சினிமா

தலைவா – சினிமா விமர்சனம்

Thalaiva-Movie-Stills _4_

நம்ம ஊரில் இன்னும் ரிலீஸ் ஆகவில்லை என்பதாலும், பெங்களூரில் இருப்பதாலும் படத்தைப் பார்க்கிற ஆர்வம் உண்டாயிற்று. பெங்களூர் ஃபோரம் மாலில் ஏற்கனவே 2012 படம் பார்த்த அனுபவம் அந்தத் தியேட்டருக்குத் திரும்பப் போகும் ஆவலை வேறு தூண்டியது! படம் ஆரம்பித்ததிலிருந்து இடைவேளை வரை பிரமிப்பு, சிலிர்ப்பு, ரசனை, திரில்!

 அடடா.. அட்டஹாசமான படம் ஒன்று தமிழில் ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் வந்திருக்கிறதே…  சத்தியராஜுக்கு இப்படிப்பட்ட கிளாஸ் நடிப்பு வருமா? இத்தனை வருஷமும் அதை எங்கே ஒளித்து வைத்திருந்தார்! ஆஸ்திரேலியாவில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் எல்லாம் ரொம்ப ரொம்ப எஞ்சாயபிள். அறிமுகம் ஆகிற காட்சியில் அமலா பால் மனசை அள்ளுகிறார். சந்தானம் பிராண்ட் ஜோக்குகள் நிறைய இருக்கின்றன. தியேட்டரில் பார்த்தால் மட்டும் சந்தானம் ஜோக்குகள் சில ரசனையாக இருக்கின்றன.

 புது ரெஸ்டாரண்ட் ஆரம்பிக்கும் அமலா பால் விஜயையும் சந்தானத்தையும் இன்வைட் செய்கிறார்.

 “நாளைக்கு ஃபங்ஷனுக்கு வர்ரப்போ சாப்பிடாம வாங்க”

 “ஏன்? வந்ததும் பிளட் டெஸ்ட் பண்ணப் போறீங்களா?”

 இடைவேளை வரை கட்டிக் காத்திருக்கும் சஸ்பென்ஸை நிஜமாகவே ஊகிக்க முடியவில்லை. அருமையான கதையமைப்பு. இடைவேளையில் காபி குடிக்க வந்த போது ஏறக்குறைய எல்லாருக்குமே எனக்கிருந்த அதே சிலிர்ப்பு இருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.

 இடைவேளை முடிந்து படம் ஆரம்பித்தது.

 என் பிரமிப்பும் சிலிர்ப்பும் மெல்ல மெல்லக் குறைய ஆரம்பித்தது. அதற்கப்புறம் வில்லனையும் அவன் ஆட்களையும் அடித்துத் துவைக்கிற சாதாரண விஜய் படம். கைப்பற்ற வேண்டிய வீடியோ கேஸட் வைத்திருக்கும் பிக்பாக்கெட்காரனுக்கு வில்லன் ஃபோன் செய்யாமல் என்கேஜ் செய்து வைப்பது நல்ல ஐடியா. வில்லனை ஜெயிலிலிருந்து தப்ப வைத்து (வில்லன் ஒளிந்திருந்து ஏமாற்றி தன் சொந்த முயற்சியில் தப்புவதாகத்தான் காட்டுகிறார்கள். விஜய், ‘நீ தப்பிச்சதும் என் ஐடியாதான்’ என்கிறார்!) மந்திரி கொலையில் சிக்க வைப்பதும் நல்ல ஐடியாதான்.

 ஆனால் எல்லாமே விழலுக்கிறைத்த நீர்.

 வில்லன் திரும்பவும் தப்பித்துப் போய் மலைக் குகையில் ஒளிந்து கொண்டு அப்புறம் சொத்து சொத்து சண்டைகள். இடுப்பில் கத்தியை சொருகிய பிறகு விஜய் எட்டு பேரைப் போட்டுத் தள்ளுகிறார். சித்தப்பா திடீரென்று கட்சி மாறுவது சஸ்பென்ஸ் இல்லை, சொதப்பல்.

 ரெக்கார்டிங் வெகு சிறப்பு. 3டி ஒலி அமைப்பை நன்றாக உணர முடிகிறது. விஜய் பாடும் பாட்டும் நன்றாக இருக்கிறது. அமலா பால் அழகோ அழகு.. மிடுக்கோ மிடுக்கு. இடைவேளை விட்டதும் ஓடி விடுங்கள்…

சிங்கம் II (விமர்சனம்)

????????????????????????????????????????????

பெண்கள் கழிப்பறைக்கு வெளிப்புறம் பெண் படம் போடுவது வழக்கம்தான்; ஆனால் அதற்காக மோனலிஸாவின் ஒவியத்தை எழுதி வைப்பார்களோ?

 அப்படித்தான் இருக்கிறது இவர்கள் அஞ்சலியைப் பயன்படுத்தியிருக்கும் விதம். அட்ரோஷியஸ்!

 தியேட்டர் முழுக்க புஷ்பேக் சீட்டில் சாய்ந்து கொண்டு பாப்கார்ன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது தேசிய கீதத்தை முழுசாகப் பாடுகிறார்கள் படத்தில். இதை எப்படி சென்ஸார் போர்ட் அனுமதித்தது? தேசிய அவமானம்!

 சரி.

 படம் ஆரம்பித்து ஏறக்குறைய இடைவேளை வரை ஆஹா, படம் நன்றாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்கிற நம்பிக்கை வருகிறது. ஆனால் இடைவேளை நெருங்கும் போது என்ன இன்னும் இடைவேளை வரவில்லை என்று நெளிய வைக்கிற மாதிரி இருக்கிறது. நீளம் அதிகம் என்பதாலா திரைக்கதை டைட்டாக இல்லாததாலா?

 கஸ்டமர் ஃபீட்பேக்கை வெகுசிறப்பாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். முதல் பாகத்தில் ஹிட் ஆன பாடல்களின் சாயலிலேயே இதிலும் பாடல்கள், முக்கியமாக காதல் வந்தாலே பாடல்! அனுஷ்காவின் உதட்டுச் சுழிப்பு, கண்ணடிப்பு, மின்னல் வேக அணைப்பு எல்லாமே அப்படியே ஆக்‌ஷன் ரீபிளே. ஆனாலும் அனுஷ்காவை ஹன்ஸிகா ஓவர்டேக் செய்து விடுகிறார். ஹன்ஸிகா வரும் காட்சிகள் ரசனையாக இருக்கின்றன. அனுஷ்கா காட்சிகள் ரொம்ப ரொம்ப சாதாரண ரகம். ஆனாலும் ஹன்ஸிகாவின் மரணம் டைரக்டர் எதிர்பார்த்த இம்பேக்ட்டை உண்டாக்கவில்லை. சாரி சார்..

 சந்தானத்தின் எண்ட்ரி படு டிரமாட்டிக்காக எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.(காமெடிக்காக செய்வது போல நிஜமாகவே செய்திருப்பது தெரிகிறது; மேலும் அதே காமெடிப் போர்வையில் சந்தானம் அனுஷ்காவுடன் ஆடுவது போலவும் காட்டப்படுகிறது. சந்தானம் அந்தக் காட்சியில் நிஜமாகவே அருமையாக டான்ஸ் பண்ணியிருக்கிறார்!) சந்தானம் ஒரு பிராண்ட் இமேஜாக இன்னமும் பயன்பட்டு வருவது புரிகிறது.

 தென் ஆப்பிரிக்கர்கள் சிலரும் தயாரிப்பில் கூட்டணி போலத் தோன்றுகிறது. தென்னாப்பிரிக்க நடிகர் டேனி அதே பெயருள்ள கதாபாத்திரமாகவே வருகிறார். அந்த டேனியையும் சேர்த்து படத்தில் ஏகப்பட்ட ரிடண்டண்ட் கேரக்டர்கள். விவேக், கிட்டி கூட அனாவஸியம்தான். பல வருஷங்களாக தூத்துக்குடியில் இருக்கிற கேரக்டராக நடிக்க வராதது பரவாயில்லை, தமிலையாள மொழியில் ரஹமான் பேசுவது ரொம்பத் தமாஷ்.

 வசனகர்த்தா (டைரக்டர் ஹரியேதான்) தனக்குத் தெரிந்த் எல்லா டெக்னிக்கல் விஷயங்களையும் கக்கியிருப்பது இரக்கத்தை வரவழைக்கிறது. அதேபோல விவேக் முயன்றிருக்கும் காமெடிகளும் இரக்கத்தை வரவழைக்கின்றன. காற்று சந்தானம் பக்கம் அடிப்பதால் அவர் என்ன செய்தாலும் செல்லுபடி ஆகிறது. அதிலும் பல மொக்கைகள்.

 இன்னின்னாரெல்லாம் கிரிமினல்கள் என்பது கால் படத்திலேயே தெரிந்து விடுகிறது. ஆகவே திரைக்கதையில் விறுவிறுப்பு போய் விடுகிறது. அட அவர்களைச் சிக்க வைக்கிற ஐடியாக்களாவது சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறதா என்றால் ம்ம்ஹூம்…

 சூர்யா எல்லாரையும் போட்டு சொத்து சொத்தென்று மொத்துகிறார் அவ்வளவுதான். அவ்வப்போது ஐஎம்ஏ நம்பர், சிம், லொக்கேஷன், மொபைக் சிக்னல் ஜேம்மர் என்று பம்பார்டிங்காக டயலாக் வருகிறது. ஆனால் எல்லாமே கைப்புண்ணுக்குக் கண்ணாடி ரகம்தான்!

 எனக்குத்தான் ரசனை இல்லை. படம் ஆந்திராவில் சக்கைப் போடு போடுகிறதாம். நம்ம ஊரில் கூட ஓடி விடும் போலத்தான் தோன்றுகிறது. ஆனாலும்,

 சிங்கம் ஒன்னை ரசித்தவர்கள் நிச்சயமாக ஏமாற்றம் அடைவார்கள். சூர்யா,

 Pull your socks up!

மாற்றான் – வழக்கப்படி லேட் விமர்சனம்

கே.வி. ஆனந்த், சூர்யா, சுபா, ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்….

ஆஹா…. மாற்றான் ஏ-மாற்றான் என்று மனதில் அயன் படம் கொடுத்த கலர்க் கனவுகளோடு தியேட்டருக்குப் போன சராசரி சினிமா ரசிகர்களில் நானும் ஒருவன். எனக்கு ஏமாற்றம்.

வோல்கா கதாபாத்திரம் வில்லியல்ல என்று தெரிகிற போது ஆஹா.. கதையில் நல்ல திருப்பங்கள் இருக்கும் போலிருக்கிறதே என்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தால் அடுத்த நிமிஷமே சூர்யாவின் அப்பா பாத்திரம்தான் வில்லன் என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகச் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது.

அதற்கப்புறம் கதையில் என்ன இருக்கிறது?

மதுரைக் காண்டத்திற்குப் பின்னரான சிலப்பதிகாரம் போல் படம் நகர்கிறது. சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சி தவிர வஞ்சிக் காண்டத்தை யாருமே படித்திருக்க மாட்டார்கள் என்பது என் துணிவு. (என் சிலப்பதிகாரத்தில் திரைக்கதை மாற்றம் செய்து வஞ்சிக் காண்டத்தில் கொஞ்சம் மசாலா தூவி முன்னரே எழுதியிருந்தேன்!)

ஆர்த்தர் ஹெய்லி டைப் ஆராய்ச்சிக் கதைகள் சராசரி தமிழ் சினிமா ரசிகனால் வரவேற்கப்படுமா என்பதில் எனக்கு ஐயங்கள் உண்டு. அதிலும் ஜெனட்டிக் எஞ்சிநியரிங் என்பதெல்லாம் ஏ கிளாஸ் ஆடியன்ஸுக்கே கொஞ்சம் சலிப்புத் தரும் சமாச்சாரங்கள் என்பதும் என் பணிவான அபிப்ராயம். இன்னும் கொஞ்சம் மசாலா தூவியிருந்தால் இந்தக் குறைகளை மறைத்திருக்கலாம்.

இரட்டை சூர்யாக்கள் வரும் சில காட்சிகளில் தொழிற்நுட்ப உன்னதத்தை வியக்க முடிகிறது. முக்கியமாக இரண்டு சூர்யா ஒரு காஜல் தோள்களை அணைத்தபடி சிரிக்கும் காட்சி. ஒரே ஒரு பாட்டும் அதன் காட்சியும் அயன், கோ படங்களில் கிடைத்த சுகமான அனுபவத்தைத் தருவது கொஞ்சம் ரிலீஃப் (நாணி, கோணி, ராணி… என்ன சாகித்யம் இது!) காஜல் அகர்வாலை ஒரு திறந்த புத்தகம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அவ்வப்போது புத்தகத்தின் நடுப்பக்கத்தின் விளிம்பு மட்டும் தெரிகிறது. ஏனோ இரட்டை சூர்யாக்கள் வரும் வரை என்னால் படத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை. இடைவேளைக்குப் பிறகு கொஞ்சம் ஒட்டுதல் அதிகமாகிறது.

காஜல்-சூர்யா காதல் அரும்பும் காட்சிகள் கொஞ்சம் இதம்.

‘உன் உடம்பில் பத்து பேரின் ஜீன்கள் இருக்கின்றன’ என்று செண்டிமெண்ட்டிலும் விஞ்ஞானம் டாமினேட் செய்கிறது.

எது எப்படியோ, வித்யாசமான படத்தைத் தர வேண்டும் என்கிற கே.வி. ஆனந்த்-சூர்யா-சுபாவின் துணிச்சலையும், கமிட்மெண்ட்டையும் பாராட்டத்தான் வேண்டும்.

சூப்பர் ஸ்டார்

1969 இல் ‘ரூப்புத் தேரா மஸ்தானா’ பாட்டை முணுமுணுக்காத உதடுகள் சொற்பம்.

 ஹிந்தியே தெரியாதவர்கள் கூட ‘கோப்பித் தேரா மச்சானா’ என்று தாங்கள் கிரகித்த விதத்தில் பாடிக் கொண்டு திரிந்தார்கள். வேற்று மொழிப் படங்களே போடாத நாகப்பட்டினம் ஸ்டார் டாக்கீஸில் ஆராதனா படம் போட்டார்கள். ராஜேஷ்கன்னா என்பவர் அவ்வளவு பவர்ஃபுல் ஸ்டார் என்பதால்தான் அவரை ஹிந்திப் படத் தயாரிப்பாளர்கள் பவர் ஹௌஸ் ஆஃப் ஹிந்தி சினிமா என்று அழைத்தார்கள்.

 சூப்பர் ஸ்டார் என்கிற சொற்றொடர் இந்திய சினிமாவுக்கு அறிமுகமாகக் காரணமாக இருந்தவர். இந்தியாவின் முதல் சூப்பர் ஸ்டார்.

 கண்ணை மூடித் திறந்து தலையை சாய்த்து நிமிர்த்தினால் போதும். ரசிகர்கள் ஆரவாரம் செய்வார்கள். என் அபிமான ஆர்.டி.பர்மனின் பல ஹிட்டுகள் ராஜேஷ்கன்னாவுக்காகப் போடப்பட்டவை. 69 வயதில் பல நடிகர்கள் பிஸியாக இருந்தார்கள், இருக்கிறார்கள். சிலர் ஹீரோவாகக் கூட நடித்தார்கள். காகாஜி என்று அழைக்கப்பட்ட ராஜேஷ் கன்னா 69 வயதில் செத்துப் போய் விட்டார். கேன்ஸர்!

 என்.டி. டிவியில் அவர் மரணச் செய்தியை அறிவித்து விட்டு ‘மோத் ஆநீகே காயே கீத்திக் தின்’ என்கிற வரியைப் போட்ட போதும், டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியாவில் தலைப்பில் ‘அச்சா தோ ஹம் சல்தேஹே’ என்று போட்டிருந்ததைப் பார்த்த போதும் இரண்டு சொட்டு கண்ணீர் வருவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

இது பில்லா விமர்சனம் அல்ல

நான் சிரித்தால் தீபாவளி

இதுவரை எந்தத் திரைப்படத்தையும் நான் முன் பதிவு செய்து பார்த்ததில்லை. தொழில் கட்டாயத்தின் காரணமாக பில்லாவுக்கு முன் பதிவு செய்து பார்த்தேன். அதுவும் எங்கள் ஊர் வெற்றி தியேட்டரிலேயே..

 நான் பார்த்தது 15ம் தேதி. சீட் வரிசைகளுக்கு இடையிலிருக்கும் நடைபாதையில் பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் போடுகிற அளவு கூட்டம். தியேட்டர் வாசலிலிருந்து, படம் ஆரம்பிக்கும் போது திரையில் சிலைடு வரை அறிவிப்புக்கள் ‘பாடல்களை மறு ஒளிபரப்பு செய்ய முடியாது என்று வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொண்டன.

 அஜித்துக்கு எம்.ஜி.ஆருக்கு இருந்த அளவு தீவிர ரசிகர்கள் உருவாகியிருப்பது ஆச்சரியம் தருகிறது. அஜித் படங்களை அவர் ஒரு ஆக்டராக இருக்கிற வரை பார்த்ததுடன் சரி. ஸ்டார் ஆன பிறகு (தியேட்டரில்) பார்த்ததில்லை. அஜித் டயலாக் பேசினாலே ஆரவாரம் கூச்சல். ‘பில்லாவாலே இனி வெளில வர முடியாது’ என்று திரையில் ஒருவர் சொல்லும் போது, ‘வருவாண்டா’ என்று சாமி வந்த மாதிரி ஒரு ரசிகர் கூச்சலிடுகிறார்!

 அஜித் ரசிகர்களில் பெரும்பாலோர் ஹை-டெக் ஆசாமிகள். ஆனாலும் ஒரு பாமரத்தனமான உணர்வு ரீதி அபிமானத்தைப் பார்க்க முடிவது ஆச்சரியம். இதனால்தான் அஜித் கதை, திரைக்கதை, வசனம், இசை எல்லாவற்றையும் விட தன் ரசிகர்களை அதிகம் நம்பி மட்டும் படங்கள் செய்கிறார் போலிருக்கிறது!

 இதுதான் சினிமா விமர்சனமா? என்று கேட்காதீர்கள். அதுதான் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி விட்டேனே இல்லை என்று. பில்லா II வின் விமர்சனத்தை கிழக்கு பதிப்பகத்தின் ஆழம் இதழுக்கு எழுதுவதாக ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே அதை இங்கே எழுதுவது நியாயமில்லை.

 வருகிற இதழ் ‘ஆழம்’ வாங்கிப் படியுங்கள்!

அப்படி ஒரு தேவாரம் இருக்கிறதா?

தவப்புதல்வன் படத்தையும் அந்தக் காலத்தில் ரசித்துப் பார்த்திருக்கிறேன், அந்தப் படத்தின் பாடல்களும் என் அபிமானப் பாடல்களாகவே இன்று வரை இருக்கின்றன.

 ஆனால், அந்தப் படத்தில் வரும் இசை கேட்டால் புவி அசைந்தாடும் பாடலையும் அந்தக் காட்சியையும் இன்று பார்த்தால் வேறு மாதிரி சிந்தனைகள் வருகின்றன.

 அந்தக் காட்சியில் வரும் முதியவர் அக்பர் என்கிற கண்ணோட்டத்துடன் சின்ன வயதில் பார்த்தேன். அவர் ஒரு வைத்தியர் என்று இப்போது புரிகிறது. தான்சென், வைத்தியர், ஒரு இளம்(?)பெண். அந்தப் பெண் அக்பர் மகள் மெஹருன்னிஸாவாக இருக்கலாம். அவள் தான்செனுக்கு ரூட் விட்டதால்தான் அவர் இஸ்லாமியராக மதம் மாறி அவளை மணந்து கொண்டார் என்கிறது சரித்திரம். ஆகவே அது மெஹருன்னிஸா என்பது தொண்ணூறு சதவீதம் சரியாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

 காட்சி அமைப்பைப் பார்த்தால் அந்தப் பெண் உடல்நிலை சரியில்லாமல் படுத்திருப்பதும், பாட்டைக் கேட்டதும் குணமாகி எழுந்திருப்பதும் புரிகிறது. தான்சென் பாடியது குணமாகவா? தீபத்துக்காகவா அல்லது இரண்டுக்குமா?

 சீக்காளிக்குப் பாடியதாக சரித்திரத்தில் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. தீபத்துக்காகப் பாடியதாகவும் இல்லை. அவருடைய இசை தீபங்களை ஒளிபெறச் செய்யுமளவு சக்தி வாய்ந்தது என்று சரித்திரம் சொல்கிறது. சரி, அது ஒரு கனவுக் காட்சி; கனவுகள் சரித்திர வரையரைக்கு உட்பட்டவையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

 ஆனால்,

 ஒளி பெருங்கள் தீபங்களே, இன்னும் ஒளி வரவில்லையே பாவியா நான், ஒளி வேண்டும் என்று கெஞ்சுகிறேன் என்கிற அர்த்தத்திலெல்லாம் அந்தப் பாடல் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஏதோ தான்சென் கெஞ்சிக் கூத்தாடி ஒளி வரவழைத்தது போல இருக்கிறது இது. சரித்திரத்தில் இடம் பெற்ற ஒரு இசை வித்தகனை இது இழிவு படுத்துவது போலில்லை?

 இந்தக் காம்ப்ரமஸுக்கு காரணம் என்னவாக இருந்திருக்கும் என்று யோசித்தேன். சிவாஜி படங்களுக்கென்று சில ஸ்டாண்டர்ட் காட்சிகள் அவசியம் என்று அன்றைக்கு தயாரிப்பாளர்களும், டைரக்டர்களும், ஏன்… சிவாஜியும் கூட நினைத்தார்கள். தான்சென் ஒரு ஹிந்துஸ்தானி கிளாஸிக்கல் இசைக் கலைஞர். தத்தித் தகஜுண தகதிமி தகஜுண என்று குதித்து வீரு கொண்டு எழுகின்ற பாடல்களை ஹிந்துஸ்தானியில் பார்க்க சாரி கேட்க முடியாது. அதே படத்தில் வரும் போட்டிப் பாடலில் கூட ஹிந்துஸ்தானி கலைஞருக்கு பி.பி.ஸ்ரீநிவாஸ் பாடும் பகுதிகள் ரொம்பக் குழைவாகத்தான் இருக்கும்.

 நடிப்பது சிவாஜி என்பதால் தான்சென் ஒரு ஹிந்துஸ்தானி கலைஞர் என்பதை சௌகர்யமாக மறந்து விட்டு எம்.கே.டி. பாணி பாடல் ஒன்றை அமைத்திருக்கிறார்கள். அதை அங்கும் இங்கும் சினங்கொண்ட வேங்கை மாதிரி நடந்தபடி பாடி நடித்திருக்கிறார் சிவாஜி. இது காலத்தின் கட்டாயம். அவர் ரசிகர்கள் இதை எதிர்பார்த்தார்கள், ரசிக்கவும் செய்தார்கள்.

 திருவருட் செல்வர் படத்தில் வரும் ‘தாள் திறவாய்’ பாடல் குறித்தும் எனக்கு இதே சந்தேகம் உண்டு. தாளே திறவாய் என்கிற பொருள் வருமாறு அப்பர் தேவாரம் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று தேவாரப் புலிகள் பகிரலாம்.

எங்கேயும் எப்போதும் (சினிமா விமர்சனம்)

ஆரம்பத்திலேயே ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லி ஆக வேண்டும். படம் முடிந்ததும் எனக்குக் கைதட்ட வேண்டும் போல் இருந்தது. நான் கையைத் தூக்குமுன் மற்ற ரசிகர்கள் படபடவென்று தட்டியே விட்டார்கள். (நாள் 27.09.2011, இடம் ஐநாக்ஸ். பனிரெண்டு நாற்பது மணி ஷோ)

 தமிழ் சினிமாவுக்கு இது ஒரு புதுக் கோணம். படமே ஒரு விபத்தின் அனாட்டமிதான். பிரயாணிகளில் இரண்டு ஜோடிகளின் ஃப்ளாஷ் பேக்தான் படம். எளிமையான ஆனால் படு சுவாரஸ்யமான திரைக்கதை. இப்படி இரண்டு ஜோடிகள் வருகிற போது ஒரு ஜோடி ஒரு மாற்றுக் குறைவாக இருப்பதுண்டு, ஆனால் இந்தப் படத்தில் இரண்டு ஜோடிகளின் கதைகளுமே ஒன்றையொன்று மிஞ்சுகின்றன. நடிப்பில் அஞ்சலிக்கு அரைமார்க் அதிகம் தந்தே ஆக வேண்டும் மற்றவர்களை விட! அடேயப்பா முகம் திரும்பி இருக்கும் போது கூட முதுகும் இடுப்பும் நடிக்கின்றன அவருக்கு.

 குறிப்பாக, “காதலிக்க ஆரம்பிச்சாச்சுன்னா அடிக்கடி லீவ் போடணும், பர்மிஷண் போடணும், பொய் சொல்லணும், செலவு பண்ணனும், கோர்ட், கேஸு, தகறாரு எல்லாத்துக்கும் தயாரா இருக்கணும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே மாடிப்படி இறங்கும் காட்சியில் கலக்கியிருக்கிறார்.

 காதலிக்கப் போகிறவனின் ரத்தத்தைப் பரிசோதனை செய்து ஆரோக்யத்தை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ளும் ராட்சஸத்தனம் ரசனையாக இருக்கிறது! அதில் சமூகத்துக்கும் மெசேஜ் வைத்திருக்கிறார் டைரக்டர்.

 நடிப்பில் அடுத்த பரிசு ஜெய் க்கு, ”இவளுகளும் நம்பளை மாதிரிதானா.. கலர் டிரெஸ் போட்டுகிட்டு வந்து ஆஃபீஸ்லதான் யூனிஃபார்மா” என்று வியக்கிற காட்சி ஒரு உதாரணம். அதற்கப்புறம்தான் அநன்யா.

 ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணாக வெகுளித்தனத்தை வெகு சிறப்பாகக் காட்டியிருக்கிறார் அநன்யா. பக்கத்துப் பெண்ணின் உள்ளாடை தெரிகிற போது தருகிற ரியாக்‌ஷன் ரசனை.

 டைரக்டர் சரவணன் மேல் வரிசையில் ஒரு தனி இடம் பிடிக்கப் போவது உறுதி.

 சத்யாவின் (புதுசு?) இசையில் பாடல்கள் காட்சிக்கு வெகு பொருத்தமாக இருக்கின்றன. பாட்டை தனியாகக் கேட்டால் இவ்வளவு ரசனையாக இருக்குமா தெரியவில்லை.

விபத்தை இவ்வளவு விவரமாகக் காட்டியிருக்க வேண்டுமா?

 ‘அந்த’ ப் பாத்திரத்தின் மரணம் அவசியமா? பிழைத்துக் கண் திறந்து புன்னகைக்க வைத்திருக்கலாமோ?

வேங்கை சினிமா விமர்சனம்

வேங்கை படம் தனுஷ் ரசிகர்களுக்கு ஒரு ஏமாற்றம்தான்.

நானும் தனுஷ் ரசிகன்தான். என் எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாமே பொய்த்துப் போயின. வழக்கமாக இருக்கிற மாதிரி தனுஷுக்குப் பொருந்துகிற கேரக்டர் இல்லை. வழக்கமான சுவாரஸ்யமான திரைக்கதை இல்லை. பாடல்கள் எல்லாமே சுமார் ரகம். எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய சோகம் ஒன்று இருக்கிறது. தனுஷ் படத்தில் காமெடி ரொம்ப சிறப்பாக இருக்கும். இந்தப் படத்தில் காமெடிதான் மிகப் பெரிய மைனஸ்! டைரக்டர் காமெடிக் காட்சிகளைப் பார்த்தாரா இல்லையா?

மஹா அசூயையான காமெடி. பெண்ட் எடுக்கிறேன் என்று தேய்ப்பது ஒரு காமெடியா! அடக் கடவுளே!

கஞ்சா கறுப்பு வடிவேலுவின் வெற்றியை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வடிவேலுவின் அப்சர்வேஷன் பவர் அசாத்யமானது. சுற்றுப் புறத்தில் இருக்கும் மனிதர்களை, வித்யாசமான மனிதர்களை அவர் எத்தனை நுணுக்கமாக கவனிக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஹரி மற்றும் தனுஷ் படங்களில் கதாநாயகியை நாமே காதலிக்க ஆசைப் படுவோம். இந்தப் படத்தில்…… அட்லீஸ்ட் தமன்னாவின் ட்ரேட் மார்க் கிளாமராவது இருக்கிறதா என்று பார்த்தால் அதுவும் இல்லை.

தனுஷ் ரசிகர்கள் மட்டுமில்லை, டைரக்டர் ஹரி ரசிகர்களும் ஏமாற்றம்தான் அடைவார்கள். சிங்கம் கொடுத்தவரின் படமா இது!

தேவி ஸ்ரீ பிரஸாத்…. இன்னும் கொஞ்சம் எதிர்பார்க்கிறோம். உங்கள் பழைய பாட்டுக்களின் வாசனை வருவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். பீட் மட்டுமே பாட்டு இல்லை. ரீரிகார்டிங்கில் கூட டெக்னிகல் ஆஸ்பெக்ட்ஸ் சரியில்லை. எழுபது சதவீத ரிகார்டிங் இடது டிராக்கிற்கே போய் விட்டது. ஒலிப்பதிவில் அகலமே இல்லை.

தனுஷ்…. அவார்ட் தந்த மயக்கத்திலிருந்து வெளியே வாருங்கள். என் மாதிரி ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பை மதியுங்கள். யார் தன் ரசிகர்களைப் புரிந்து கொண்டார்களோ அவர்கள்தான் டாப் ஹீரோ ஆக முடியும்.

பொன்னியின் செல்வன் படமாகிறதாமே?

பிரபல நாவல்கள் படமாகும் போது நிறைய ஏமாற்றங்கள் உண்டாகின்றன.

 எவ்வளவு சிறப்பாக எடுக்கப்பட்டாலும் சரி. என் கற்பனையில் இருக்கும் மோகமுள் யமுனாவை யாராலும் திரையில் காட்ட முடியாது. காரணத்தை என்னால் வெளியில் கூடச் சொல்ல முடியாது. நாம் எல்லோருமே கதைகளில் வரும் நாயகிகளுக்கு நமக்கு அறிமுகமான ஒருவரை உருவகப்படுத்திக் கொள்கிறோம். அது யார் என்பது அந்தக் கதையில் வரும் சம்பவங்களைப் பொறுத்தது. அந்த சம்பவங்கள் நமக்கே நிகழ்ந்திருக்கலாம். அல்லது அப்படி நிகழாதா என்று நாம் ஏங்கியிருக்கலாம். சம்பவங்கள் நடக்கும் இடங்களும் அப்படித்தான். அவை எல்லாமே நமக்குப் பரிச்சயமான இடங்களாகவே இருக்கும். மோகமுள் படத்தை நன்றாகத்தான் எடுத்திருந்தார்கள், ஆனாலும் என்னால் நாவல் அளவுக்கு ரசிக்க முடியவில்லை.

 என்னால் மட்டுமில்லை, ஒரு நாவலை ஆழ்ந்து படித்த யாராலுமே அதன் திரை வடிவத்தை முழுசாக ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. உங்கள் எல்லாருக்குமே மேற்சொன்ன காரணம் பொருந்தும்.

 சுஜாதாவின் கணேஷ், வசந்துக்கு தமிழ் சினிமா தேர்ந்தெடுத்த எல்லா நடிகர்களுமே வியர்த்தம். அதிலும் காயத்ரியோ, இது எப்படி இருக்கு வோ, ஏதோ ஒரு படத்தில் வசந்த் பாத்திரத்துக்கு ஒரு எக்ஸ்ட்ரா காமெடி நடிகரைப் போட்டிருந்தார்கள். அந்த டைரக்டரைக் குறை சொல்வதா, பரிதாபப்படுவதா!

 சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் ஒரு விதிவிலக்கு.

 முக்கிய பாத்திரங்களை சொந்தம் கொண்டாட முடியாமல், குணாதிசயங்களிலேயே ஒரு அந்நியம் இருக்கிறது. அது போன்ற பாத்திரங்கள் கொஞ்சம் அசாதாரணமானவர்கள். ஒய்ஜிபி மற்றும் பாட்டி பாத்திரம் மட்டும் அன்றாடம் பார்க்க முடிந்தவர்கள். அவர்கள் இருவருமே நன்றாகச் செய்திருந்தார்கள். நன்றாக என்றால், கதையையும் அந்தப் பாத்திரத்தையும் நன்றாகப் படித்தவர்கள் மாதிரி செய்திருந்தார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஜெயகாந்தனின் நேரடி மேற்பார்வையும், ஆதிக்கமும் அந்தப் படத்தில் இருந்தன.

 பொன்னியின் செல்வன் படம் பற்றிக் கேள்விப்படுகிற விஷயங்கள் கல்கியின் ரசிகர்களுக்கு நிச்சயம் திருப்தியாக இருக்காது என்பது என் துணிவு.

 என்ன சொல்கிறீர்கள்?

குள்ளநரி கூட்டம் – லேட் விமர்சனம்

படத்தின் பெயர்க் காரணம் தெரிய வேண்டுமென்றால் பதினோறாவது ரீல் வரை காத்திருக்க வேண்டும். ஒன்பதெழுத்து செண்ட்டிமெண்ட்டில் வழக்கப்படி க் கன்னாவை சாப்பிட்டு விட்டார்கள்.

இடைவேளை வரும் போது, ‘அட, ஒரு படத்தை இடைவேளை வரை நகர்த்த இவ்வளவு கதை போதுமா!’ என்கிற ஆச்சரியம் வருகிறது. ஆனாலும் தொய்வில்லாமல் சுவாரஸ்யமாகப் போகிறது. வெண்ணிலா கபடிக் குழு டீமிலிருந்து நிறையப் பேர் தென்படுகிறார்கள், கதாநாயகன், இசையமைப்பாளர் உள்பட.

கதாநாயகியிடம் அனுஷ்கா ஜாடை தெரிகிறது. ஆனாலும் நடிப்பை மட்டும்தான் முதலீடு செய்திருக்கிறார்.

பொதுவான தமிழ்ப்பட சம்பிரதாயங்களை வைத்து சில காட்சிகள் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று ஆண்டிஸிபேட் செய்யும் போது ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது. உதாரணம் பெண் கேட்கப் போகும் காட்சி. பெண் பார்க்கும் கும்பலோடு கதாநாயகன் கலக்கும் போது ‘ஐயய்யோ…. மிஸ்டேகன் ஐடெண்டிட்டி கதையா’ என்கிற பயம் வருகிறது.

இன்னொரு உதாரணம் உண்மை தெரிந்ததும் அப்பாவின் ரியாக்‌ஷன். ரொம்ப இயற்கையான ஆண்ட்டி கிளைமாக்ஸ் அது.

தெருவில் படுத்திருக்கும் ஆசாமிகள் ‘இதுதான் நீங்க தேடற அட்ரஸ், அப்படி ஒரு இடுக்குல படுங்க’ என்று கதாநாயகனிடம் சொல்கிற போது அர்த்தம் புரியவில்லை. அடுத்த காட்சியில் புரிகிற போது நல்ல ஒருபக்கக் கதை படித்த திருப்தி.

ரொம்ப இயற்கையான சம்பவங்கள். ஆழம் என்கிற பெயரில் மெலோடிராமா எதுவும் இல்லாத சவுகர்யமான கதை.

விழிகளிலே பாட்டு நன்றாக இருக்கிறது. ரீதிகெளளை மாதிரி ஆரம்பித்து வேறே ரூட்டில் போகிற மாதிரி இருக்கிறது. குத்துப் பாட்டில் வருகிற நையாண்டி மேள பிட் ‘உச்சந்தல மேலிருக்கு.. உள்ளங்காலு கீழிருக்கு’ என்ற சிங்காரி சரக்கு பாட்டு வரிகளை நினைவு படுத்துகிறது. செல்வகணேஷிடம் இன்னும் நிறைய எதிர்பார்த்தேன்.

கவர்ச்சி இல்லாமல் நல்ல படம் தர முடியும் என்று ஏற்கனவே நிரூபிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள், அழ வைக்காமலும் நல்ல படம் தர முடியும் என்றும் நிரூபித்திருக்கிறார்கள்.