரியவில்லை என்கிறார் சோனியா.

நிஜம்தான்.

குற்றச்சாட்டு சரியோ தவறோ, நிரூபணம் ஆனதோ இல்லையோ சம்பந்தப்பட்டவர்கள் காங்கிரஸ் அரசால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். சசி தரூர், அசோக் சவான், ராஜா என்று சமீபத்திய உதாரணங்களே நிறைய சொல்லலாம். எடியூரப்பா விவகாரத்தில் ஒதுக்கீடு செய்த நிலங்களை அவரது சொந்தக்காரர்களே திரும்பக் கொடுத்திருக்கும் நிலையில், அவர் விடாப்பிடியாகப் பதவியில் தொடர்வதும், அதை கட்சி மேலிடம் அங்கீகரிப்பதும் ஏற்புடையதாக இல்லை.

சில வருஷங்களுக்கு முன் எல்லாரும் போட்டு உலுக்கு உலுக்கென்று உலுக்கி உதறிய போதும் நாற்காலியை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த வி.பி.சிங் ஞாபகம் வருகிறார். ஸ்பெக்ட்ரம் கடலில் இந்தப் பெருங்காயம் கரைந்துவிடும் என்கிற அசட்டு தைரியத்தைத்தான் இது காட்டுகிறது. இதைச் சுட்டிக் காட்டி தங்களை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள ஆளுங்கட்சிக்கு பி.ஜே.பி தருகிற வாய்ப்பு இது. ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலையே போட்டு உலுக்கிக் கொண்டிருக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் இதையும் கொஞ்சம் கவனிப்பது நல்லது.

எனக்கு 120 எம்.எல்.ஏ ஆதரவு என்று வேறு ஒரு அறிக்கை விட்டிருக்கிறார் மிஸ்டர் எடியூர்! என்ன நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானமா கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்? பொதுவாக ஊழல் இல்லாத கட்சி என்று பெயரெடுத்திருக்கும் பி.ஜே.பி யின் கேரியர் ரிகார்டில் கரியாக இது படியும். இதற்கப்புறம் கர்நாடகாவில் தலைதூக்கவே முடியாது. குஜராத்திலும், பிஹாரிலும் சேர்த்திருக்கும் நல்ல பெயரை இதர மாநிலங்களிலும் பெறுவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டும்.

********************************************************************************************************

பிஹாரில் காங்கிரஸுக்கும், லல்லுவுக்கும் சரியான ஆப்பு வைத்திருக்கிறார்கள் மக்கள். மாட்டுத் தீவன ஊழலை மக்கள் இன்னம் மறக்கவில்லை!

தமிழ்நாடு என்ன ஆகும்?

ஒருலட்சத்து எழுபத்தாறாயிரம் கோடியின் இம்பாக்ட் நம் தேர்தலில் இருக்குமா?

********************************************************************************************************

வெற்றி பெற்ற நிதீஷ்குமாருக்கு சோனியா வாழ்த்துத் தெரிவித்திருக்கிறார். வி.பி.சிங் பிரதமரான போது முதலில் ராஜிவ் காந்தி வாழ்த்தியது ஞாபகம் வந்தது. இதே போலவே வாஜ்பாயிக்கு மன்மோஹன் சிங் வீட்டுக்குப் போய் பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொன்னது உள்ளிட்ட நிகழ்ச்சிகள் தேசிய அரசியலில் அடிக்கடி நடக்கின்றன.

உள்ளுர் அரசியல்வாதிகள் இன்னமும் குழாய்ச் சண்டை ரேஞ்சிலேயே இருப்பது வருத்தமாக இருக்கிறது.