கலைஞர்

கேரக்டரையே புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்குறாங்க!

பல உரையாசிரியர்கள் திருவள்ளுவரைப் புரிந்து கொள்ளவே இல்லை.

 அவர் இன்று உயிரோடு இருந்தால் ‘என் கேரக்டரையே புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்குறீங்களே!’ என்று வேதனைப்படலாம்!

சிந்திப்பதற்கு எட்வர்ட் டி போனோ சொன்ன வழிகளைவிடச் சிறப்பானது திருக்குறள் படிப்பதுதான். ஒவ்வொரு திருக்குறளையும் படித்துவிட்டு, இதற்கு நேராகச் சொல்லப்பட்டதற்கு மிகுதியாக, அல்லது வித்யாசமாக ஏதாவது அர்த்தம் இருக்குமா என்று யோசித்துப் பாருங்கள். ரெண்டு வரியில் அவர் எழுதினதற்கு இதுதான் நோக்கம். ரெண்டு நாள் உங்களை யோசிக்க வைக்கிற குறள்கள் நிறைய உண்டு.

சில சொற்பொழிவாளர்கள் மணிக்கணக்கில் பேசுவதை ஒன்றரை நிமிஷத்தில் மறந்து போய்விடலாம்!

‘மாடு மேய்க்கத்தான் லாயக்கு’, ‘காப்பி ஆத்தத்தான் போவே’, ‘சிரைக்கவா வந்தே?’ என்கிற ரீதியில் பேசும் முட்டாள் வாத்தியார்கள் லிஸ்டில் உரையாசிரியர்கள் அவரை வைத்தது சோகம்.

அறத்தாறு இதுவென வேண்டா சிவிகை
பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தான் இடை.

என்பது ஒரு சுவாரஸ்யமான குறள்.

திருவள்ளுவர் எதை வலியுறுத்துகிறாரோ அதற்கு நேர் எதிரிடையாகத்தான் பெரும்பாலான உரையாசிரியர்களும்,(பரிமேலழகர் உள்பட!) தமிழாசிரியர்களும் இதற்குப் பொருள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மு.வரதராசனார் மட்டும் விதிவிலக்கு.

அறத்தின் பயன் இன்னதென்று சொல்லத் தேவையில்லை, பல்லக்கைத் தூக்குகிறவர்களையும், அதில் பயணம் செய்பவர்களையும் பார்த்தாலே போதும் என்கிற ரீதியில்தான் எல்லாரின் உரையும் அமைந்திருக்கிறது. அதிலும் கலைஞர் கருணாநிதி இதே அர்த்தத்தை இன்னும் அவருடைய திறமையெல்லாம் சேர்த்து எழுதியிருக்கிறார்.

அது பொருளாக இருக்கலாம், இல்லாமலும் போகலாம். நானும், மு.வ. அவர்களும் மட்டும்தான் சரி என்று சொல்வது அறியாமையாக இருக்கும். பரிமேலழகரை விட நான் மேதாவி என்று நினைத்துக் கொண்டால் அது அறியாமையின் உச்சம். ஆனால் இந்தக் குறளை வேறொரு கோணத்திலும் பார்க்க முடியும். அந்தக் கோணத்தில் பார்க்க முதலில் திருவள்ளுவர் மேல் ஒரு நம்பிக்கை வேண்டும்.

பல்லக்குத் தூக்குகிறவனுக்கு அது தலையெழுத்து என்றோ, முன்வினைப் பயன் என்றோ அர்த்தம் வருகிற மாதிரி வள்ளுவர் பேசுவாரேயானால், சில தொழில்களைக் கேவலமாக அவர் நினைக்கிறார் என்று பொருளாகிவிடும். எந்தத் தொழிலும் கீழானது அல்ல என்பதே நிஜம். இதை வள்ளுவரும் கூட வேறொரு இடத்தில் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்.

பிறப் பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்

சிறப்பொவ்வாச் செய்தொழில் வேற்றுமையான்

என்கிற குறளை ஞாபகப் படுத்திப் பாருங்கள்.

சிறப்பு ஒவ்வா என்று ஏன் சொல்கிறார் என்றால், தொழிலை வைத்துச் சிறப்பை (உயர்வு, தாழ்வை) சொல்ல முடியாது என்கிறார். தொழிலில் வித்யாசங்கள் உண்டே ஒழிய ஏற்றத் தாழ்வு கிடையாது என்கிறார்.

அறத்தைச் செய்யாததால் விதி உனக்கு ஆப்பு வைத்துவிட்டது. அறம் செய்தவன் நோகாம நுங்கு தின்கிறான் பார் என்கிற தொனியில் ஒரு அறவுரையை சொல்கிற ஆட்டிட்யூட் இருந்திருந்தால் அவரை இந்தச் சமூகம் எப்போதோ நிராகரித்திருக்கும்.

அந்த இடத்தில் போய் அறவுரையே சொல்லக் கூடாது.

ஏற்கனவே நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகியிருக்கும் ஒருத்தனிடம் இப்படிச் சொன்னால், “அறமாவது, ……………வது, இப்படி ஆப்பு வைக்கிற அறம் எனக்குத் தேவையே இல்லை” என்பது அவனுடைய ரியாக்‌ஷனாக இருக்கும். பல்லக்கில் போய்க் கொண்டிருக்கிறவனிடம் இப்படிச் சொன்னால் மண்டைக்கனம் ஏறி, ஆஹா…. ஏற்கனவே நிறைய அறம் செய்தாகிவிட்டது. பாக்கி வாழ்க்கை அனுபவிக்க மட்டுமே என்கிற எண்ணம் வந்துவிடும். ஆக இரண்டு பேருக்குமே அறன் வலியுறுத்தல் ஒர்கவுட் ஆகாது.

பல்லக்குத் தூக்குவது ஒரு உதாரணம்தான்.

ஊர்ந்தான் இடை என்று முடித்திருக்கிறார் பாருங்கள்.

உழைக்கிறவனுக்கும், உழைப்பை அனுபவிக்கிறவனுக்கும் இடையே ஒப்பீடாக அறத்தை போதிக்காதீர்கள் என்பதுதான் திருவள்ளுவர் சொல்லவந்தது. அறத்தாறு இதுவென வேண்டா – என்றால் அறத்தால் வந்த வினை இது என்று சொல்லாதீங்கடா என்று அர்த்தம்.

இதை மிகச் சரியாகத் தப்பாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறவர்கள்தான் அதிகம். இந்த மாதிரி அபரேஷன்கள் கூடுமானவரை வராமல் எழுதியிருக்கிறேன் என் திருக்குறள் புத்தகத்தை.

மாற்றுக் கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன.

கற்பனையின் விற்பன்னர் வைரமுத்து

கலைஞரும், ரஜினிகாந்த் அவர்களும் அருகருகே உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால் நமக்கு என்ன தோன்றும்?

அண்ணா அறிவாலயத்தில் நடந்த ஒரு விழாவில், அவர்கள் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த கவிஞர் வைரமுத்து சொல்கிறார் :

“சூரியனும் (சூப்பர்) ஸ்டாரும் ஒரே இடத்தில் இருக்கும் அதிசயத்தைப் பார்க்க முடிகிறது..”

வைரமுத்துவின் இந்த thinking out of the box நான் ரொம்ப ரசிக்கிற விஷயங்களில் ஒன்று. நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி பற்றி எழுதியிருந்த ஒரு கவிதையில் “அடடா இங்கே நெருப்பில்லாமலே புகைகிறதே” என்று எழுதியிருந்தார்.

காதல் ஓவியம் படத்தில் கதாநாயகன் கண்பார்வையற்றவன். அவனுக்குப் பார்வை திரும்பக் கிடைக்கும் போது தான் நேசிக்கும் பெண்ணைத் தேடுகிறான். அவளைக் காண முடியாமல், அவன் பாடுகிற பாட்டு :

கண்கள் வந்தும் பார்வை இல்லை-பாவை இல்லை.

பாவை என்பதற்குப் pupil என்று ஒரு அர்த்தம் இருப்பதை ரொம்ப சாமார்த்தியமாகப் பயன் படுத்தி இருக்கிறார்.

சிவப்பு மல்லி என்கிற படத்தில் உழைப்பாளர்கள் பாடுவது போல வரும் பாட்டில்,

அசையும் கொடிகள் உயரும் உயரும்
நிலவின் முதுகை உரசும்

என்று எழுதியிருப்பார்.

எட்டாத உயரத்தைக் கூட எட்ட முடியும் என்பதற்கு எழுதப்பட்ட வரிகள் இவை. நிலவை உரசும் என்று சொன்னாலே பொருள் வந்து விடுகிறதே, நிலவின் முதுகை என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்?

சூரியனின் ஒளி பட்டு நிலவின் ஒரு புறம் ஒளிர்கிற போது அதன் மறுபக்கம் இருண்டுதானே இருக்கிறது? ஒளிர்வது முகம் என்றால் எதிர்ப்புறம் முதுகுதானே? உழைக்கிறவர்கள் எத்தனை உயர்ந்தாலும் விளக்குக்குப் பின்புறம் நிற்கிறார்கள் என்கிறார். அதாவது ஊருக்கு வெளிச்சம் காட்டும் தன்னலமற்றவர்கள் என்கிறார்.

முரடனாக இருந்த கதாநாயகன் சாதுவான போது

அடங்காத காளை ஒண்ணு
அடிமாடாப் போச்சுடி கண்மணி

என்கிறார்.

இதே போன்ற இன்னொரு சூழ்நிலையில்,

கட்டுத்தறிக் காளை நானே
கன்னுக்குட்டி ஆனேனே 

என்று எதுகை கெடாது சொல்கிறார்.

பொன் மாலைப் பொழுது பாடலில், சரணத்தில்

வானம் எனக்கொரு போதிமரம்
நாளும் எனக்கது சேதி தரும்

என்கிறார். இந்த இடத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கைத் தத்துவத்தை அவர் சொல்கிறார்.

போதிமரம் மாதிரி restricted locations அவசியமில்லை. புத்திசாலிக்கு வானத்தின் கீழ் எல்லா இடமுமே ஞானம் தருகிற இடங்கள்தான் என்பதே அது.

பலபேர் மத்தியில் நீ இருந்தாலும் பளிச்சென்று வித்யாசமாகத் தெரிவாய் என்று அவள் சொல்ல நினைக்கிறாள். அவளோ படிக்காதவள். கிராமத்துக்காரி. அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், கிராமம், திருவிழா, கோயில், தேர், சந்தை….

அவளுக்குள் இருந்து எப்படி சிந்திக்கிறார் பாருங்கள் :

அட சந்தையிலே நின்ன போதும் நீ
வீரபாண்டித் தேரு

அவன் காதலியின் விரல்கள் பளபளப்பாக இருக்கின்றன. இந்தக் கதாநாயகன் படித்தவன். வித்யாசமாகச் சொல்ல எண்ணுகிறான்,

இருபது நிலவுகள்
நகமெங்கும் ஒளிவிடும்

என்று கை கால் விரல்களில் நிலவின் பிரதிபலிப்பு தெரிவதை சொல்கிறான்.

காதலியின் விரல்களை வர்ணிக்க நினைக்கும் பட்டிக்காட்டுக் கதாநாயகன்,

அஞ்சு விரலும் பஞ்சு மிட்டாயீ என்கிறான்.

வைரமுத்துவின் வார்த்தைகளில் அவ்வப்போது கொஞ்சம் குறும்பும் வெளிப்படும். வரிகளைச் சொல்கிறேன், அதற்குப் பொழிப்புரை சொல்லப் போவதில்லை. முரளி கதாநாயகனாக அறிமுகமான படத்தில்,

இது என்ன கூத்து அதிசயமோ
இளநீர் காய்க்கும் கொடியிதுவோ

என்று எழுதியிருக்கிறார்.

கலைஞரின் பஞ்ச்

கலைஞர் முதல் முறை முதலமைச்சராகப் பதவி ஏற்றிருந்த நேரம்.

எதிர்க்கட்சித் தலைவர் திரு.பி.ஜி.கருத்திருமன் சட்டசபையில் கேட்டார்.

“நீங்கள் நாடார் சமூகத்தினருக்கு உதவி செய்வதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டுக்கு என்ன பதில் சொல்கிறீர்கள்?”

இக்கட்டான இந்தக் கேள்விக்கு கலைஞர் சொன்ன பதில் கருத்திருமன் உள்பட எல்லாரையும் சிரிக்க வைத்தது.

“என்னை நாடியோர்க்கு எல்லா உதவியும் செய்வேன் என்று சொன்னேன். அதற்கு அர்த்தம் நாடார்க்கு செய்ய மாட்டேன் என்பதல்ல”