இலக்கியம்

வல்லிக்கண்ணனுக்கு சுஜாதா மேல் காண்டா?

அரசனைப் பார்த்த கண்ணுக்கு புருசனைப் பார்த்தா என்னமோ மாதிரி இருக்குமாம் என்பார்கள் பெருசுகள். அந்த என்னமோவில் வருவது என்ன வார்த்தை என்று மனதில் உறுதி வேண்டும் படத்து விவேக் போல மண்டையை உடைத்துக் கொண்டதுண்டு.

அது போல அண்ணா நூற்றாண்டு நூல்நிலையம் வந்த பிறகு கன்னிமாரா நூல்நிலையம் எனக்கு அந்த என்னமோவாக ஆகியிருந்தது. பல காலம் கழித்து நேற்றுத்தான் போயிருந்தேன். தமிழ் இலக்கியங்கள் பகுதியையும் ஏஸி பண்ணிவிட்டார்கள். தவறாமல் ஏஸி போடுகிறார்கள்.

சொ. விருத்தாச்சலம் எனப்படும் புதுமைப் பித்தன், கு. ப. ரா எனப்படும் ராஜகோபாலன், ந. பிச்சமூர்த்தி இவர்கள் மூவரையும் தமிழ் இலக்கியத்தின் டிரெண்ட் செட்டர்கள் என்பார்கள். (புதுமைப்பித்தனின் எழுத்தில் என்ன விசேஷம் என்பது என் சிற்றறிவுக்குப் புரிகிறதில்லை)

அதற்கடுத்த தலைமுறையில் தி. ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன், லா. ச. ராமாமிர்தம் இவர்களைச் சொல்லலாம்.

அதையடுத்து வந்த தலைமுறை தமிழ் இலக்கியத்தின் பொற்காலம். இப்படி எண்ணிக்கையில் அடக்கி விட முடியாத அளவுக்கு நல்ல எழுத்தாளர்கள் வந்தார்கள். வல்லிக் கண்ணன் அவர்களில் ஒருவர். மணிக்கொடிக் காலம் தொடங்கி மாத நாவல்கள் காலம் வரையிலான ஏராளமான எழுத்தாளர்களைப் பற்றி வல்லிக் கண்ணன் எழுதியிருக்கும் ’தமிழ் உரைநடை வரலாறு’ என்கிற புத்தகத்தை நேற்று வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பெரும்பாலும் எல்லா எழுத்தாளர்களையும் சிலாகித்துத்தான் எழுதியிருக்கிறார். சுஜாதா ஒருவர்தான் விதிவிலக்கு. அவரைக் குறித்து எழுதுகையில் மெலிதான எரிச்சல் வெளிப்படுகிறது.

‘…….கதாபாத்திரம் ஒன்றிடம் பேசுகிறவர் “எப்படி சார் எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சி வச்சிருக்கீங்க?” என்று கேட்பது போல் ஒரு இடத்தில் எழுதுகிறார். தான் எழுதும் போதும் இப்படி எல்லாரும் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவே எழுதுவது போல பல விஷயங்கள் எழுதுவார்….’ என்று எழுதுகிறார். ஆன் தி அவுட் செட் இது பாராட்டு போலத்தான் இருக்கிறது.

கு. ப. ரா பற்றி எழுதும் போது அவர் சொல்வதைக் கவனியுங்கள் :

‘….. தனது பேரறிவையும் ராசிக்கியத்தையும் (ராசிக்கியம் என்றால் என்ன? – ஜவர்லால்) வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்கிற நோக்கத்தில் கு. ப. ரா எழுதவில்லை. வாசகனை மிரட்ட வேண்டும், குழப்ப வேண்டும், திகைக்க வைக்க வேண்டும் என்பது போன்ற உயர்ந்த நோக்கம் எதுவும் அவருக்கு இருந்ததில்லை….’

மேற்சொன்ன வாக்கியங்கள் கு. ப. ராவை சிலாகிக்கச் சொன்னதை விட வேறு யாரையோ ரேக்குவதற்குச் சொன்னது என்பது தெளிவு இல்லையா?

இப்போது சுஜாதா பற்றி சொன்னதை மீண்டும் வாசியுங்கள்

மானங்கெட்ட மானம் என்றால் என்ன?

முன்னர் எழுதப்பட்டதைக் கொஞ்சம் Value Added ஆக மாற்றி எழுதுவதை காப்பி அடிச்சுட்டான் என்று நிராகரிக்கிறார்களே, திருக்குறளில் சொல்லப்பட்ட பலவிஷயங்கள் புறநானூறு, பதிற்றுப் பத்து, குறுந்தொகை இவற்றில் சொல்லப்பட்டவைகளின் நறுக்குத் தெரிப்புத்தான்.

 பரிமேலழகரின் உரையில் பல இடங்களில் புறநானூறிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார். முதற்சங்க காலம் வள்ளுவருக்கு மிகவும் முந்தையது.

 இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா

உவகையும் ஏதம் இறைக்கு

 (அல்பத்தனம், மானங்கெட்ட மானம், அதிகமான சந்தோஷம் இவையெல்லாம் தலைவன் அல்லது அரசனுக்கு இழிவு சேர்ப்பவை)

 என்கிற குறளில் எனக்கிருப்பது போலவே பரிமேலழகருக்கும் நிறைய ஐயங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். இவறல் என்றால் அல்பத்தனம் அதில் சந்தேகம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் மாண்பிறந்த மானம் என்றால் என்ன? மானம் என்பதே மாண்புதானே, மாண்பிறந்த மானம் எப்படி இருக்கும்?

 அதற்குத்தான் புறநானூற்றிலிருந்து மேற்கோள் தருகிறார் மிஸ்டர். பரி.

 ‘அந்தணர், சான்றோர், அருந்தவத்தோர், தம் முன்னோர், தந்தை தாய் என்றிவரை வணங்காமை….’ என்பதை மாண்பிறந்த மானமாக புறநானூறு சொல்கிறது. அதாவது நாமார்க்கும் குடியல்லோம் என்கிற மதர்ப்பும் தன்னம்பிக்கையும் சிறப்பானவைதான். ஆனால் மேற்சொன்னவர்களை வணங்காமல் இருத்தல் அந்தச் சிறப்பில் அடங்கா.

 முன்வைத்த காலைப் பின்வைக்காமை சிறப்புத்தான். ஆனால் தவறு என்று தெரிந்த பின்னும் பின்வைக்க மாட்டேன் என்று அதைத் தொடர்வது மாண்பு அல்ல. பல பேர் முட்டாள்தனமாகப் பேசி விட்டு சப்பைக் கட்டு கட்டி அதை நியாயப் படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள்.

 இப்படி மாண்பிறந்த மானத்துக்கு இன்னும் நிறைய உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

 மாணா உவகை என்றால் எல்லையில்லாத சந்தோஷம்தானே அதில் என்ன பிழை என்பதற்கு இன்னும் கொஞ்சம் ரிஸர்ச் பண்ணியிருக்கிறார். அதை அப்புறமாகப் பார்க்கலாம்.

தும்மலை அடக்கினால் என்ன ஆகும்?

என்றைக்காவது தும்மலை அடக்க முயன்றிருக்கிறீர்களோ?

 அப்படி அடக்க முயன்றால் ஹக்ஸூ என்பதற்கு பதில் ஹெப்ஸீ என்றோ, ஹிக்ஸி என்றோ தும்முவீர்களே ஒழிய தும்மல் அடங்காது. எப்படித் தும்மல் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லையோ அப்படித்தான் காமமும்.

 மறைப்பேன்மன் காமத்தை  யானோ குறிப்பின்றித்

தும்மல்போல் தோன்றி விடும்

 என்பார் வள்ளுவர்.

 தும்மல் என்பது ஏன் வருகிறது? ஜலதோஷம் பிடித்தாலோ அல்லது ஆகாத காற்றை (ஒவ்வாத மணமோ அல்லது தூசியோ இப்படி எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்) சுவாசித்தாலோ வருகிறது. தும்மல் தோன்றாமல் இருக்க வேண்டுமானால் சுத்தமான காற்றை சுவாசிக்க வேண்டும், ஒவ்வாத மணங்களை நுகராமல் இருக்க வேண்டும். அதையெல்லாம் செய்து தும்மலை வரவழைத்து விட்டு அந்த ஸ்டேஜில் அதை அடக்குவது என்பது துர்லபம்.

 அதே போலத்தான் காமத்தை உண்டாக்கும் காட்சிகள், பேச்சுக்கள், எழுத்துக்கள், எண்ணங்கள், மனிதர்கள் இவைகளைத் தவிர்க்காமல் காமம் தோன்றிய பிறகு அதை அடக்க முயல்வதும்.

 Lust is an effect. It needs to be controlled at cause level என்பது வள்ளுவர் சொல்ல விழையும் கருத்து. Product audit செய்வதற்கு பதில் Process Audit செய்ய ஆரம்பித்த போதுதான் Quality Control ஆக இருந்த தொழில் Quality Assurance ஆக மாறியது.

கீப்புகளும் குறுந்தொகையும்

ஒரு சாஹித்ய அக்கடமி நாவல் அல்லது கலைப் படம் எடுக்கும் அளவுக்கு விஷயம் சில குறுந்தொகைப் பாடல்களில் இருக்கிறது.

 ஆனால் அதை உரையாசிரியர்கள் சொல்லும் விதம் படிக்கும் போதே பல் உடைகிற மாதிரி இருக்கிறது. கஷ்டப்பட்டுப் புரிந்து கொண்டாலும் அதில் சுவாரஸ்யம் வருவதில்லை. கீழ்க் காணும் வாக்கியத்தைப் பாருங்கள் :

 ‘கிழத்தி தன்னைப் புறனுரைத்தாள் எனக் கேட்ட காதற்பரத்தை அவட்குப் பாங்காயினார் கேட்பச் சொல்லியது’ இது துறை விளக்கமாம்! அதாவது சாங் என்ன சிச்சுவேஷன்ல வருது என்று இளையராஜாவுக்கு பாரதிராஜா சொல்வது!

 ம்க்க்குக்கூம். இப்ப நான் விளக்குகிறேன் அந்தப் பாடலை. கவனியுங்கள்.

 அவனுக்கொரு கீப் இருக்கிறாள். அவளை அவன் மனைவி ‘அடியேய் நீதானடி எம்புருசனை..’ என்று ஆரம்பித்து காந்திமதி மண்ணை வாரித் தூற்றிப் பேசும் மொழியில் வைகிறாள். இது அந்தக் கீப்பின் காதை எட்டுகிறது.

 ‘ஆஹா.. நம்ம மேட்டர் அவளுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சா’ என்கிற பதைப்பு உண்டாகிறது. அவனது உறவை இழக்க விரும்பவில்லை. அதே சமயம் அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் பிணக்கு வருவதையும் அவள் விரும்பவில்லை. (இது கீப்களின் தேசிய குணம்!) எனக்கும் அவனுக்கும் எதுவுமில்லை என்று நேராக அவளே போய்ச் சொல்வது எங்கப்பன் குதிருக்குள்ள இல்லை என்று சொல்வது போல் ஆகிவிடும். அவன் நல்லவன் என்று சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுப்பதும் ஆபத்து. ‘த்தூ.. உனக்கு எவ எவ எல்லாம் சர்ட்டிஃபிகேட் தர்ரா பாரு. இதுலேர்ந்தே உன் லட்சணம் தெரியல்லையா?’ என்று ஆகி விடும்.

 ஸோ, அவனைத் திட்ட வேண்டும். அந்தத் திட்டு அவன் மனைவி காதுக்குப் போக வேண்டும். அதுவும் அவளுக்கு நம்பகமானவர்கள் வழியாகப் போக வேண்டும். என்ன செய்வாள்? அவன் மனைவியின் தோழிகள் நான்கைந்து பேர் இருக்கும் இடத்தில் (அவர்களைக் காணாதது போல்) செல் ஃபோனில் பேசும் பாவனையில் அவனை ஏடாகூடமாகத் திட்டுவாள். இது கட்டாயம் அவன் மனைவி காதுக்குப் போயே தீரும் இல்லையா?

 கழனி மாஅத்து விளைந்துஉகு தீம்பழம்

பழன வாளை கதூஉம் ஊரன்

எம்இல் பெருமொழி கூறித் தம்இல்

கையும் காலும் தூக்கத் தூக்கும்

ஆடிப் பாவை போல

மேவன செய்யும் தன் புதல்வன் தாய்க்கே!

 புலவர் : ஆலங்குடி வங்கனார்

திணை : மருதம்

 வர்ணனைகளை விட்டு விட்டு இதற்கு அர்த்தம் பார்த்தால்,

 இதோ வந்துட்டேன், நீதான் எல்லாம்ன்னு சொல்லிட்டுப் போனான் அந்த நாதாறி. இப்ப என்னடான்னா தன் புள்ளையோட அம்மாவுக்கு (மனைவி என்று கூட சொல்ல மாட்டாளாம்.. அவ்வளவு காண்டு) எடுபிடி வேலை செஞ்சிகிட்டு இருக்கானாக்கும். (கண்ணாடியில் தெரியும் பிம்பம் எப்படி நம் அசைவுகளுக்கு உடனே ரெஸ்பாண்ட் செய்கிறதோ அப்படி ஓடுகிறானாம் பொண்டாட்டி கையசைத்தால்!)

 இதில் ஒரு பெரிய நாவல் எழுதுமளவு ஸ்கோப் இருப்பது நிஜம்தானே?

தமிழ்ப் ‘படுத்தல்’

”நான் பொய்யைத் தவிர வேறெதுவும் சொல்றதில்லை” என்று ஒருவர் சொல்வது ஒரு மாயச் சுழல். அது பொய் என்றால் என்ன அர்த்தம், நிஜம் என்றால் என்ன அர்த்தம் என்று கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். இதை நான் செய்து கொண்டிருந்த போது ஒரு போலிஷ் (போலிஸ் இல்லை) ஜோக் ஞாபகம் வந்தது.

ஒரு போலந்துக்காரரை பிஸியாக வைத்திருக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

பி.டி.ஓ என்று இரண்டு பக்கமும் எழுதிய ஒரு காகிதத்தை அவரிடம் கொடுத்து விட்டால் போதும்!

************************************************************************

வேற்று மொழியிலிருந்து ஒரு கதையைத் தமிழில் எழுதும் போது அடிப்படையான சில மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டியது அவசியம். இல்லையென்றால் என்ன ஆகும்? கீழ்வரும் வரிகளைப் படியுங்கள் :

சோட்டா சேட் ஜூனா பஸாரில் பாவு பாஜி சாப்பிட்டபடி யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். பட்பட் வாலா அருகில் நிறுத்தி வருகிறாயா என்கிற மாதிரிப் பார்த்தான். வாஸ்வானி சிலை பக்கத்தில்தான் இருக்கிறது செளரங் லேன். அதற்குப் போய் பட்பட்டில் போவானேன்?

இதே ரீதியில் முழுப் புத்தகத்தையும் உங்களால் படிக்க முடிந்தால் நீங்கள் ஒரு முரட்டு இலக்கிய ரசிகர். ஆனால் பெரும்பாலான தமிழ் வாசகர்கள் அப்படி இல்லை.

போன வாரம் ‘வாகை சூடும் சிந்தனை’ என்றொரு புத்தகம் வாங்கினேன். அது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்ட சுய முன்னேற்ற நூல். முழுக்க முழுக்க டிவியில் காலையில் வரும் டப்பிங் செய்த கிறிஸ்தவ நிகழ்ச்சி போலவே இருக்கிறது.

************************************************************************

அறிவகற்றும் என்கிற பதத்துக்கு என்ன அர்த்தம் என்று கேட்டால் அறிவில்லாமல் செய்து விடும் என்றுதான் தொண்ணூறு சதவீதம் பேர் பதில் சொல்கிறார்கள். கீழ் வரும் குறளில் அந்தப் பதம் அறிவை விசாலப்படுத்தும் என்கிற பொருளில் வருகிறது :

பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்

ஆகலூழ் உற்றக் கடை.

இல்லை என்கிறவர்கள் பின்னூட்டலாம்!

***********************************************************************

சளியால் காது அடைக்கிற போது எந்த மருந்தும் பயன்படாது போலிருக்கிறது. மூக்குக்கும், காதுக்கும் டிராப்ஸ் கொடுத்தார் டாக்டர். ஐந்தாறு பாட்டில் வாங்கி ஊற்றி கழுத்துவரை நிறைத்தும் பிரயோஜனமில்லை. காக்காய் மாதிரி தலையைச் சாய்த்துச் சாய்த்துத்தான் கேட்கிறேன் யாராவது பேசும் போது.

இதே பிரச்சின சில வருஷங்களுக்கு முன் வேலூரில் இருந்த போது வந்தது. அப்போது வாசன் என்று ஒரு டாக்டர், “நீங்க செவிடெல்லாம் ஆயிட மாட்டீங்க. இதுக்கு மருந்தெல்லாம் இல்லை. ஆப்பரேஷன் டூ மச். மூக்கைப் பொத்திகிட்டு எச்சல் முழுங்கிகிட்டே இருங்க, ப்ளக்குன்னு விட்டுடும். உடனே நடக்காது பொறுமையா பண்ணிகிட்டே இருங்க” என்று அட்வைஸ் செய்தது நினைவு வந்து அதை முயற்சித்தேன்.

பிளக்கென்று வலது காது திறந்தது என்னவோ நிஜம்தான்.

ஆனால் பச்சக் என்று இடது காது அடைத்துக் கொண்டு விட்டது!

இலக்கிய எழுத்தும் வெகுஜன எழுத்தும்

பயப்பட வேண்டாம். இது சீரியஸான திறனாய்வுக் கட்டுரை அல்ல. ஆகவே இலக்கியவாதிகள் என் மேல் பாயத் தயாராக வேண்டாம்.

பிரபல பத்திரிகைகள் உங்கள் எழுத்துக்களைப் பிரசுரத்திற்கு ஏற்க முடியாது என்று நிராகரித்து விட்டனவா? உங்களைத் தவிர யாருக்கும் (அல்லது உங்களுக்கே கூட) என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பதே புரியவில்லையா? உரையாடலே இல்லாமல் வெறும் நேரேஷனாக முழ நீளப் பாராக்களாகவேதான் எழுதுவீர்களா? எழுத்தில் பொதுவாக ஒரு இறுக்கமும், கடுப்பும் தெரிகிறதா? ஒரு பாராவில் சொல்ல வேண்டியதை எண்ணூறு பக்கங்களில் எழுத உங்களால் முடியுமா? வட்டார வழக்கு என்கிற பெயரில் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கைநாட்டுக்கள் மட்டுமே உபயோகித்து வரும் சொல்லாட்சிகள் (அசிங்கமான வசவுகள் உட்பட) உங்களுக்குத் தெரியுமா, அதைப் புகுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே கதைக்குச் சம்பந்தமில்லாத சம்பவங்களை அமைக்கத் தெரியுமா?

எல்லாவற்றுக்கும் உங்கள் பதில் ஆம் என்றால் உங்களுக்கு மிஞ்சின இலக்கியவாதி கிடையாது.

நீங்கள் உடனடியாக, கைக்காசு செலவழிந்து நஷ்டமாகிற அளவு சொற்பமாக விற்கிற ஒரு பத்திரிகை ஆரம்பிக்க வேண்டும். வேண்டா வெறுப்பா புள்ள பெத்து காண்டாமிருகம்ன்னு பேர் வைத்தது போல அந்தப் பத்திரிகைக்கு ஒரு பெயர் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதன் அட்டையில் விபத்தில் நசுங்கின மாதிரி நசுங்கிய முகங்கள் கொண்ட சித்திரங்கள் வரவேண்டும். அட்டையில் வருகிற எழுத்துக்கள் எல்லாமே குழந்தை கிறுக்கின மாதிரி கோணல் மாணலாகவே இருக்க வேண்டும். பிரசுரிக்கிற கதை, கட்டுரை, கவிதை எதிலுமே ஆப்டிமிஸம் கூடாது. எல்லாமே ஒப்பாரியாக இருக்க வேண்டும். படிக்கிறவர்கள் அழுது அழுது மூக்கைச் சிந்திச் சிந்தி குரங்கு மாதிரி சிவக்க வேண்டும், அல்லது ரத்தம் கொதித்து கை நடுங்கி பல் கிட்டிக் கொள்ள வேண்டும். நகைச்சுவை உங்களுக்குப் பரம விரோதியாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் எழுத்துக்களும் சரி நீங்களும் சரி மறந்தும் சிரித்து விடக் கூடாது.

இப்போது உங்களுக்கு இலக்கிய அந்தஸ்து கிடைத்தாகி விட்டது. இதற்குப் பிறகு நீங்கள் செய்ய வேண்டியது,

சமகால எழுத்தாளர்கள் அத்தனை பேரையும் விமர்சனம் செய்வது, அவர்களில் அதிகப் பிராபல்யம் உள்ளவர்களை எழுத்து வியாபாரி (அல்லது எழுத்து விபச்சாரி) என்று வைவது, எல்லாவற்றிலும் கோணக் கட்சி பேசுவது, பிரபலமடைந்த, மக்களைச் சென்றடைந்த எல்லாமே குப்பை என்று எழுதுவது என்றெல்லாம் பரபரப்பைத் தருகிற எதுவானாலும் எந்த எத்திக்கும் இல்லாமல் செய்ய வேண்டும். உங்களைப் பைத்தியக்காரன், முட்டாள் என்று மக்கள் பேசப் பேச உங்கள் இலக்கிய அந்தஸ்து அதிகமாகிக் கொண்டே போகும்.

உங்கள் எழுத்துக்கள் நிறைய பிரசுரம் ஆகி, நிறையப் பேர் படித்து, உங்களை மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தால் நீங்கள் வெகுஜன எழுத்தாளர். குட்டிக் கரணம் அடித்தாலும் உங்கள் எழுத்துக்கள் இலக்கியத்தில் சேராது.

திருக்குறள் என்னும் திங்கிங் டூல்

”அவுட் அஃப் பாக்ஸ் திங்கிங்ன்னா என்ன சார்?”

 “இதுக்கு நான் உடனே பதில் சொல்ல மாட்டேன்”

 “ஏன், உங்களுக்கே தெரியாதா?”

 “அப்படி இல்லை. ஒரு விஷயம் என்னன்னு விளக்கிச் சொல்லணும்ன்னா உன் வழியிலயே போய் சொன்னாத்தான் ஈஸியாப் புரியும். முதல்ல அவுட் அஃப் பாக்ஸ் திங்கிங்ன்னா உனக்கு என்ன ஐடியா இருக்குன்னு சொல்லு. அதைத் திருத்தியோ, கூட்டியோ, குறைச்சியோ சொல்றது எனக்கும் ஈஸி, உனக்கும் நல்லாப் புரியும்”

 “எனக்கு ஒரு இழவு ஐடியாவும் இல்லை. இருந்தா உங்களை ஏன் கேட்கப் போறேன். இருந்தா அதுதான் கரெக்ட்டுன்னு நினைச்சிகிட்டுப் போயிருக்க மாட்டேனா?”

 “அதைக் கேட்கிறப்போ மனசில ஒரு பிக்சர் வருமில்லே? உனக்கு என்ன பிக்சர் வருது?”

 “ஒரு ஆள் உட்கார்ர மாதிரி பெரிய அட்டைப் பொட்டி ஒண்ணு இருக்கு. அதுக்குப் பக்கத்துல உட்கார்ந்து ஒருத்தன் யோசிக்கிற மாதிரி பிக்சர் வருது”

 “அவ்வளவுதான். யு காட் தி பாயிண்ட்”

 “என்னது, அவுட் அஃப் பாக்ஸ் திங்கிங்ன்னா அட்டைப் பொட்டிக்கு பக்கத்தில உட்கார்ந்து யோசிக்கிறதுதானா? உலகத்திலேயே ரொம்ப இன்னவேட்டிவ் ஆட்கள் எல்லாம் பேக்கிங் செக்‌ஷண்லதான் இருப்பாங்களா அப்ப?”

 “ஒரு பாக்ஸுக்குள்ள உட்கார்ந்து இருக்கும் போது உன்னுடைய வியூ ரொம்பச் சின்னதா இருக்கும். ஒரு ஆறடிக்கு நாலடி எல்லைதான் அது. வெளியே வந்தா மொத்த உலகமும் உன் பார்வைல இருக்கும்.”

“கொஞ்சம் புரியுது”

 “அதாவது எதை எடுத்தாலும் ஒரு கண்டிஷண்ட் தின்கிங்தான் நமக்கு இருக்கு. அதிலேர்ந்து வெளியில வந்தாத்தான் புதுமைகள் செய்ய முடியும். முன்னேற்றங்கள் அடைய முடியும். உதாரணத்துக்கு சொல்லணும்ன்னா ஆட்டுக்கல்லுக்கு மிஷின் கண்டுபிடிக்கும் போது கல்லைத்தான் சுத்த விட்டாங்க, குழவியை இல்லை. ஏன்னா, அப்படிப் பண்ணாத்தான் மாவைத் திரும்பத் திரும்ப குழிக்குள் போக வைக்க இன்னொரு மோட்டார் வைக்க வேண்டியதில்லை.”

 “ஆஹா, ஐடியா நல்லா இருக்கே. எப்படி சார் அந்த மாதிரி திங்கிங்கை வளர்த்துக்கிறது?”

 “நான் ஒரு திருக்குறள் சொல்றேன். அதுக்கு அர்த்தம் சொல்றியா?”

 “அதுதான் அவுட் அஃப் பாக்ஸ் திங்கிங்கா?”

 “அவசரப்படாதே. உறங்குவது போலும் சாக்காடு உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு ந்னு ஒரு குறள் இருக்கு”

 “இருக்கா? நீங்க சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்”

 “அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

 “இதுல என்ன சார் பெரிய அர்த்தம், சாவுங்கிறது உறக்கம் மாதிரி, பிறப்பு உறங்கி முழிக்கிற மாதிரின்னு அர்த்தம்”

 “இதுல என்ன கருத்து?”

 “பிறப்பும் சாவும் தூக்கமும் முழிப்பதும் போல ரொம்பச் சாதாரணமான விஷயங்கள். மாறி மாறி நடந்துகிட்டுத்தான் இருக்கும். வாழ்க்கை நிரந்தரமில்லை”

 “அதாவது, நிலையாமைங்கிற அதிகாரத்தில் சொன்னதால இந்த அர்த்தம் சொல்றே?”

 “நான் மட்டுமில்லை. திருக்குறள் உரை எழுதின எல்லாருமே இதைத்தான் சொல்றாங்க”

 “சரி, இது இல்லை அர்த்தம். இதுக்கு வேறே அர்த்தம் சொல்லித்தான் ஆகணும்ன்னு வெச்சிக்க. மறுபிறவின்னு ஒண்ணு கிடையவே கிடையாது, அப்ப என்ன சொல்வே?”

 “கஷ்டம்தான்”

 “கஷ்டம்தான், அவுட் அஃப் பாக்ஸ் திங்கிங் ஈஸி இல்லை. பிறப்பு, இறப்பு, மறுபிறவி எல்லாத்தையும் மறந்துடணும். அந்த வரையரைகளைக் கடந்து வெளியில வா”

 “ம்ம்ம்ம்… கொஞ்சம் ரிமோட்டா இருக்கும் பரவாயில்லையா?”

 “எவ்வளவு ரிமோட்டா இருக்கோ அவ்வளவு இன்னவேட்டிவ்”

 “இப்ப ரோட்ல ஏதோ யோசனையா போய்கிட்டு இருக்கோம். பின்னால ஒரு கார் இடிக்கிற மாதிரி வருது. வந்து பிரேக் போடறான். நமக்கு உயிரே போய்ட்டு வருது. ‘யோவ்.. என்ன தூங்கிகிட்டே நடக்கிறியா? போய்ச் சேர்ந்திருப்பேடா’ ந்னு சொல்றான். நாமே சரியான சமயத்தில பார்த்து சடக்குன்னு விலகியிருந்தா அப்பா, பிழைச்சோம்டான்னு உயிர் வரும்”

 “வெரிகுட், நல்ல சிச்சுவேஷன்”

 “மரணம்ங்கிறதை உணர செத்துப் பார்க்கணும்ன்னு அவசியமில்லை. சுற்றிலும் நடக்கிறதில கவனமில்லாம தூங்கிகிட்டு இருக்கிறது மரணத்துக்கு சமமானது. சரியான சமயத்தில் முழிச்சிக்கிறது பிறப்பு மாதிரின்னு அர்த்தம்”

 “எக்ஸல்லண்ட். இதே மாதிரி எல்லாக் குறளுக்கும் சொல்வியா?”

 “சொல்வேனான்னு தெரியாது. ஆனா டிரை பண்றது நல்ல திங்கிங் எக்ஸர்சைஸா இருக்கும்ன்னு தெரியுது”

சிவபெருமானுக்கு அரைக் கண்தான்

”சினிமாப் பாட்டுல இருந்து ஒரு விடுகதை போடறேன், விடை சொல்றியா?”

 ”என்ன கேக்கப் போறே, இளநீர் காய்க்கும் கொடி எதுன்னா?”

 “அட, இந்தக் கேள்வி கவர்ச்சியா இருக்கே.. எந்தப் பாட்டுல இது?”

 “’இது என்ன கூத்து அதிசயமோ, இளநீர் காய்க்கும் கொடி இதுவோ’ ந்னு புதியவன் படத்துல ஒரு பாட்டு. இந்தக் கவர்ச்சி விடுகதை சினிமாக் கவிஞர்களைப் பலகாலமா தொந்தரவு பண்ணிகிட்டு இருக்கு. இடுப்பைப் பார்த்தேன் பிரம்மன் கஞ்சன், நிமிர்ந்து பார்த்தால் அவன் வள்ளல்ன்னு வேறொரு பாட்டு.”

 “கரெக்ட்டுதான். வெறும் கவர்ச்சி மட்டும் இல்லாம கவித்துவமும் சேர்ந்த விடுகதையும் இருக்கு இது மாதிரி”

 “எது அந்தப் பாட்டு?”

 “இளநீரை சுமந்திருக்கும் தென்னை மரம் அல்ல, மழை மேகம் குடை பிடிக்கும் குளிர்நிலவும் அல்ல, இங்கும் அங்கும் மீன் பாயும் நீரோடை அல்ல இதற்கு மேலும் இலக்கியத்தில் வார்த்தை ஏது சொல்ல ந்னு வர்ர வரிகள் கூட விடுகதைதான். வாலி எழுதினதுன்னு நினைக்கிறேன்.”

 “அவரே இன்னொரு பாட்டில காதலன் பெண்ணிடம் தேடுவது, காதலி கண்களை மூடுவது அது எது? ந்னு விடுகதை போட்டிருக்கார். நீ போட வந்த விடுகதை என்னன்னு சொல்லவே இல்லையே?”

 “அது ரொம்ப ஸில்லி. அதுல கவர்ச்சியும் இல்லை பெரிய கவித்துவமும் இல்லை. ஆனா கொஞ்சம் குசும்பு மட்டும் இருக்கு”

 “இதுவே ஒரு விடுகதை மாதிரி இருக்கு. பாட்டைச் சொல்லு”

“கமலா கல்யாணி, வசந்தா வந்தாளாம் மூணும் மூணு பொண்ணுங்க. பார்வை மத்தாப்பு ஜாடை கித்தாப்பு மூணுக்கும் நாலரைக் கண்ணுங்க.. அதான் பாட்டு”

 ”அது சரி. எனக்கு ஒண்ணரைக் கண் பத்தி ரொம்ப நாளா ஒரு சந்தேகம்”

 “என்னது?”

 “ரெண்டு கண்ணால பார்த்தா ஒரு பொருள்தான் தெரியுது. ஒன்றரைக் கண்ணால பார்த்தா ரெண்டு பொருள் தெரியுதே எப்படி?”

 “ஏன், ஒன்றரைக் கண்ணுக்கு ரெண்டு பொருள்ன்னா, ரெண்டு கண்ணுக்கு பழிக்குப் பழி ஒன்றரை பொருள்தான் தெரியணும்ங்கிறியா?”

 “ஈக்வேஷன் சரியா இல்லையே. ஒண்றைக்கு ரெண்டுன்னா ரெண்டுக்கு டூ பாயிண்ட் சிக்ஸ் சிக்ஸ் பொருள் தெரியணும்”

 ”அப்டியெல்லாம் நேர் விகிதத்தில ஏத்திகிட்டு போக முடியாது. அப்ப சிவபெருமானுக்கு நாலு பொருளா தெரியும்?”

 “ஏன் சிவபெருமானுக்கு மூணு கண்ணா?”

 “இது தெரியாதா? நெற்றிக் கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமேன்னு ஏ.பி.நாகராஜன்.. சாரி நக்கீரர் சேலஞ்ச் பண்ணது தெரியாதா?”

 “ஆக்சுவலா சிவ பெருமானுக்கு அரைக் கண்தான்”

 “என்ன இது ஈ இஸ் ஈக்வல் டு எம் ஸி ஸ்கொயர் மாதிரி புது ஈக்வேஷன் ஏதாவது சொல்லப் போறியா?”

 “கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான். ஆனா அவ்வளவு காம்ப்ளிகேட்டட் ஈக்வேஷன் இல்லை. ரொம்ப சிம்ப்பிள்”

 ”எப்படி? சொல்லு?”

 “சிவனுக்கு இடப்பாகத்தில யார் இருக்காங்க?”

 “உமைக்கு இடப்பாகத்தைத் தந்து பெண்களுக்கு சம உரிமை….”

 “ஸ்டாப். அப்படி சம உரிமை தந்தப்போ இடது கண்ணும், நெற்றிக் கண்ல பாதியும் போச்சா?”

 “சரி, பாக்கி ஒண்ணரைக் கண் இருக்கே?”

 “அதுலயும் வலக் கண் கண்ணப்ப நாயனார் கொடுத்ததாச்சே. அப்ப மீதி எவ்வளவு?”

 “அடக் கடவுளே. நீ என் இப்படி இருக்கே? ஏன் இந்தக் கொலைவெறிச் சிந்தனை?”

 “மன்னிக்கவும். இது என் சிந்தனை இல்லை. சொக்கநாதப் புலவருடையது”

 “சுஜாதாவின் ராகவேனியம் கதைல செந்தில்நாதப் புலவர்ன்னு ஒருத்தர் வந்து இளநீர், நாமக்கட்டி, திரிபலை எல்லாம் போட்டு சரக்கு காய்ச்சி ஏமாத்துவாரு. இவர் யார் சொக்கநாதப் புலவர்?”

 “இவர் நிஜமாவே புலவர்தான்

 முக்கண்ண னென்றரனை முன்னோர் மொழிந்திடுவார்

அக்கண்ணற் குள்ளதரைக் கண்ணே-மிக்க

உமையாள்கண் ணொன்றரைமற் றூன்வேடன் கண்ணொன்

றமையு மிதனாலென் றறி

 அப்டீன்னு ஒரு வெண்பா எழுதியிருக்கார்”

 “ஐய்யோ.. அழுக்கு அரதைப் பழசு புஸ்தகங்கள்ள எதையாவது படிச்சிடறே. படிச்சிட்டு சும்மா இருந்தாலும் பரவாயில்லை. உடனே விடுகதை போட வேறே வந்துடறே.. முடியல”

 “கரெக்ட் இன்னும் முடியல்ல.. வேற ஒரு பாட்டுல மான், மான் ந்னு வான் நிலா பாட்டு மாதிரி…..”

 “ஹோல்டான்… இன்னைக்கு இவ்ளோ போதும்”

 “சரி, பிழைச்சிப் போ”

முன்றுரையரையனாரா முன்றுரை முழுவனாரா?

இந்தக் காலக் குழந்தைகளை ‘முன்றுரையரையனார்’ என்று சொல்லச் சொல்லுங்கள். சரக்கு அடித்தவன் தெளிவாகப் பேச முயல்வது மாதிரி ஒரு பலவீனமான முயற்சியாக அது இருக்கும். முதல் அட்டெம்ப்ட்டில் சொல்கிற குழந்தைக்கு செம்மொழி வித்தகர் பட்டம் தரலாம்.

 இந்த முன்றுரையரையனார் யார் என்பது உங்களில் சிலருக்குத் தெரிந்திருக்கும். இன்னும் சிலர் மறந்திருப்பீர்கள். பலர் கேள்விப்பட்டே இருக்க மாட்டீர்கள்.

 தமிழ்நாட்டில் ஆதிக்காலத்திலிருந்து வழங்கி வரும் பழமொழிகளை, அவை சொல்லும் கருத்தோடு இணைத்து செய்யுள் வடிவம் கொடுத்தவர் முன்றுரையரையனார். இது ரொம்ப ரொம்பப் பாராட்டப் படவேண்டிய செயல். காரணம் பழமொழிகள் எல்லாம் ஸ்க்ரிப்ட் இல்லாமல் வாய்ச்சொல் வழக்கில் தலைமுறை தலைமுறையாக வந்து கொண்டிருப்பவை.

 வாய்ச்சொல் மூலம் பரவும் விஷயங்கள் வெகு சீக்கிரத்தில் அனர்த்தம் ஆகிவிடும் சாத்தியக் கூறுகள் அதிகம். உடனடி உதாரணமாக ‘மண் குதிரை நம்பி ஆற்றில் இறங்கும்’ பழமொழி. அது மண் குதிரையாக மாறி, பல வருஷங்களுக்கு நிஜக்குதிரையாக இருந்தால் மட்டும் ஆற்றைக் கடக்க உதவுமா என்று யாருமே யோசிக்கவில்லை. ஒரு சிலர், “தமிழன் ஆதி காலத்தில் ஆற்றைக் கடக்க குதிரைகளைப் பயன்படுத்தி இருப்பதற்கு இந்தப் பழமொழி சான்று” என்று கூட மேடைகளில் பேசியிருக்கக் கூடும். இன்னும் கொஞ்சம் ஜனரஞ்சகமான விளக்கம் வேண்டுமென்றால் நம்முடைய ‘அந்த மாமா கையை பிடிச்சி இழுத்தா’ என்கிற பதிவைப் படிக்கவும்.

 முன்றுரையரையனார் செய்ததில் இரண்டு நல்ல விஷயங்கள். பழமொழிகள் மிஸ் இண்டர்ப்ரெட் ஆகுமுன் அவற்றை டாகுமெண்ட் செய்து விட்டார். இரண்டாவது அவைகளை விளக்க நல்ல உவமைகளையும் உதாரணங்களையும் சொல்லியிருக்கிறார்.

 நேற்று ஒரு பழமொழிப் பாடல் படித்தேன். முதலில் ரொம்பச் சாதாரணமாகத் தெரிந்த ஒரு பாடல் கொஞ்சம் யோசித்ததில் நிறைய விஷயங்களை உள்ளடக்கி இருப்பது தெரிந்தது. முதலில் அந்தப் பாடலைக் கவனியுங்கள் :

 தாயானும் தந்தையா லானும் மிகவின்றி

வாயின்மீக் கூறும் அவர்களை ஏத்துதல்

நோயின்று எனினும், அடுப்பின் கடைமுடங்கும்

நாயைப் புலியாம் எனல்.

 இதற்கு அர்த்தம் கண்டுபிடிக்க கோனார் நோட்ஸோ, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகத்தின் தமிழகராதியோ தேவையில்லை.

 அடுப்பின் கடைமுடங்கும் நாயைப் புலியாம் எனல் என்பது பழமொழி. அதாவது, ’அடுப்படியில படுத்திருக்கிற நாயைப் புலின்னு சொன்னா மாறி’ என்று கல்யோக்கலாக மொழி பெயர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

 நாய் என்பது ஒரு வசைச் சொல்லாகப் பயன்படுத்தப் படவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். நாயைப் புலியென்று சொன்னதைப் போல என்று சொல்லவில்லை. அடுப்பின் கடைமுடங்கும் நாயை என்றார்கள். நாய் என்ன செய்யும்? வாசலில் படுத்திருக்கும். அறிமுகமில்லாதவர்கள் வந்தால் குலைத்து எஜமானை உஷார் படுத்தும். இது நாயின் அடிப்படை குணாதிசயம். ஆனால், வாசலில் படுக்க வேண்டிய நாய், எஜமானுக்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டிய நாய், அடுப்படியில் வந்து படுத்து குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தால் என்ன செய்வோம்?

 “அடச் சீ, எழுந்து ஓடு” என்று விரட்டுவோம். அப்படிச் செய்தால் அது இயற்கை. அதற்கு பதில்,

 “புலிய்யா அது, பாயறதுக்காகத்தான் பதுங்கியிருக்கு” என்று பாராட்டத் தலைப்பட்டால், என்ன அர்த்தம்? நமக்கு ஜன்னி கண்டு விட்டது என்று அர்த்தம்.

 ரொம்ப சுவாரஸ்யம் அவர் இதை எதோடு பொருத்துகிறார் என்பதில் இருக்கிறது.

 உவமை சொல்லும் போதும் நாய் – அடுப்பின் கடைமுடங்கும் நாய் மாதிரி நுணுக்கமாக ஒன்றைச் சொல்கிறார். தாயோ, தந்தையோ உயர்த்திச் சொல்ல ஏதுமில்லாதவன் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்ளும் போது அவனைத் துதி பாடுதலுக்கு ஒப்பானது என்கிறார்.

 ஏன் தாய், தந்தையை சொல்கிறார்?

 திருஷ்டிப் பூசணிக்காய் மாதிரி முகமும், பல்தேய்க்கும் வேப்பங்குச்சி மாதிரி கைகளும், குச்சியில் கட்டின பலூன் மாதிரி கால்களும் இருக்கிற மாதிரி ஒரு படம் வரைந்து குழந்தை காட்டியதும்,

 “இங்க வந்து பாருங்க, தத்ரூபமா உங்களை மாதிரியே போட்டிருக்கான் பிள்ளை” என்று அம்மாக்கள் சிலாகிப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

 கோபால் பல்பொடி, புளி, உப்பு என்று கண்டதையெல்லாம் போட்டு கலக்கி அதைச் சுடப்பண்ணி கொண்டுவரும் மகளிடம்,

 “ஆஹா, உங்கம்மா வைக்கிற சாம்பாரை விட நல்லா இருக்கு” என்று சான்றிதழ் வழங்கும் அப்பாக்களைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

 தம்மாத்தூண்டு சாத்தியம் இருந்தாலும் குழந்தைகளைப் பாராட்டி விடுவது பெற்றோர்களின் குணம். அப்படிப்பட்ட பெற்றோர்களே பெருமையாகச் சொல்ல ஏதுமில்லாமல் போகும் போது ஒருவன் வெத்துவேட்டு என்பதை கேள்வி கேட்காமல் ஒத்துக் கொள்ளலாம்.

அப்படிப்பட்டவன் தன்னைப் பாராட்டிக் கொள்ளும் போது, அவனைத் துதி பாடுதலுக்கு ஒப்பானது என்கிறார்.

 தன்னைத் தானே உயர்வாகப் பேசிக் கொள்ளுதலே மட்டம் என்று அவர் சொல்லவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். வித்யா கர்வம் என்பது அணிகலன் மாதிரி என்பார்கள். வித்தையே இல்லாத கர்வம் புண் மாதிரி. அளவோடு தன்னைப் பற்றின உயர்வான எண்ணம் இருப்பது முன்னேற்றத்துக்குத் தூண்டுகோலாக இருக்கும். தன்னிடம் உயர்வாக ஒன்றுமே இல்லாத போது உயர்வாகப் பேசிக் கொள்பவனை என்றுதான் சொல்கிறார். அந்த ஒன்றுமே இல்லை என்பதற்கு ஆதாரமாகத்தான் ஆயி அப்பனே ஒசத்தியா ஒண்ணும் சொன்னதில்லை என்கிறார்.

 பெற்ற தகப்பனே ’அவன் உருப்படாதவன்னு தண்ணி தெளிச்சி விட்டுட்டேன்’ என்று சொன்னவர்களை சரித்திர நாயகர்களாகப் பத்திரிகைகளும், அரசியல்வாதிகளும் சொல்லும் அவலங்களைக் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். ஆனால் பலநூறு வருஷங்களுக்கு முன்னாலே அதைச் சொல்லியிருக்கிறார் என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

 அவன் எதையாவது கிறுக்கி வெட்டிப் பொழுது போக்கிகிட்டு இருப்பான் என்று என் அப்பாவும் அம்மாவும் சொல்லும் போது,

 ஏஜோக் எழுதுவாரென்று எள்ள வேண்டா

தேஜோமயானந்தா தத்துவமும் – மற்று

வைதீகமென்று சமூகம் இழித்ததையும்

பெளதிகமென்று காட்ட வல்லார்

 என்று என்னைப் பற்றி நானே ஒரு வெண்பா (!) எழுதி அதைப் பத்தாங்கிளாஸ் தமிழ்ப்பாடத்தில் மனப்பாடப் பகுதியாக ஏற்றி விடுகிறேன் என்று வையுங்கள். நான் பதவியில் இருந்தால் என்னைச் சுற்றி இருக்கும் ஜால்ராக்கள் வெட்கமே இல்லாமல் என்னை கலியுகக் கம்பன், ஒளிமிகும் ஒட்டக் கூத்தன் என்றெல்லாம் துதி பாடி நான் போடப் போகும் பிச்சை.க்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

 அப்போது சொல்ல வேண்டிய பழமொழிதான் ‘அடுப்பின் கடைமுடங்கும் நாயைப் புலியாம் எனல்’

 முன்றுரையரயனாரா அவர்? முன்றுரைமுழுவனார்!

பொன்னியின் செல்வன் படமாகிறதாமே?

பிரபல நாவல்கள் படமாகும் போது நிறைய ஏமாற்றங்கள் உண்டாகின்றன.

 எவ்வளவு சிறப்பாக எடுக்கப்பட்டாலும் சரி. என் கற்பனையில் இருக்கும் மோகமுள் யமுனாவை யாராலும் திரையில் காட்ட முடியாது. காரணத்தை என்னால் வெளியில் கூடச் சொல்ல முடியாது. நாம் எல்லோருமே கதைகளில் வரும் நாயகிகளுக்கு நமக்கு அறிமுகமான ஒருவரை உருவகப்படுத்திக் கொள்கிறோம். அது யார் என்பது அந்தக் கதையில் வரும் சம்பவங்களைப் பொறுத்தது. அந்த சம்பவங்கள் நமக்கே நிகழ்ந்திருக்கலாம். அல்லது அப்படி நிகழாதா என்று நாம் ஏங்கியிருக்கலாம். சம்பவங்கள் நடக்கும் இடங்களும் அப்படித்தான். அவை எல்லாமே நமக்குப் பரிச்சயமான இடங்களாகவே இருக்கும். மோகமுள் படத்தை நன்றாகத்தான் எடுத்திருந்தார்கள், ஆனாலும் என்னால் நாவல் அளவுக்கு ரசிக்க முடியவில்லை.

 என்னால் மட்டுமில்லை, ஒரு நாவலை ஆழ்ந்து படித்த யாராலுமே அதன் திரை வடிவத்தை முழுசாக ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. உங்கள் எல்லாருக்குமே மேற்சொன்ன காரணம் பொருந்தும்.

 சுஜாதாவின் கணேஷ், வசந்துக்கு தமிழ் சினிமா தேர்ந்தெடுத்த எல்லா நடிகர்களுமே வியர்த்தம். அதிலும் காயத்ரியோ, இது எப்படி இருக்கு வோ, ஏதோ ஒரு படத்தில் வசந்த் பாத்திரத்துக்கு ஒரு எக்ஸ்ட்ரா காமெடி நடிகரைப் போட்டிருந்தார்கள். அந்த டைரக்டரைக் குறை சொல்வதா, பரிதாபப்படுவதா!

 சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் ஒரு விதிவிலக்கு.

 முக்கிய பாத்திரங்களை சொந்தம் கொண்டாட முடியாமல், குணாதிசயங்களிலேயே ஒரு அந்நியம் இருக்கிறது. அது போன்ற பாத்திரங்கள் கொஞ்சம் அசாதாரணமானவர்கள். ஒய்ஜிபி மற்றும் பாட்டி பாத்திரம் மட்டும் அன்றாடம் பார்க்க முடிந்தவர்கள். அவர்கள் இருவருமே நன்றாகச் செய்திருந்தார்கள். நன்றாக என்றால், கதையையும் அந்தப் பாத்திரத்தையும் நன்றாகப் படித்தவர்கள் மாதிரி செய்திருந்தார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஜெயகாந்தனின் நேரடி மேற்பார்வையும், ஆதிக்கமும் அந்தப் படத்தில் இருந்தன.

 பொன்னியின் செல்வன் படம் பற்றிக் கேள்விப்படுகிற விஷயங்கள் கல்கியின் ரசிகர்களுக்கு நிச்சயம் திருப்தியாக இருக்காது என்பது என் துணிவு.

 என்ன சொல்கிறீர்கள்?