புனைவுகள்

துள்ளாத மாட்டுக்குப் போடுவோம் ஓட்டு

துள்ளு கிற மாடு

பொதி சுமக் காது

என்றொரு பழமொழி உண்டு. இதன் அர்த்தத்துக்கு அப்புறம் வரலாம். இந்த வரிகளில் ஒரு Lyric Value இருப்பதைப் பாருங்கள்.

தன்னம் த(க்)க தான என்று பீட் போட்டுக் கொண்டு பாடலாம்.

சினிமாக்காரர்கள் பல்லவி செட் ஆகாமல் தவிக்கிறார்களே, ஒரு பல்லவிக்கு அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் தகுதி பூரா இந்த வரிகளுக்கு இருக்கிறது. வாலி மாதிரி கவிஞரிடம் இந்தப் பல்லவியைக் கொடுத்தால் உள்ளத் தினில் தேடு சதி இருக் காது என்கிற மாதிரி மளமளவென்று தொடர்ந்து எழுதுவார்.

போகட்டும்.

துள்ளிக் குதித்தபடி இருக்கும் மாட்டின் மேல் வைத்த சுமை கீழே விழுந்து விடும் என்பதுதான் இதற்குப் பொதுவாகச் சொல்லப்படும் பொருள். துள்ளினால் சுமை விழுந்து விடும் என்பது அப்படி ஒரு ஆச்சரியமான கருத்தா? அது மட்டும்தான் இதன் மூலம் நம் முன்னோர் சொல்ல விரும்பியதா?

இல்லை, இது ஒரு உவமைதான். இந்த உவமையின் மூலம் அவர்கள் சொல்ல விழையும் கருத்து வேறு.

பொதி என்று அவர்கள் சொல்வது பொறுப்பு. அதாவது Responsibility. துள்ளிக் குதிப்பது என்றால் பப்ளிசிட்டிக்காக எதையாவது செய்து மக்கள் கவனத்தைக் கவர்வது, ஆணவமாகப் பேசியபடி இருப்பது, என்றெல்லாம் அர்த்தம். இப்படிப்பட்டவர்கள் பொறுப்புக்களைத் தட்டிக் கழிப்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

தலைவர்களில் மூன்று வகை உண்டு. யார் தப்பு என்று பார்க்கிறவன் அதமமான தலைவன். என்ன தப்பு என்று பார்க்கிறவன் மத்திமன். இதையெல்லாம் செய்யுமுன் தப்புக்குப் பொறுப்பேற்கிறானே அவன் உத்தமன். அப்படிப் பொறுப்பேற்கிறவன் ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாத அமைதியான தலைவனாக இருப்பான். எடுத்துக் கொண்ட வேலையை முடிப்பது மட்டுமே குறிக்கோளாக இருப்பான்.

தேர்தல் வருகிறது. இப்படிப்பட்ட தலைவர்கள் யார் என்பதைப் பார்த்தபடி இருங்கள்.

வல்லிக்கண்ணனுக்கு சுஜாதா மேல் காண்டா?

அரசனைப் பார்த்த கண்ணுக்கு புருசனைப் பார்த்தா என்னமோ மாதிரி இருக்குமாம் என்பார்கள் பெருசுகள். அந்த என்னமோவில் வருவது என்ன வார்த்தை என்று மனதில் உறுதி வேண்டும் படத்து விவேக் போல மண்டையை உடைத்துக் கொண்டதுண்டு.

அது போல அண்ணா நூற்றாண்டு நூல்நிலையம் வந்த பிறகு கன்னிமாரா நூல்நிலையம் எனக்கு அந்த என்னமோவாக ஆகியிருந்தது. பல காலம் கழித்து நேற்றுத்தான் போயிருந்தேன். தமிழ் இலக்கியங்கள் பகுதியையும் ஏஸி பண்ணிவிட்டார்கள். தவறாமல் ஏஸி போடுகிறார்கள்.

சொ. விருத்தாச்சலம் எனப்படும் புதுமைப் பித்தன், கு. ப. ரா எனப்படும் ராஜகோபாலன், ந. பிச்சமூர்த்தி இவர்கள் மூவரையும் தமிழ் இலக்கியத்தின் டிரெண்ட் செட்டர்கள் என்பார்கள். (புதுமைப்பித்தனின் எழுத்தில் என்ன விசேஷம் என்பது என் சிற்றறிவுக்குப் புரிகிறதில்லை)

அதற்கடுத்த தலைமுறையில் தி. ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன், லா. ச. ராமாமிர்தம் இவர்களைச் சொல்லலாம்.

அதையடுத்து வந்த தலைமுறை தமிழ் இலக்கியத்தின் பொற்காலம். இப்படி எண்ணிக்கையில் அடக்கி விட முடியாத அளவுக்கு நல்ல எழுத்தாளர்கள் வந்தார்கள். வல்லிக் கண்ணன் அவர்களில் ஒருவர். மணிக்கொடிக் காலம் தொடங்கி மாத நாவல்கள் காலம் வரையிலான ஏராளமான எழுத்தாளர்களைப் பற்றி வல்லிக் கண்ணன் எழுதியிருக்கும் ’தமிழ் உரைநடை வரலாறு’ என்கிற புத்தகத்தை நேற்று வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பெரும்பாலும் எல்லா எழுத்தாளர்களையும் சிலாகித்துத்தான் எழுதியிருக்கிறார். சுஜாதா ஒருவர்தான் விதிவிலக்கு. அவரைக் குறித்து எழுதுகையில் மெலிதான எரிச்சல் வெளிப்படுகிறது.

‘…….கதாபாத்திரம் ஒன்றிடம் பேசுகிறவர் “எப்படி சார் எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சி வச்சிருக்கீங்க?” என்று கேட்பது போல் ஒரு இடத்தில் எழுதுகிறார். தான் எழுதும் போதும் இப்படி எல்லாரும் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவே எழுதுவது போல பல விஷயங்கள் எழுதுவார்….’ என்று எழுதுகிறார். ஆன் தி அவுட் செட் இது பாராட்டு போலத்தான் இருக்கிறது.

கு. ப. ரா பற்றி எழுதும் போது அவர் சொல்வதைக் கவனியுங்கள் :

‘….. தனது பேரறிவையும் ராசிக்கியத்தையும் (ராசிக்கியம் என்றால் என்ன? – ஜவர்லால்) வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்கிற நோக்கத்தில் கு. ப. ரா எழுதவில்லை. வாசகனை மிரட்ட வேண்டும், குழப்ப வேண்டும், திகைக்க வைக்க வேண்டும் என்பது போன்ற உயர்ந்த நோக்கம் எதுவும் அவருக்கு இருந்ததில்லை….’

மேற்சொன்ன வாக்கியங்கள் கு. ப. ராவை சிலாகிக்கச் சொன்னதை விட வேறு யாரையோ ரேக்குவதற்குச் சொன்னது என்பது தெளிவு இல்லையா?

இப்போது சுஜாதா பற்றி சொன்னதை மீண்டும் வாசியுங்கள்

மஹாசக்தியே வந்து பிறந்தாலும்….

“என்னென்ன காரணத்துக்கோ அவதாரம் எடுத்து அலுப்பா இருக்கு. பூலோகத்தில் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாப் பிறந்து கொஞ்ச காலம் வாழணும் போல இருக்கு” என்றார் சக்தி.

பரமேஸ்வரன் பதிலேதும் சொல்லவில்லை. லேசாகப் புன்னகை மட்டும் செய்தார்.

“இந்தப் புன்னகைக்கு என்ன அர்த்தம்?”

“புன்னகைக்கு எதுக்கு அர்த்தம் இருக்கணும்? புன்னகையே வேறே ஏதோ ஒண்ணின் அர்த்தம்தானே?”

“அர்த்தமே புரியல்லை, ஆகவே கட்டாயம் இது எதோட அர்த்தமோ அது எனக்குப் புரியப் போகிறதில்லை. நான் பூலோகத்தில் பிறக்க இருப்பதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபமில்லையே?”

“என் ஆட்சேபத்தை மீறி நீ போனதில்லையா?”

“உண்டு, ஆனால் அது உங்களை மீற வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. மனைவியர் மீது ஆண்கள் அனாவசியமான ஆதிக்கம்………”

“ஓ.. மேன். இதைப் பலமுறை கேட்டாகி விட்டது. உன்னுடைய ஆட்டிட்ட்யூட் காரணமாய் இப்போது பூலோகத்தில் எந்தப் பக்கம் போனாலும் பெண்கள் மேல் சாவனிஸம் பேசுகிறார்கள் “

“இதோ.. இப்படிப் பெண்களைப் பேசக் கூட அனுமதிக்காத ஆட்டிட்யூட்தான் அதற்குக் காரணம். சரி, என்னுடைய சார்ஜையும் சேர்த்து ஹேண்டில் பண்ணுவீர்களா, எனி அப்ஜெக்‌ஷன்ஸ் ஆர் ப்ரெஜுடிஸஸ்?”

”மனிதப் பிறவி என்பது ஆஃப்டர் ஆல் நம் கணக்கில் அதிக பட்சம் இரண்டு மாதங்கள். நீ புறப்படு, ஐ ஹேவ் நோ அப்ஜக்‌ஷன்ஸ் வாட் ஸோ எவர். எந்த ஊர்?”

“பழகின ஊர்தான், மதுரை”

“என்னுடன் பழகின ஊரா?”

பரமேஸ்வரனின் மொக்கைக்கு ஒரு வாய்ச் சுளிப்பை விடையாகக் கொடுத்து விட்டு பார்வதி புறப்பட்டார்.

பரமேஸ்வரன் வாட்சைப் பார்த்தார். மணி பத்து. பார்வதி இப்போது கருவாக உருவானால் ஜனிப்பதற்கு இன்னும் ஒன்றேகால் மணிநேரம் ஆகலாம். மொபைல் அடித்தது.

எமன்.

“எமா, ஒரு ஒண்ணரை மணி நேரம் கழிச்சி வர்ரேன். பூமியில் இன்னைக்குப் பிறக்கப் போற ஒரு உயிருக்கு ஆசி வழங்கி ஆல் தி பெஸ்ட் சொல்லிட்டு வரணும்”

“ஓ.. மேடம் அவதாரம் எடுக்கறாங்களா? யாரை சம்ஹாரம் பண்ண?”

“சம்ஹாரம் பண்ண ஏகப்பட்ட பேர் இருக்காங்க. ஒரு அவதாரத்தில் அவ்வளவு பேரையும் தீர்த்துக் கட்டணும்ன்னா அணுகுண்டாத்தான் அவதாரம் எடுக்கணும்”

“வாஸ்தவம்தான். அதுக்கு அமெரிக்காக்காரன் கிட்டே பர்மிஷன் வாங்கணுமே” என்று அறுத்து விட்டு எமன் ஃபோனை வைத்து விட்டான்.

முற்பகல் செய்யின் முற்பகலே விளையும் போலிருக்கு. நான் போட்ட மொக்கை எனக்கே ரிட்டர்ன் ஆகுதே என்று நினைத்தபடி கொஞ்சம் டென்ஷனாக, பதினொன்றேகால் ஆகக் காத்திருந்தார். ஏதாவது யோசனையில் மறந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று மொபைலில் ரிமைண்டரும் போட்டு வைத்தார்.

மொபைலில் ரிமைண்டர் அடிக்கும் போது பார்வதி உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தார்.

“என்ன ஆச்சு? ஐடியாவை டிராப் பண்ணிட்டியா?” என்றார் ஆச்சரியமாக.

“ப்ச்.. முடிஞ்சது” என்றார் பார்வதி.

வாயிலிருந்து கள்ளிப் பால் வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஜனிக்கப் போகும் ஊர் மதுரை என்று சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

மாரல் ஆஃப் தி ஸ்டோரி

அம்புலிமாமா ஸ்டைலில் ஒரு கதை தோன்றியது.

ம்க்க்குக்கும்.

பரமசிவனும், பார்வதியும் பொழுது போகாமல் பூலோகத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் மாறுவேடத்தில் இருந்ததால் யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை. பூலோகத்தில் இருக்கும் மக்களுக்கு ஏதாவது சோதனைகள் வைத்து யார் சிறந்தவர் என்று தங்களுக்குள் விவாதம் செய்து கொள்வது சிவனுக்கும் பார்வதிக்கும் பிடித்த பொழுது போக்கு. அந்த ஊரிலும் அதே விளையாட்டை விளையாடத் தீர்மானித்தார்கள்.

வழியில் எதிர்ப்பட்ட ஒருவரிடம் “உங்க ஊர்லயே பெரிய வள்ளல் யாருப்பா?” என்று கேட்டார் சிவன்.

“அண்ணாமலை ஐயாதானுங்க” என்றார் அவர்.

இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போனதும் இன்னொருவரை பார்வதி கேட்க, அவர்

“பெரியண்ணன் ஐயாதானுங்கம்மா” என்றார்.

தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே போக மாற்றி மாற்றி இந்த இருவரின் பெயரையே எல்லாரும் சொன்னார்கள். யார்தான் சிறந்த வள்ளல் என்று பார்த்துவிட முடிவு செய்தார்கள். முதலில் அண்ணாமலை வீட்டுக்குப் போனார்கள். தாங்கள் ஒரு வண்டி நிறைய பணம் கொண்டு வந்திருப்பதாகவும் அதை ஒரு மணி நேரத்துக்குள் மக்களுக்கு தானம் செய்து விட வேண்டும் என்றும் மிச்சமிருந்தால் அவரே வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னார்கள். அண்ணாமலை ஒப்புக் கொண்டார். சிவனும் பார்வதியும் தங்களை மறைத்துக் கொண்டு கவனித்தார்கள்.

அண்ணாமலை வருவோர் போவோருக்கெல்லாம் ஒவ்வொரு கட்டாகக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஏகப்பட்ட பணம் மிச்சமாகி விட்டது.

அடுத்ததாக பெரியண்ணன் வீட்டுக்குப் போய் ஆக்‌ஷன் ரீபிளே செய்தார்கள்.

பெரியண்ணன் வந்தவர்கள் எல்லாருக்கும் கைநிறைய கட்டுக் கட்டாக பணத்தை வாரிக் கொடுத்தார். ஒரு மணி நேரம் கழித்து பத்துப் பதினைந்து கட்டுகள் மிச்சமிருந்தன.

பெரியண்ணன்தான் சிறந்த வள்ளல் என்று பரமசிவன் முடிவு செய்தார். இல்லை அண்ணாமலைதான் என்று பார்வதி சொன்னார். விவாதிக்க ஆரம்பித்தார்கள். தனக்கு நிறைய வேண்டும் என்றுதான் அண்ணாமலை ஒவ்வொன்றாகக் கொடுத்தார் என்பது சிவபெருமானின் வாதம். பார்வதி வாதிடவில்லை. ‘நாளைக்குச் சொல்கிறேன்’ என்று மட்டும் சொன்னார்.

மறுநாள் இருவரும் நகர்வலம் போனார்கள்.

பெரியண்ணனிடம் பணம் வாங்கியவர்கள் எவ்வளவு செலவு செய்தும் இன்னும் பணம் மீதமிருக்க பணத்தைக் குடிப்பதிலும், விபச்சாரத்திலும் செலவு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அண்ணாமலையிடம் பணம் வாங்கியவர்கள் பணம் கொஞ்சமாக இருந்ததால் தங்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் தின்பண்டங்களும், உடைகளும் வாங்கிக் கொண்டு சந்தோஷமாக இருந்தார்கள்.

இதைச் சொல்லி விட்டு ”மாரல் ஆஃப் தி ஸ்டோரி என்ன?” என்று இல்லத்தரசியிடம் கேட்டேன்.

“எப்பவுமே பொண்டாட்டி சொல்றதுதான் சரியா இருக்கும். இதான் மாரல்” என்கிறார்.

அப்பா பை பை

புரண்டு படுத்த மகள் தூக்கத்தில் பேசிய வார்த்தைகள் அவனுக்கு சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

 ’அம்மா குட்நைட், அப்பா குட்நைட், தாத்தா குட்நைட் பாட்டி பை பை’ என்றாள். ம்ம்க்கும்.. பாட்டி மட்டும் தனியா ஊருக்குப் போவாளாக்கும் என்று எண்ணி சிரித்துக் கொண்டான்.

 மகள் என்றால் அவனுக்கு உயிர். கல்யாணமாகிப் பத்து வருஷம் குழந்தைகள் இல்லை. எல்லாரும் விசேஷம் உண்டா, விசேஷம் உண்டா என்று கேட்பது தாங்காமல் ஊரையே காலி பண்ணிக் கொண்டு இந்த ஊருக்கு வந்தார்கள்.

 என்ன ஆச்சரியம்!

 பத்தாம் மாசம் இவள் பிறந்தாள். அந்த வீட்டின் மீதும், மகளின் மீதும் விசேஷ பாசம் உண்டாயிற்று. தாத்தா பாட்டி என்றால் குழந்தைக்கு உயிர். எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் அம்மாவின் அப்பா அம்மா என்றால் விசேஷ பிரியம். கனவில் கூட அவர்கள் வருகிறார்கள். பாட்டி அந்தக் காலத்து மனிஷி. தனியாக ஊருக்குப் போக மாட்டாள் என்று காலையில் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

 அடுத்த நாள் ஊரிலிருந்து மாமியார் இறந்து விட்டதாக தந்தி வரும் போது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சரி இது ஏதோ அன் எக்ஸ்பெக்டட் கோயின்ஸிடன்ஸ் என்று விட்டுவிட்டான். ஏறக்குறைய ஒரு வருஷம் ஆகி விட்டது. ஒரு நாள் இரவு மறுபடியும் அதே போல ஒரு சம்பவம்.

 அன்றைக்குத் தூக்கத்தில் ‘அம்மா குட்நைட், அப்பா குட்நைட், தாத்தா பை பை’ என்றாள். ஏதோ ஒரு தரம் காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது போல ஆகியிருக்கும். இதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

 ஆனால்,

 அடுத்த நாள் மாமனார் இறந்து விட்டதாகத் தந்தி வந்தது.

 அன்றிலிருந்து மகள் புரண்டு படுக்கிற போதெல்லாம் அவனுக்கு ரத்தம் சில்லிட்டு மூச்சு ஒடுங்கியது. அவன் பயந்த அந்த நாளும் வந்தது.

 ‘அம்மா குட்நைட், அப்பா பை பை’ என்றாள் அன்றைக்கு.

 அன்று இரவு கடப்பதே பெரிய விஷயமாக இருந்தது. தூக்கமே வரவில்லை. வியர்த்தது. பொழுது விடியும் போது உயிருடன் இருந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. வாசற்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியில் போய் சோம்பல் முறித்துக் கொட்டாவி விட்டான்.

 அப்பாடா.. காக்காய் உட்கார இரண்டு பனம்பழம் கூட விழுவதுண்டு போலிருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

 எதிர்வீட்டிலிருந்து அழுகுரல் கேட்டது.

கிமுவில் பாலச்சந்தர் கதை

”இளவரசே, அரசியார் உங்களை அழைக்கிறார்கள்” சேவகன் இடுப்பை வளைத்து உணர்வின்றிச் சொன்னான்.

 ”வருகிறேன் என்று சொல்” என்றான் குணால். அவன் சேவகன் பக்கம் திரும்பக் கூட இல்லை.

 “இல்லை இளவரசே, ஏதோ தலையாய செய்தியாம், கையோடு அழைத்து வரச் சொன்னார்கள்” என்றான் மீண்டும். இப்போது அவன் சொன்ன விதம் இது உறவுமுறை அழைப்பல்ல, அரசியின் கட்டளை என்பது போல் ஒலித்தது.

 “அரசியின் கோபம் நமக்கெதற்கு? போய் என்னவென்று கேட்டு வாருங்களேன்” என்றாள் காஞ்சனமாலா.

 அரசியைச் சந்திக்கச் செல்லத் தான் தயங்குவதன் காரணத்தை மனைவி காஞ்சனமாலாவிடம் குணாலால் சொல்ல முடியாது. சொன்னால் அவளால் தாங்க முடியாது. கடந்த சில நாட்களாக நடந்து வரும் சம்பவங்கள் அவனைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருந்தன.

 நேற்று நந்தவனத்தில் உலவிக் கொண்டிருந்த போது அவன் மேல் ஒரு ரோஜா வந்து விழுந்தது. மல்லிகைக் கொடியிலிருந்து ரோஜா எப்படி விழும் என்கிற ஆச்சரியத்தில் நிமிர்ந்து பார்த்தால் உப்பரிகையில்  திஷ்யரக்‌ஷா!

 ’இங்கே வாயேன்’ என்பது போலக் கையை ஜாடை செய்து வெட்கத்தோடு சிரித்தாள்.

 குணால் ஒரு வினாடி பதறினான்.

 இதை அவன் பெற்றோரோ, மனைவி காஞ்சனமாலாவோ பார்த்தால் என்ன ஆவது!

 சட்டென்று அரண்மணைக்குள் நுழைந்து மறைந்து போனான்.

 அது முதல் தடவையல்ல. போன வாரம் தயா நதிக்கரைக்குக் குளிக்கப் போயிருந்தான். அவன் குளித்துக் கொண்டிருந்த போதே அவளும் ஆடைகளைக் களைந்து விட்டு நீரில் இறங்கி விட்டாள். கையால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு கரையேறி ஓடி வந்து விட்டான். அவன் எங்கே போனாலும், என்ன செய்தாலும் தொடர்கிறாள். இதெல்லாம் காஞ்சனமாலாவுக்குத் தெரியாது. தான் இப்போது அழைக்கப்படுவது இது விஷயமாகத்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

 என்ன சொல்வது?

 என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். என் மனதில் தப்பில்லை என்று எண்ணிக் கொண்டான். எழுந்தான்.

 “அரசியிடம் வாதிட வேண்டாம். அவர் என்ன சொன்னாலும் அதன்படி நடந்து கொள்ளுங்கள்” என்றாள் காஞ்சனமாலா.

 பைத்தியக்காரி. நடக்கப் போவது தெரியாமல் பேசுகிறாள். அரசி சொற்படி நடந்தாலும் பிழை, நடக்கவில்லையென்றாலும் பிழை என்பது இவளுக்கெங்கே புரியப் போகிறது.

 குணால் எழுந்ததைப் பார்த்ததும் சேவகன் நடக்க ஆரம்பித்தான். நேராக அந்தப்புறம் சென்றார்கள். சேவகன் பணிந்து கையை உட்புறம் நீட்டி நின்றான். குணால் உள்ளே பிரவேசித்ததும் உள்ளேயிருந்து ஒரு குரல் சேவகனுக்குக் கட்டளை பிறப்பித்தது,

 “நாங்கள் ராஜ ரகசியம் பேசப் போகிறோம். கதவைச் சாத்திக் கொண்டு வெளியில் இரு. மன்னர் வந்தால் மட்டும் எனக்குத் தெரிவி”

 “ஆகட்டும் அரசி”

 அவன் கதவை மூடிக் கொண்டு வெளியேறினான்.

 உள்ளே யாரையும் காணாமல் “அழைத்தீர்கள் என்று சொன்னான்” என்று பொதுவாகச் சொன்னபடி சுற்றிலும் பார்த்தான் குணால்.

 அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பாராமல் பின்னாலிருந்து யாரோ அணைத்தார்கள். சுகந்தமான நறுமணமும் மல்லிகைப் பந்து போன்ற மென்மையும் ஒருவினாடி அவனைக் கிறங்கச் செய்தன. சட்டென்று விலகித் திரும்பினான்.

 திஷ்யரக்‌ஷா!

 “இது தவறு” என்றான்.

 ”என்ன தவறு?” என்றாள் வேல்விழிகளைச் சிமிட்டியபடி.

 “நான் திருமணமானவன்”

 “உங்கள் தந்தையும் திருமணம் ஆனவர்தானே? திருமணம் ஆகிவிட்டதென்று அவர் உங்கள் தாயை மணக்காமல் இருந்திருந்தால் உங்களால் சாம்ராட் அசோகரின் மகனாகப் பிறந்திருக்கவே முடியாதே?”

 “என் தந்தையைப் போல் இன்னொரு மணம் செய்வதில் தவறில்லை. ஆனால் தந்தையின் மனைவியையே மணப்பது தவறு. தயவு செய்து கதவைத் திறக்கச் சொல்லுங்கள் அரசி”

 (அசோகர் தன் இறுதிக் காலத்தில் மணந்த திஷ்யரக்‌ஷா குறித்தும், அசோகரின் மகன் குணால் குறித்தும் வரலாற்றில் இருக்கும் தகவலின் அடிப்படையில் நான் எழுதியிருக்கும் கதை இது)

இது போதும்

ஒரு அரசருக்கு எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தும், எத்தனை நாடுகளைப் பிடித்தும் திருப்தியே இல்லாமல் இருந்தது.

மனம் எப்போதும் சஞ்சலத்திலேயே இருந்தது. யார் யாரையோ கேட்டார், எந்தெந்தக் கோயிலுக்கோ போனார். எதிலும் பலனில்லை.

 ‘இது போதுமென்ற மனம்தான் திருப்தியும் சந்தோஷமும்’ என்று யாரோ சொன்னார்கள். அதைக் கேட்டதும் செல்வம் சேர்ப்பதையும், நாடு பிடிப்பதையும் அரசர் நிறுத்தி விட்டார். ஆனாலும் மனம் அமைதிப்படவில்லை. செய்வதறியாமல் தவித்த அரசரிடம் அவரது மந்திரி பக்கத்து ஊரில் இருந்த முனிவர் ஒருவரைப் பார்க்கும்படி சிபாரிசு செய்தார்.

 அரசர் அந்த முனிவரைச் சந்தித்தார்.

 “சுவாமி. இந்த உலகத்திலேயே அதிக செல்வமும் மிகப் பெரிய ராஜ்யமும் என்னுடையது. ஆனாலும் மனதில் இன்னும் அமைதியில்லை. இது போதுமென்ற மனம்தான் முக்கியம் என்றார்கள். அந்த மனப்பான்மைக்கும் வந்துவிட்டேன். ஆனாலும் நிம்மதியில்லை. என்ன செய்வது?” என்று கேட்டார்.

 “ரொம்ப சுலபம்” என்றார் முனிவர்.

 அரசருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாகக் கஷ்டப்பட்டுவிட்டு வந்தால் இவர் சுலபம் என்கிறாரே!

 “எப்படி சுவாமி?”

 “உன் ஆட்களை அனுப்பி ’இது போதும்’ என்கிற திருப்தியில் இருக்கிறவனை அழைத்து வரச் சொல். அவனுடைய வேட்டியை வாங்கி ஒருநாள் நீ அணிந்து கொள். உன் சஞ்சலம் உடனே அகன்று மனதில் திருப்தி ஏற்படும்”

 அரசர் உடனே தன் ஆட்களை எட்டுத் திசையும் அனுப்பினார்.

 இது போதும் என்கிற திருப்தி இருக்கிறவன் அத்தனை எளிதில் அகப்பட்டு விடுவானா? தேடினார்கள் தேடினார்கள், ஆறு மாதம் தேடினார்கள். கடைசியில் ஒருத்தன் அகப்பட்டான். அவனை அரசரிடம் அழைத்துப் போனார்கள்.

 அவனைப் பார்த்த அரசர் துணுக்குற்றார். அவன் வேட்டி, சட்டையே போட்டிருக்கவில்லை. ஒரு கோவணம் மட்டுமே கட்டியிருந்தான்.

 “உன் வேட்டி எங்கே?” என்றார் அவனைப் பார்த்து.

 “வேட்டி எதுக்கு ராஜா, இது போதும்” என்றான் அவன்.

 (என் நாலாங்கிளாஸ் வாத்தியார் சிங்காரம் பிள்ளை மாரல் இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன் வகுப்பில் சொன்ன கதையை ஃப்ரெட்ரிக் ஃபோர்சித்தின் நோ கம்பேக்ஸ் ஃபார்முலாவில் எழுத முயன்றிருக்கிறேன்)

இசைத்தலும் இசைய வைத்தலும்

ஐந்தாவது முறையாக ஃபோனை எடுத்துப் பார்த்து விட்டுப் பையில் வைத்துக் கொண்டான் இளவரசு.

 “என்ன அடிக்கடி பார்க்கிறே?” என்றேன்.

 “இல்லே.. இன்னைக்கு ஒரு கம்போஸிங் கம்மிட் பண்ணியிருந்தேன். டைரக்டர்தான் ஃபோன் பண்ணிகிட்டே இருக்காரு. சைலண்ட்ல போட்டிருக்கேன்”

 “ஐயய்யோ.. ஐயாம் சாரிடா. நான் கிளம்பறேன். நீ உன் தொழிலைப் பாரு” என்று எழுந்தேன்.

 “அதெப்படி.. பல வருஷம் கழிச்சி வந்திருக்கே. உன்னை எழுந்து போன்னு சொல்லிட்டு நான் போக முடியுமா?”

 “அதெல்லாம் கவலை இல்லை. நீ உன் தொழிலைப் பாரு, நான் அப்புறமா வர்ரேன்”

 “நான் என் தொழிலைப் பார்க்கிறது இருக்கட்டும்; நீ என் தொழிலைப் பார்க்க வேணாமா? வா, ஸ்டூடியோவுக்குப் போகலாம்”

 “நானா?”

 “நீயேதான் வா. கார்ல பேசிகிட்டே போகலாம். டியூனை ஓக்கே பண்ணியாச்சுன்னா நம்ம அரட்டையை வந்து தொடரலாம்”

 “அவ்வளவு சீக்கிரம் ஓக்கே ஆகுமா? திரும்பத் திரும்ப கம்போஸ் பண்ணி பல்லவி ஓக்கே ஆகவே ராத்திரி ஆயிடும்ன்னெல்லாம் இசையமைப்பாளர்கள் சொல்லிக் கேட்டிருக்கேனே?”

 “வாஸ்தவம்தான். பட் நான் எப்பவுமே ஒன் அவர்லே ஒரு ட்யூனை ஓக்கே பண்ணிடுவேன்”

 “ம்ம்.. உன் மாதிரி இசை ஞானம் எல்லாருக்கும் இருக்குமா? இல்லாதவன் கஷ்டப்பட்டுத்தானே ஆகணும்?”

 இதற்கு இளவரசு பதிலொன்றும் சொல்லவில்லை. லேசாகச் சிரித்துக் கொண்டான். நாங்கள் அடுத்த விஷயம் பேசுமுன் ஸ்டூடியோ வந்து விட்டது.

 எங்களை வரவேற்ற டைரக்டர் ரொம்பப் பெரிய ஆள். அவர் வாங்காத அவார்ட் இல்லை, அறிமுகம் செய்யாத பெரிய ஸ்டார்கள் இல்லை, காணாமல் அடிக்காத கர்விகள் இல்லை.. யாருக்கும் தலை வணங்க மாட்டார் அதே சமயம் யாரையும் தூக்கி எறிந்தும் பேச மாட்டார். இளவரசுவின் டெம்பர்மெண்டுக்கு இவரிடம் எப்படி வேலை செய்கிறான் என்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் டைரக்‌ஷனில் எப்படியோ அப்படி இசையில் இவன்.

 இளவரசின் அஸிஸ்டண்ட் ஹார்மோனியப் பெட்டியைக் கொண்டு வந்து காமாட்சியைப் பிரதிஷ்டை செய்யும் ஆதிசங்கரர் போல பவ்யமாக வைத்தான். இளவரசு உட்காரும் வரை காத்திருந்து தப்லாக்காரரும் உட்கார்ந்தார்.

 “சார்.. இது ஹீரோயின் தன்னோட வருத்தத்தை பூடகமா சொல்ற மாதிரிப் பாட்டு, அதனாலே சிந்து பைரவி ராகத்துல..” என்று ஆரம்பித்தான்.

 “இல்லை அரசு.. சோகம் மெட்டுல தெரியக் கூடாது. சொற்கள்ள மட்டும்தான் தெரியணும்”

 “சரி, அதை மாத்திக்கலாம். சோகம்ங்கிறதாலே டெம்போ குறைவா தன்னம்த்த தந்தன்னன்னன்னு ஒரு எய்ட் பீட் ரிதம்….” இளவரசு முடிப்பதற்குள் டைரக்டர் குறுக்கிட்டார்,

 “ம்ம்ஹூம்.. பாட்டு மேலோட்டமாக் கேட்டா குத்துப் பாட்டு போல இருக்கணும். வார்த்தைலதான் சோகம்” என்றார்.

 “ஓஹோ.. ஓக்கே. மாத்திக்கலாம். சந்தம் எப்படி, ஒரு லைனுக்கு ஆறு வார்த்தை வர்ராப்பல இருக்கலாமா? நல்ல ஃப்ளோவும் கண்டிநியுட்டியும் இருக்கும்”

 “ம்ம்ஹூம். வந்தானா.. வர்லியா; தந்தானா.. தர்லியா; அஞ்சு நிமிஷம் அஞ்சு நிமிஷம் வந்து பழகு வந்து பழகுங்கிற மாதிரி இருக்கட்டும் சந்தம். அதான் பல்லவி”

 இளவரசு தியானம் செய்கிறவன் போல இரண்டு நிமிஷம் கண்மூடி உட்கார்ந்தான். பிறகு பக்கத்திலிருந்த தப்லா வித்வானிடம், “தந்தன தத்தா தந்தன தத்தா தன்னம்னம்.. இதான் ரிதம்” என்றான்.

 அவர் தன் தப்லாவைக் குமுக்கி அந்த தந்தன தத்தாவுக்கு உயிர் கொடுக்க இளவரசு ஹார்மோனியத்தில் வந்தானா வர்லியா சந்தத்தை ஷண்முகப்பிரியாவில் வாசித்தான்.

 “எக்ஸல்லண்ட்.. உனக்குள்ள இருக்கிற திறமை உனக்குத் தெரியல்லை. நான் தோண்டி எடுக்க வேண்டியிருக்கு. நாளைக்கு ரிக்கார்டிங் முடிச்சிடு” என்றார் டைரக்டர்.

 எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

 “என்னடா, இந்த டைரக்டர் மஹா ஈகோ பிடிச்சவன்ம்பாங்க.. பத்து நிமிஷத்துல ஓக்கே பண்ணிட்டியே?”

 சிரித்தான்.

 “எப்படிடா ரெண்டு நிமிஷத்துல அவர் கேட்ட மாதிரி ட்யூனைப் போட்டே?”

 ”இது ரெண்டு நிமிஷத்தில் போட்டதில்லை. நான் நேத்து பூரா யோசிச்சி போட்ட ட்யூன்” என்றான்.

கீப்புகளும் குறுந்தொகையும்

ஒரு சாஹித்ய அக்கடமி நாவல் அல்லது கலைப் படம் எடுக்கும் அளவுக்கு விஷயம் சில குறுந்தொகைப் பாடல்களில் இருக்கிறது.

 ஆனால் அதை உரையாசிரியர்கள் சொல்லும் விதம் படிக்கும் போதே பல் உடைகிற மாதிரி இருக்கிறது. கஷ்டப்பட்டுப் புரிந்து கொண்டாலும் அதில் சுவாரஸ்யம் வருவதில்லை. கீழ்க் காணும் வாக்கியத்தைப் பாருங்கள் :

 ‘கிழத்தி தன்னைப் புறனுரைத்தாள் எனக் கேட்ட காதற்பரத்தை அவட்குப் பாங்காயினார் கேட்பச் சொல்லியது’ இது துறை விளக்கமாம்! அதாவது சாங் என்ன சிச்சுவேஷன்ல வருது என்று இளையராஜாவுக்கு பாரதிராஜா சொல்வது!

 ம்க்க்குக்கூம். இப்ப நான் விளக்குகிறேன் அந்தப் பாடலை. கவனியுங்கள்.

 அவனுக்கொரு கீப் இருக்கிறாள். அவளை அவன் மனைவி ‘அடியேய் நீதானடி எம்புருசனை..’ என்று ஆரம்பித்து காந்திமதி மண்ணை வாரித் தூற்றிப் பேசும் மொழியில் வைகிறாள். இது அந்தக் கீப்பின் காதை எட்டுகிறது.

 ‘ஆஹா.. நம்ம மேட்டர் அவளுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சா’ என்கிற பதைப்பு உண்டாகிறது. அவனது உறவை இழக்க விரும்பவில்லை. அதே சமயம் அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் பிணக்கு வருவதையும் அவள் விரும்பவில்லை. (இது கீப்களின் தேசிய குணம்!) எனக்கும் அவனுக்கும் எதுவுமில்லை என்று நேராக அவளே போய்ச் சொல்வது எங்கப்பன் குதிருக்குள்ள இல்லை என்று சொல்வது போல் ஆகிவிடும். அவன் நல்லவன் என்று சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுப்பதும் ஆபத்து. ‘த்தூ.. உனக்கு எவ எவ எல்லாம் சர்ட்டிஃபிகேட் தர்ரா பாரு. இதுலேர்ந்தே உன் லட்சணம் தெரியல்லையா?’ என்று ஆகி விடும்.

 ஸோ, அவனைத் திட்ட வேண்டும். அந்தத் திட்டு அவன் மனைவி காதுக்குப் போக வேண்டும். அதுவும் அவளுக்கு நம்பகமானவர்கள் வழியாகப் போக வேண்டும். என்ன செய்வாள்? அவன் மனைவியின் தோழிகள் நான்கைந்து பேர் இருக்கும் இடத்தில் (அவர்களைக் காணாதது போல்) செல் ஃபோனில் பேசும் பாவனையில் அவனை ஏடாகூடமாகத் திட்டுவாள். இது கட்டாயம் அவன் மனைவி காதுக்குப் போயே தீரும் இல்லையா?

 கழனி மாஅத்து விளைந்துஉகு தீம்பழம்

பழன வாளை கதூஉம் ஊரன்

எம்இல் பெருமொழி கூறித் தம்இல்

கையும் காலும் தூக்கத் தூக்கும்

ஆடிப் பாவை போல

மேவன செய்யும் தன் புதல்வன் தாய்க்கே!

 புலவர் : ஆலங்குடி வங்கனார்

திணை : மருதம்

 வர்ணனைகளை விட்டு விட்டு இதற்கு அர்த்தம் பார்த்தால்,

 இதோ வந்துட்டேன், நீதான் எல்லாம்ன்னு சொல்லிட்டுப் போனான் அந்த நாதாறி. இப்ப என்னடான்னா தன் புள்ளையோட அம்மாவுக்கு (மனைவி என்று கூட சொல்ல மாட்டாளாம்.. அவ்வளவு காண்டு) எடுபிடி வேலை செஞ்சிகிட்டு இருக்கானாக்கும். (கண்ணாடியில் தெரியும் பிம்பம் எப்படி நம் அசைவுகளுக்கு உடனே ரெஸ்பாண்ட் செய்கிறதோ அப்படி ஓடுகிறானாம் பொண்டாட்டி கையசைத்தால்!)

 இதில் ஒரு பெரிய நாவல் எழுதுமளவு ஸ்கோப் இருப்பது நிஜம்தானே?

கடவுள் ஏன் காக்க வைக்கிறான்?

வைகுண்ட ஏகாதசி என்பதால் வழக்கமாய் ஃப்ரீயாகச் சந்திக்கிற அனுமாரையும், ராமனையும் கொஞ்சம் காத்திருந்துப் பார்க்க வேண்டியதாயிற்று நேற்று.

 வரிசையில் எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ஒரு பெரியவர் யார் குறுக்கே புகுந்தாலும் ‘போங்க.. போங்க’ என்று அனுமதித்துக் கொண்டிருந்தார்.

 கோயிலாக இருந்தாலும் சரி, வேறெந்த இடமானாலும் சரி. வரிசையில் குறுக்கே பூர்கிறவர்களைக் கண்டால் எனக்கு அசாத்திய எரிச்சல் வரும். வயசில் ரொம்ப மூத்தவர் என்பதால் எரிச்சலை அடக்கிக் கொண்டு,

 “சார், இப்படி வர்ரவங்களையெல்லாம் விட்டுகிட்டிருக்கீங்களே, தரிசனம் முடிச்சி வீட்டுக்குப் போகிற எண்ணமே இல்லையா?” என்றேன்.

 “தம்பி.. பெரிய மனிஷங்களை மணிக்கணக்கா கியூவில நின்னு பாக்கிறவங்களைத் தெரியுமா உங்களுக்கு?” என்றார்.

 “தெரியும்”

 “ஒரு வணக்கம், இல்லைன்னா ஒரு புன் சிரிப்பு, இல்லைன்னா கொஞ்சம் நன்கொடை அல்லது கொண்டு வந்த புகார் மனுவை வாங்கிக்கிறதுன்னு சட் சட்டுன்னு டிஸ்போஸ் பண்ணிகிட்டே இருப்பாங்க தெரியுமா?”

 “ஆமாம்”

 “ஆனா சில குறிப்பிட்ட ஆசாமிகளை மட்டும், ஏய்.. சுப்புணி நீ கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணுன்னு நிக்க வைப்பாங்க”

 “ஆமாம்”

 “எல்லாரும் போனப்புறம் வாடா சுப்புணி உக்காருன்னு உக்கார வச்சி பொறுமையாப் பேசுவாங்க”

 “ஆமாம் சார்”

 “அப்படிப்பட்ட ஆட்கள் யாரு?”

 “ரொம்ப நெருக்கமானவங்களா இருப்பாங்க”

 ”நீங்களும் நானும் தனக்கு ரொம்ப நெருக்கம்ன்னு ராமன் நினைக்கிறான் சார், புரியல்லையா உங்களுக்கு?”

 இதற்கப்புறம் நான் எப்படிக் கோபப்பட முடியும்?