முசோலினி

லோக்பால்-சில சந்தோஷங்கள், சில பயங்கள்

லோக்பால் வெற்றியை எங்கள் தெரு சமூக ஆர்வலர்கள் பாலாஜியும், நாராயணனும் பட்டாஸ் வெடித்து ஃபைனலில் பாகிஸ்தானை இந்தியா ஜெயித்த மாதிரி கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 நிச்சயமாக இதில் சந்தோஷம் இருக்கிறது.

 ஆனால் இதை வெற்றி என்று வர்ணிப்பதில் எனக்குச் சம்மதமில்லை. இது வெற்றி என்றால் இந்திய அரசியல் சட்டத்துக்குத் தோல்வி என்றாகிறது. அதற்கு அப்புறம் வரலாம்.

 நாட்டின், நாட்டு மக்களின் நன்மையைக் கருதி தைரியமாக, விடாமுயற்சியுடன் குரல் கொடுக்க ஒரு மாமனிதர் கிடைத்திருக்கிறார் என்பது மிகப்பெரிய சந்தோஷம். அவரை ஆஃப் செய்ய அடக்குமுறையிலிருந்து அவதூறுப் பிரச்சாரம் வரை எல்லா முயற்சிகளும் செய்யப்பட்டும் அவை எடுபடாமல் போனது மிக மிகப் பெரிய சந்தோஷம்.

 சாந்திபூஷன் பெயரை ரிப்பேராக்குவதற்கு அரசியல் மாமாக்கள் உதவியுடன் முயற்சி நடந்தது. வெளியிடப்பட்ட ஒலித் தகடு ஜெனூயினானதுதான் என்று லேப்கள் சான்றிதழ் வழங்கும் அளவுக்குப் போனார்கள். அதையும் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளாதது மிக மிக மிகப் பெரிய சந்தோஷம்.(எதிரிகளுக்கு ஆப்பு வைக்க எலக்ட்ரானிக் மீடியாவை பயன்படுத்தும் ஆபத்தான விஞ்ஞான வளர்ச்சி இந்த நாட்டில் பரவ ஆரம்பித்திருக்கிறது. பொதுநலச் சிந்தை இருக்கும் மின்னணுப் பொறியாளர்கள் இந்த மாதிரி விஷயங்களின் ஜென்யூனிட்டி இன்மையை எவ்விதம் கண்டறியலாம் என்கிற அவேர்னஸைப் பரப்பினால் நல்லது)

 அரசியல்வாதிகளை ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்வதில்லை என்கிற உறுதியைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். இதனால்தான் லட்சக்கணக்கான மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற முடிந்தது. பள்ளிப் பிள்ளைகள் முதல், ரிடையர் ஆனவர்கள் வரை எல்லாத் தரப்பினரும், நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் ஆதரவுக் குரல் தந்தது ஒரு சந்தோஷம்.

 ஆங்கில, செய்தித் தொலைக்காட்சிச் சேனல்கள் மிகப்பெரிய சேவை செய்திருக்கின்றன. நாடெங்கும் இந்த நல்ல முயற்சி பரவவும், ஆதரவு பெருகவும் இந்தத் தொலைக் காட்சி நிறுவனங்கள் முக்கிய காரணம். இவைகளின் முயற்சியின்றி இது நடந்திருக்கவே முடியாது என்று கூடச் சொல்வேன். இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் மீடியாக்கள் இவ்வளவு வளர்ச்சி பெற்றிருக்குமேயானால் ஆங்கிலேயர்கள் இருநூறு வருஷம் ஆண்டிருக்க முடியாது என்பது மட்டுமில்லை, இரண்டு வருஷம் கூடத் தாக்குப் பிடித்திருக்க முடியாது என்பது திண்ணம்!

 பிரபல தமிழ் செய்தி சேனல் இதுபற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் லோக்கல் அரசியலின் குழாயடிச் சண்டைகளை ஒளிபரப்பிக் கொண்டு, படுதோல்விகளின் ஒரத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் வெற்றித் துளிகளை வெளிச்சம் பொட்டுக் காட்டிக் கொண்டு, கொலைகாரர்களுக்கு மன்னிப்புக் கோரி உருக்கமாக வேண்டிக்கொண்டு நேரத்தை உபயோகமாகச் செலவு செய்து கொண்டிருந்தது.

 சந்தோஷங்களைச் சொல்லியாகிவிட்டது. இப்போது சில பயங்கள்.

 இவ்வளவு பெரிய ஜனநாயக நாட்டில், ஊழலைக் கட்டுப்படுத்த, இருக்கிற சட்டங்கள் போதாது என்று உலகம் பூரா தமுக்கடித்து அறிவித்த மாதிரி இருக்கிறது. இருக்கிற சட்டங்கள் போல இதுவும் புஸ்வாணமாகிப் போகாது என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்?

  1. லோக்பால் உறுப்பினர்கள் எல்லாரும் நியமன உறுப்பினர்கள். நியமிக்கும் அதிகாரம் யார் கையில் இருக்கிறதோ அவர்களின் நேர்மையைப் பொறுத்துதான் குழுவின் நேர்மையும் நம்பகத் தன்மையும் அமையும். அந்தப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் ஆசை காட்டப்பட்டோ, மிரட்டப்பட்டோ, விளம்பரத்துக்கு ஆசைப்பட்டோ தவறான தேர்வுகளைச் செய்ய மாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?
  2. உண்ணாவிரதத்துக்கே அரசாங்கத்துடன் பேரத்தில் இறங்கி, பரஸ்பரம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட இடத்தில், ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட கால அவகாசம் வரை, ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட எண்ணிக்கைக்கு மட்டும் மக்கள் கூட்டம் சேர்த்து போராடியவர்கள், அரசாங்கத்தின் இதர பேரங்களுக்கும் படிப்படியாக ஒப்புக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?
  3. அன்னா ஹஸாரேவும் அவர் ஆதரவாளர்களும், ஆசையினாலோ, மக்களின் வற்புறுத்தலாலோ, அரசியலின் நிலையின்மை காரணமாகவோ, வேறு ஏதாவது நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவோ முழுநேர அரசியல்வாதிகளாக மாறமட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்?
  4. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களைவிட, நியமன உறுப்பினர்களுக்கு அதிக அதிகாரம் இருப்பது ஜனநாயகத்துக்கு அச்சுறுத்தலாக, முசோலினி டைப் அரசாங்கம் இங்கே அமைய முன்னோடியாய் அமைந்து விடாதா?

 வழக்கமான Devil’s advocate வேலையைச் செய்துவிட்டேன். Devil க்கு தகுதியான விடை தரும் Angel களின் கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன.