சுதந்திரம்

இணையமும் எழுத்துச் சுதந்திரமும்

இணையம் வானளாவிய எழுத்து சுதந்திரம் நிறைந்த இடம் அது அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வராது என்பதாக ஒரு நம்பிக்கை பலருக்கும் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

என்னைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு தவறான நம்பிக்கை. அப்படிப்பட்ட ஒரு நம்பிக்கை எப்படி வந்திருக்கும்?

ஒரு காலத்தில் அப்படிப்பட்ட சுதந்திரம் இருந்திருக்கிறது என்பது நிஜம்தான். ஆனால் அது அனுமதிக்கப்பட்ட சுதந்திரமா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. பெருவாரியானவர்களின் கவனத்துக்கு வராமல் இருந்திருக்கிறது என்பது நிஜம்.

காரணம், இணையம் என்பது ஒரு காலத்தில் Computer Savvy (கணிணி விற்பன்னர்கள்) கள் மட்டுமே உபயோகித்த ஒரு இடம். உபயோகித்தவர்கள் எண்ணிக்கை மிக மிகக் குறைவு. அன்றைக்கு ஈ மெயில் தவிர்த்து கருத்துப் பறிமாற்றத்துக்கு வேறு மேடையே கிடையாது. ஈ மெயில் என்பது ஒன் டு ஒன். அங்கே மிதமிஞ்சிய கட்டுப்பாடுகள் அவசியமில்லை. இரண்டு பேர் நான்கு சுவர்களுக்குள் பேசுவது போன்றது அது.

தகவல் தொழிற்நுட்பம் நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்றைக்கு இணையத்தை உபயோகிப்பது Computer Savvy (கணிணி விற்பன்னர்கள்) க்கள் மட்டுமில்லை. எல்.கே.ஜி குழந்தைகள் வரை எல்லோரும் உபயோகிக்கிறார்கள். எல்லார் வீட்டிலும் பிராட் பேண்ட் கனெக்‌ஷன் இருக்கிறது. எல்லார் மொபைலிலும் வைஃபை இருக்கிறது. மோடம் இருக்கிறது.

அன்றைக்கு ஈ மெயில் மட்டும்தான் இருந்தது. இன்றைக்கு வலைத் தளங்கள், ட்வீட்டர், ஃபேஸ்புக், மற்றும் இவற்றுக்கு இணையாக எண்ணிலடங்கா பல உரையாடல் மேடைகள் வந்தாகி விட்டது. நாம் எழுதுவதை ஆயிரக் கணக்கானவர்கள் படிக்க முடியும். லட்சம் ஃபாலோயர்கள் உள்ளவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள்.

இப்போதும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு ஏதும் குறை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பிரச்சினை, சொல்லும் விதத்தில்தான். அதனால்தான் அதற்காக 2008ம் ஆண்டு ஒரு சட்டமே இயற்றப்பட்டிருக்கிறது. இந்தச் சட்டத்தைப் படித்துப் பார்த்தால், அது சொல்லும் விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு சவ்வூடு பரவல் பற்றி விவரித்தால் கூட இரண்டு பேர் சண்டைக்கு வரும் வாய்ப்புக்கள் ஏராளம்.

சொல்லும் விதம் எப்படித் தவறாகப் போகிறது என்று பார்ப்போம்.

உரையாடல்கள், விவாதங்கள் எல்லாமே அடிப்படையில் ஒரு Communication Process. எல்லா Communication இலும் ஒரு Communicator, ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட Receiver கள் இருக்கிறார்கள். Receiver களை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம். இல்லையென்றால் ஏகப்பட்ட குழப்பங்கள் வரும். மொழி, அடிப்படை சமாச்சாரம். எதிராளிக்குப் புரியாத மொழியில் பேசும் போது எப்படிப்பட்ட பிரச்சினைகள் எழுகின்றன என்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். சில நகைச்சுவையாக முடியும். சில ரணகளமாக முடியும்.

என் நண்பன் ஒருவன் பார்க்கிறவர்களிடமெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டு திரிபவன். நாங்கள் வேலை செய்த தொழிற்சாலையின் வாசலில் லஞ்ச் டயத்தில் பழம் சாப்பிடுவது, தம் அடிப்பது, கடலை உருண்டை சாப்பிடுவது எல்லாம் செய்வோம்.

வாழைப்பழம் வாங்கித் தின்ற அவன் கடைக்காரரிடம் அமர்த்தலாக’ ‘Give me one more’ என்றான்.

அவர் ‘என்னங்க?’ என்றார்.

‘One more’ என்றான்.

அவர் ஒரு கிளாஸில் மோரை மொண்டு நீட்டினார்.

இன்னொரு உதாரணம் ரொம்பத் துயரமானது.

ஒரு அதிகாரி தன் கீழ் வேலை பார்க்கும் ஊழியர் ஏதோ கவலையில் நொந்து போய் உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறார். துவண்டிருந்த அவரை நம்பிக்கை அளிக்க வைப்பதற்காக ‘பெஸிமிஸ்ட்டா இருக்காதீங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அவருக்கு அர்த்தம் புரியவில்லை. அந்த அதிகாரியிடமே கேட்டிருக்கலாம். ஏதோ கெட்ட வார்த்தை என்று நினைத்துக் கொண்டாரோ என்னவோ பொசுக்கென்று எழுந்து போய் தன் நண்பர் ஒருவருக்கு ஃபோன் செய்து கேட்டிருக்கிறார். அவர் என்ன விஷயம் எதற்குக் கேட்கிறார் என்பதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ளாமல் நல்லதை நம்பாதவன், சோம்பேறி, எதிர்மறையாக யோசிக்கிறவன் என்றெல்லாம் சொல்ல இவருக்கு மஹா கோபம் வந்து விட்டது.

அவருக்கு ஊக்கம் தருவதற்காகச் சொல்லப்பட்டது என்பதை சுத்தமாக மறந்தார். ‘அதெப்புடி என்னைப் பாத்து அப்படிச் சொல்வே?’ என்று ஆரம்பித்து ’எங்களையெல்லாம் பார்த்தா உனக்கு அப்படி இருக்கா?’ என்று தன் பின்னால் ஒரு கும்பலையும் சேர்த்துக் கொண்டார்.

பெரிய ரகளையாகி மொத்த அலுவலகமும் இரண்டாகப் பிரிந்து வாக்குவாதம், விமர்சனங்கள், தனிநபர்த் தாக்குதல்கள், அவர்களின் பின்னணி பற்றி விமர்சனம் என்று ரணகளமாகி விட்டது.

சொன்னவருக்கு ஏண்டா இவனுக்கு நல்லது பண்ண நினைத்தோம் என்கிற விரக்தி ஏற்பட்டு பல நாட்களுக்கு மனத்தளவில் ரொம்பவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்.

இவ்வளவு ரகளைக்கும் காரணம் Communication Gap.

ஆக மொழி விஷயம் இப்படி என்றால் பேசுகிற அல்லது எழுதுகிற நடையும், நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் சொற்களும் அடுத்தது.

ஒரு விஷயத்தை எனக்கு நெருக்கமான வட்டத்தில் சொல்லும் போது பல்வேறு விதமாகச் சொல்லலாம். கேட்பவர்கள் யார் என்பதைப் பொறுத்து, கொச்சையான சொற்களில் கூடச் சொல்லலாம். கேட்பவர்கள் என்னை இன் அண்ட் ஔட் தெரிந்தவர்கள். ஆகவே அந்த சொற்களில் vulgarity இருந்தாலும் அது உறைக்காது. அர்த்தம் மட்டுமே போய்ச் சேரும்.

அதையே எனக்கு அதிகம் பழக்கம் இல்லாத, இப்படிப்பட்ட ரீதியில் பேசியும் கேட்டும் இருக்காத ஒருவரிடம் சொன்னால், சொல்லப் படுவது அவர் குறித்த விமர்சனம் அல்ல என்றாலும் அவருக்கு சுருக்கென்று இருக்கும். அவர் அதைப் பண்புக் குறைவாகக் கருதுவார்.

இது மாதிரி சிறிய வட்டத்து மொழிநடைகள் தமிழ் ஆங்கிலம் இரண்டிலும் நிறைய இணையத்தில் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். அந்த மொழிநடை பழகி விட்ட ஒருசாராருக்கு அது Offending ஆக இருப்பதில்லை. அந்த மொழிநடை பழகாதவர்கள் அதை vulgar, offending, derogatory என்று பலவிதத்திலும் பார்க்கிறார்கள். இதை Communication gap, generation gap என்ன சொல்லி வேண்டுமானாலும் அழைத்துக் கொள்ளுங்கள். மொத்தத்தில் Gap இருக்கிறது. Bridge செய்ய வேண்டும்.

உணர்வுப்பூர்வமாக அணுகப்படும் விஷயங்கள் குறித்துப் பேச வயது, அனுபவம், சாதுர்யம், மக்கள் ஆதரவு, மக்களின் நம்பிக்கை எல்லாம் தேவையிருக்கிறது. ஒரு சூடான விவாதத்தின் முடிவில் சிரித்தபடி, கைகுலுக்கியபடி பிரிகிற சாதுர்யம் எல்லாருக்கும் இருப்பதில்லை. இவை இல்லாமல் பேசும்போது தவறுகள் நடக்க ஏராளமான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

இதெல்லாம் புரிந்து கொள்ளச் சிரமமானதாக இருந்தால், Wave length match ஆகாதவர்களிடமிருந்து விலகி இருந்து விடுவது சாலச் சிறந்தது.

ஏனென்றால் நாம் உலகைத் திருத்த அவதாரம் செய்தவர்கள் அல்ல. மிகுந்த மனித நேயத்துடனும், சகிப்புத் தன்மையோடும், மக்கள் நலனை மட்டுமே மனதில் கொண்டும் அப்படிச் செய்தவர்களே பழிச் சொல்லுக்கும் தண்டனைக்கும் ஆளானது பல புனித நூல்களில் சான்றாக இருக்கிறது.

நாம் எம்மாத்திரம்?

தலைவர் ஆக சில யோசனைகள்

தேர்தல் வந்தாலே கூடவே வாக்காளர்களுக்குக் குழப்பமும் வருவது இந்த நாட்டின் தேசியக் கட்டாயம்.

 காரணம் என்ன?

 அந்த மாதிரித் தலைவர்களை நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். இன்னாருக்குத்தான் வோட்டுப் போட வேண்டும், போடுவேன் என்று உறுதியாக, தெளிவாக சொல்ல முடியாத நிலை. எரிகிற கொள்ளியில் எது நல்ல கொள்ளி என்று பார்ப்பதே கட்டாயமாகிப் போயிற்று.

சுதந்திரத்துக்கு முன்னால் உருவான தலைவர்கள், நம்மால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. நாடு தழுவிய ஒரு போராட்டத்திற்கு ஆங்காங்கே பொருப்பேற்க ஒவ்வொருவர் தேவைப்பட்டார். அந்தப் போராட்டம் பதவிக்கோ, அதிகாரத்திற்கோ, சம்பாத்யத்துக்கோ அல்ல என்பதால் போட்டி இல்லை. நிஜமாகவே சேவை மனப்பான்மை இருப்பவர்கள் மட்டுமே முன்வந்தார்கள். விவேகானந்தர் சொன்ன ப்யூர் அண்ட் செல்ஃப்லெஸ் என்கிற இலக்கணத்துக்குப் பொருந்தினார்கள். ஆகவே அவர்கள் ஒன்று சொன்னால் அப்பீல் இல்லாமல் மக்கள் கேட்டார்கள்.

ஆனால் அதெல்லாம் காமராஜர் காலத்தோடு சரி.

அதற்குப் பிறகு வந்த டிரெண்ட் செட்டர்கள் புது இலக்கணங்களை வகுத்துவிட்டார்கள். இந்த ஆள் சுத்தமானவனா, சுயநலம் இல்லாதவனா என்றெல்லாம் பார்ப்பதையே மக்கள் நிறுத்திவிட்டார்கள்.

எனக்கு ஒரு ஜாதியோடு ஆகவில்லை. காரணம் என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அந்தக் காரணம் சமூகத்தோடு, தேசத்தோடு தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அந்த ஜாதிக்காரர்களைத் தரக் குறைவாக விமரிசிக்க ஆரம்பித்தால், அவர்களைப் பிடிக்காதவர்கள் எல்லாம் என் பின்னால் வருவார்கள். நான் தலைவர். என்னை தந்தை, தாய், அண்ணன், தம்பி என்றெல்லாம் அடைமொழி கொடுத்துக் கூப்பிட ஆரம்பிப்பார்கள்.

எனக்கு சமூகத்தில் இருக்கும் சில நம்பிக்கைகளில் விருப்பமில்லை. நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் நம்பிக்கை என்னோடு என்று சும்மா இருப்பதா? அதெப்படி? அப்புறம் எப்படி தலைவர் ஆவது? சரி, அதை அறிவுப்பூர்வமாகத் தவறு என்று நிரூபிக்க முயல்வதா? அதெப்படி? அறிவு இருந்தால் நான் ஏன் இதற்கெல்லாம் வருகிறேன்! அந்த நம்பிக்கை இருப்பவர்களைத் தரக் குறைவாக விமரிசிக்க வேண்டும். அவர்கள் கொடும்பாவி எரிக்க வேண்டும். படத்துக்கு செறுப்பு மாலை போட வேண்டும். அசிங்கமான கேலிச் சித்திரங்கள் போட வேண்டும். அப்போது நான் சமூக சீர்திருத்தவாதி! என் பெயர் தமிழ்நாட்டு சரித்திரத்தில் இடம் பெரும்! எனக்கென்று ஒரு கூட்டம் உருவாகும். என்னைப் பேர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவதே மரியாதைக் குறைவு என்று ஆகும். சின்னவர், பெரியவர், நடுவர் என்று ஏதாவது பெயரில் என்னை அழைக்க ஆரம்பிப்பார்கள்.

இதெல்லாம் இல்லாவிட்டால், வக்கணையாகப் பேசத் தெரிய வேண்டும். நன்றாகப் பேசத் தெரிகிறதா? நான் ஒரு தலைவர். நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி கூடப் பாஸ் செய்திருக்க வேண்டாம். தமிழில் 26 மார்க் வாங்கியிருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை. தமிழில் ஷேலோ ஞானத்தை வைத்துக் கொண்டு ரெண்டு நாடகம், ரெண்டு கவிதை, ரெண்டு கதை எழுதி விட்டால் நான் முத்தமிழ் வித்தகன். தமிழ் தெரிந்தாகிவிட்டது, அடுத்தது என்ன? தலைவர்தான்!

கும்பலாக எல்லாரும் சம்பாதிக்கிற போது எனக்கு வாய்ப்புத் தரவில்லை. இசகு பிசகாக எல்லாரையும் கேள்வி கேட்டு என்னை போய்ட்டு வா தம்பி என்று விலக்கி வைத்து விட்டார்கள். என் பின்னால் ஒரு கூட்டம். நான் ஒரு தலைவர்.

மக்கள் அபிமானத்தைப் பெற்ற ஒரு ஆள் இறந்துவிட்டார். அவருக்கு நாந்தான் ரொம்ப நெருக்கம் என்று காட்டிக் கொண்டு அந்த அபிமானிகளை என் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டால் நான் ஒரு தலைவர்!

எனக்கு அபிமானிகள் ஜாஸ்தியானதால், என்னைக் கொலைகாரன் என்று பட்டம் கொடுத்து அனுப்பி விட்டார்கள். நான் ஒரு தலைவர்!

மரத்தை எல்லாம் வெட்டிப் போட்டு போக்குவரத்தை இடைஞ்சல் செய்து விளம்பரப் படுத்திக் கொண்டால் நான் ஒரு தலைவர்.

சினிமாவில் ஊழலைத் தட்டிக் கேட்டால் நான் ஒரு தலைவர்.

நமக்கெல்லாம் ரொம்ப உயர்ந்த மனம், தாராள மனம். எம்.பி.பி.எஸ் படிக்காவிட்டாலும் டாக்டர் என்று கூப்பிடுவோம், தமிழில் கோட் அடித்தாலும் கவிஞன், கலைஞன், புலவன் என்றெல்லாம் அழைப்போம்………… பஃபூன்களையெல்லாம் தலைவர் என்போம்…..

சினிமாக் காமெடியன்கள் எல்லாம் இப்போது பேச்சாளர்களாக இருக்கிறார்கள். கூடிய சீக்கிரம் அவர்களுக்குத் தலைவர் அந்தஸ்து கொடுத்துவிடுவோம். அப்புறம் கொஞ்ச நாளில் அவர்களைப் பேர்சொல்லி குறிப்பிடுவதே மகாபாவம் ஆகிவிடும். வைகையார், வாழைப்பழார், சிங்கனார் என்றெல்லாம் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கும்.

இப்படியெல்லாம் தலைவராக்கி வைக்கிற தாராள மனசு மட்டுமில்லை, நகர்கள், சாலைகள், கட்டிடங்கள், கழிப்பிடங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பெயர் வைக்க வேறு ஆரம்பித்துவிடுவோம்.

இப்படி யார் தலைவர் ஆனாலும் வோட்டுப் போட நாம் இருக்கிறோம். நமக்கு, நம்மை ஆள்கிறவருக்கு இன்னின்ன தகுதிகள் வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பே கிடையாது! பிரபலமாக இருந்தால் தலைவர். என்ன செய்து பிரபலம் ஆனேன் என்பது பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை.

சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் தேர்தலில் போட்டியிட்டிருந்தால் ஜெயித்திருக்க முடியாது என்று உங்களால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?

சரி, சரி.

சம்பல் கொள்ளைக்காரனை விட பிக்பாக்கெட்காரன் மேல் என்பதுதான் இன்றைய நார்ம்ஸ். அதையே செய்து தொலைப்போம்.

அன்னா ஹஸாரே புண்ணியத்தில் அடுத்த தேர்தலிலாவது நிஜமான தலைவர்கள் வருகிறார்களா பார்ப்போம்!