திருக் குறள்

மானங்கெட்ட மானம் என்றால் என்ன?

முன்னர் எழுதப்பட்டதைக் கொஞ்சம் Value Added ஆக மாற்றி எழுதுவதை காப்பி அடிச்சுட்டான் என்று நிராகரிக்கிறார்களே, திருக்குறளில் சொல்லப்பட்ட பலவிஷயங்கள் புறநானூறு, பதிற்றுப் பத்து, குறுந்தொகை இவற்றில் சொல்லப்பட்டவைகளின் நறுக்குத் தெரிப்புத்தான்.

 பரிமேலழகரின் உரையில் பல இடங்களில் புறநானூறிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார். முதற்சங்க காலம் வள்ளுவருக்கு மிகவும் முந்தையது.

 இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா

உவகையும் ஏதம் இறைக்கு

 (அல்பத்தனம், மானங்கெட்ட மானம், அதிகமான சந்தோஷம் இவையெல்லாம் தலைவன் அல்லது அரசனுக்கு இழிவு சேர்ப்பவை)

 என்கிற குறளில் எனக்கிருப்பது போலவே பரிமேலழகருக்கும் நிறைய ஐயங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். இவறல் என்றால் அல்பத்தனம் அதில் சந்தேகம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் மாண்பிறந்த மானம் என்றால் என்ன? மானம் என்பதே மாண்புதானே, மாண்பிறந்த மானம் எப்படி இருக்கும்?

 அதற்குத்தான் புறநானூற்றிலிருந்து மேற்கோள் தருகிறார் மிஸ்டர். பரி.

 ‘அந்தணர், சான்றோர், அருந்தவத்தோர், தம் முன்னோர், தந்தை தாய் என்றிவரை வணங்காமை….’ என்பதை மாண்பிறந்த மானமாக புறநானூறு சொல்கிறது. அதாவது நாமார்க்கும் குடியல்லோம் என்கிற மதர்ப்பும் தன்னம்பிக்கையும் சிறப்பானவைதான். ஆனால் மேற்சொன்னவர்களை வணங்காமல் இருத்தல் அந்தச் சிறப்பில் அடங்கா.

 முன்வைத்த காலைப் பின்வைக்காமை சிறப்புத்தான். ஆனால் தவறு என்று தெரிந்த பின்னும் பின்வைக்க மாட்டேன் என்று அதைத் தொடர்வது மாண்பு அல்ல. பல பேர் முட்டாள்தனமாகப் பேசி விட்டு சப்பைக் கட்டு கட்டி அதை நியாயப் படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள்.

 இப்படி மாண்பிறந்த மானத்துக்கு இன்னும் நிறைய உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

 மாணா உவகை என்றால் எல்லையில்லாத சந்தோஷம்தானே அதில் என்ன பிழை என்பதற்கு இன்னும் கொஞ்சம் ரிஸர்ச் பண்ணியிருக்கிறார். அதை அப்புறமாகப் பார்க்கலாம்.

Advertisements