வாழ்க்கையை ரீவைண்ட் செய்ய ஒரு ஐடியா!

ஒரு சுவாரஸ்யமான கற்பனை.

ஒரு சின்ன நகரம் அமைக்க வேண்டும். அதில் திண்ணை வைத்த ஓட்டு வீடுகள், பெரிய குளங்கள், ஜட்கா வண்டி, தமுக்கு அடித்துக் கொண்டு நோட்டீஸ் பறக்க விடும் சினிமா வண்டிகள், அரை மணிக்கு ஒரு தரம் ரீல் மாற்றும் சினிமா தியேட்டர்கள், அவற்றில் எம். ஜி. ஆர்., சிவாஜி சினிமாக்கள், வீடுகளில் ரேடியோக்கள், அந்த ரேடியோக்களில் காலையில், ‘ஆகாஸவாணி : செய்திகள், வாசிப்பது விஜயம்; இலங்கை இனப் பிரச்சினைக்கு பேச்சு வார்த்தை மூலம் தீர்வு ஒன்றைக் காண வேண்டியதன் அவசியத்தை பிரதமர் இந்திரா காந்தி வலியுறுத்தினார்’ என்று செய்திகளும்,

பிற்பலில் மாதர் நிகழ்ச்சியில் பாபுஜியும் மாதரும், மாலை ஏழரைக்கு விவிதபாரதியில் தேன் கிண்ணம் என்று நிகழ்ச்சிகள் ஒலிபரப்பாக வேண்டும். தெருக்களை அடைத்துப் பந்தல் போட்டு லவுட் ஸ்பீக்கர் கட்டி பாட்டுப் போட்டு கல்யாணங்கள் நடத்த வேண்டும்.

புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

அப்படியே 1970ம் வருஷ செட் அப். இந்த நகரத்தில் சில 60+ ஆண்களையும் பெண்களையும் வெளி உலக சம்பந்தம் இல்லாமல் 100 நாட்கள் தங்க வைக்க வேண்டும்.

ஆட்ட விதிகள், தங்கி இருப்பவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொள்ளும்போது நடக்கும் விஷயங்களை நிகழ்கால வாக்கியங்களாய்ப் பேச வேண்டும். அதாவது, அந்தக் காலம் போலவே இருக்கு இல்லே? என்கிற மாதிரி பேசாமல்,

‘செட்டியார் வீட்ல கல்யாணம். சாயந்திரத்துலேர்ந்து பாட்டு போட்டுக் கொல்றான் அன்பு சவுண்ட் சர்வீஸ்க்காரன்’

‘நியூஸ் கேட்டியா? நிஜலிங்கப்பாவும் சிண்டிகேட் காங்கிரஸ்ல சேர்ந்துட்டாராம்’

‘ஸ்டார் டாக்கீஸ்ல அவள் ஒரு தொடர்கதை போட்டிருக்கான். ஸ்ரீப்ரியான்னு ஒரு பொண்ணு, பிரமாதமா நடிச்சிருக்கா’

என்கிற மாதிரியெல்லாம்தான் பேச வேண்டும். நகரத்தோடு நகமும் சதையுமாய் ஒட்டிக் கொள்ள வேண்டும். நூறு நாட்கள் முடிந்ததும் நகரில் வசித்தவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்?

பதினைந்து வயதாக! மனசில் மட்டுமில்லை, உடலளவிலும்!

சும்மா காது குத்துகிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்.

1981ம் வருஷம் ஹார்வேர்ட் சோஷியல் சைக்காலஜிஸ்ட் எலன் லாங்கர் என்கிற பெண்மணி நான் மேலே சொன்னது போன்ற 1959ம் வருஷ செட் அப் உருவாக்கி அதில் சில 70+ மனிதர்களைக் குடி வைத்திருக்கிறார். ஆட்டத்தின் முடிவில்,

வரும்போது வீல்சேரில் வந்தவர் போகும் போது வாக்கிங் ஸ்டிக் ஊன்றி நடந்து போயிருக்கிறார், சுவற்றில் சாய்ந்தபடி ஜட்டி மாற்றிக் கொண்டவர்கள் எல்லாம் ஒற்றைக் காலில் நின்றபடி போட்டுக் கொண்டார்களாம், எப்போதுமே இங்கே வலிக்குது அங்கே வலிக்குது டயர்டா இருக்கு என்று சொன்னவர்கள் ஃபுட் பால் விளையாடினார்களாம், கண்ணாடி இல்லாமல் புஸ்தகம் படித்தார்கள், ஆர்த்தரிட்டீஸ் காணாமல் போனது, ஷுகர் லெவல் இறங்கியது, பிளட் பிரஷர் நார்மல் ஆனது, இன்னும் சில பிரசுரிக்க முடியாத மாறுதல்களும் நிகழ்ந்தனவாம்!

இத்தனைக்கும் அவர்கள் 7 நாட்கள்தான் அங்கே இருந்திருக்கிறார்கள்!

பிக் பாஸ் மாதிரி கழிசடை நிகழ்ச்சிகளுக்கு பதிலாக யாராவது ஒரு டிவிக்காரர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்து, சிகிச்சைக்கு முன், சிகிச்சைக்குப் பின் மாற்றங்களைக் காட்டலாம்.

எழுபதுகள் என்றால் கலந்துகொள்ள நான் ரெடி!

சந்தோஷமும் குழந்தைதான்!

சந்தோஷமும், நிம்மதியும் இல்லையே என்று ஒரு தம்பதியர் அந்த முனிவரைப் போய்ப் பார்த்தார்கள்.

‘எப்படி இருக்கீங்க, சந்தோஷமா இருக்கீங்களா?’ என்று கேட்டார் முனிவர்.

‘இல்லை சுவாமி, சந்தோஷம் எங்களை விட்டுப் போய் ரொம்ப நாளாச்சு’ என்றார்கள் தம்பதியர்.

முனிவர் சிரித்தார்.

‘ஏன் சாமி சிரிக்கறீங்க?’

‘ஒரு திருவிழாக் கூட்டத்தில் உங்களை மாதிரி ஒரு தம்பதியர் குழந்தையைத் தொலைச்சிட்டாங்க. போலீஸ்காரங்க கிட்டே போய்க் குழந்தையைக் காணோம்ன்னு புகார் பண்ணிட்டு அழுதாங்க. ஸ்பீக்கர்ல அன்னவுன்ஸ் பண்ணி எப்படியோ தனியா இருந்த அந்தக் குழந்தையைக் கண்டு பிடிச்சிட்டாங்க. என்ன பாப்பா இது அம்மா, அப்பாவோட ஜாக்கிரதையா போறதில்லையா? ஏன் இப்படிக் காணமப் போனே? அப்படீன்னு அது கிட்டே கேட்டாங்க. அந்தக் குழந்தை என்ன சொல்லிச்சு தெரியுமா?’

‘என்ன சுவாமி சொன்னது?’

‘நான் பத்திரமாத்தான் இருக்கேன். என் அம்மா அப்பாதான் காணாமப் போய்ட்டாங்கன்னு சொல்லிச்சாம்’

‘புரியல்லை சுவாமி’

‘சந்தோஷம் குழந்தை மாதிரி. கொண்டாடற இடத்திலதான் இருக்கும். சந்தோஷம் உங்களை விடல்லை. நீங்கதான் சந்தோஷத்தை விட்டுட்டீங்க. இந்தாங்க நீங்க விட்ட சந்தோஷம். இனிமே விடாம ஜாக்கிரதையா வச்சிக்கணும்’ என்று பிடி திருநீற்றைத் தந்தார்.

யார் இந்தப் பிரபல டைரக்டர்?

ரொம்ப பிஸியான அந்த டைரக்டர் பேட்டிக்கு மறுக்காமல் ஒப்புக் கொண்டார்.

ஆனால் ‘எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்க முடியும்ன்னு தெரியல்லை, எப்போன்னும் தெரியல்லை. ஆனாலும் நாளைக்கு வாங்க’ என்றார்.

கிடைக்கப் போகும் குறுகிய நேரத்தில் எவ்வளவு உயர்ந்த தகவல்களை வாங்க முடியும் என்று பேட்டி காணும் குழு யோசித்தது. பதினைந்து இருபது நிமிடங்களுக்குள் ஒரு அற்புதமான பேட்டி எடுக்க வேண்டிய அழுத்தம் அவர்களுக்கு உண்டாயிற்று. ஆகவே, மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சி, பிரபல ஹீரோவுடனான அனுபவங்கள், எப்படி சினிமாவில் நுழைஞ்சீங்க மாதிரியான உளுத்த கேள்விகளுக்கு பதில் தூண்டில் மாதிரிக் கேள்விகளைத் தயார் செய்து கொண்டார்கள்.

எந்த ஸ்லாட்டில் எவ்வளவு நேரம் கிடைக்குமோ.. எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டுமோ, எதுவானாலும் பரவாயில்லை. இட் ஈஸ் வொர்த் வெய்ட்டிங் என்று புறப்பட்டுப் போனால்,

டைரக்டர் ஏற்கனவே காத்திருக்கிறார்.

மூக்குக் கண்ணாடியைத் தொலைத்துவிட்டு ஒரு அரதைப் பழைய கண்ணாடியை அணிந்திருந்தார்.

‘இதோ.. இப்படி உங்க தோள்ள தட்ட முடியும் போல இருக்கு; ஆனா நீங்க எங்கேயோ இருக்கீங்க’ என்று கண்ணாடியின் பவர் மிஸ்மேட்சைத் தெரிவித்துவிட்டு ‘ஆகவே இப்பவே லைட்டா தலையை வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு’ என்று சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டியதன் தேவையை உணர்த்தினார்.

கேள்விக்கெல்லாம் காத்திருக்காமல் சட்டென்று ஆரம்பித்தார்.

‘எனக்கு அப்போ எட்டு வயசு இருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன். பேட்டரியில் ஓடும் ரயில் வண்டிகள் எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். இரண்டு ரயில்கள் வச்சிருப்பேன். ஒண்ணை இடமிருந்து வலமாயும், இன்னொண்ணை வலமிருந்து இடமாயும் ஓடவிட்டு, இடித்துக் கொண்டு விழச் செய்வேன். திரும்பவும் எடுத்து மறுபடி அதையே செய்வேன்.

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் என் அப்பாவுக்கு எரிச்சலாக வரும்.

‘இத பார்.. இன்னொரு வாட்டி இதைத் தூக்கிகிட்டு ரிப்பேர் ஷாப்புக்கு என்னைப் போக வச்சியோ, தொலைச்சிடுவேன். எவ்வளவு தரம் ரிப்பேர் பண்றது. ஒழுங்கா விளையாடறதுன்னா விளையாடு, இல்ல.. ரெண்டு ரயிலையும் தலைசுத்தி விட்டெறிஞ்சிடுவேன். இனி உனக்கு விளையாட ரயில் கிடையாது’ என்றார்.

ரயிலும் ரிப்பேர் ஆகக் கூடாது, இந்த ஆக்ஸிடெண்ட் திரில்லும் வேணும்; என்ன பண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சேன். பக்கத்து வீட்லேர்ந்து 8 மிமி ஃபிலிம் போட்டு ஷூட் பண்ற மூவி கேமிராவை இரவல் வாங்கிகிட்டு வந்தேன். நான் பண்றது சரியா? எதிர்பார்த்த திரில் வருமா, எதுவுமே தெரியல்லை.

ஆக்ஸிடெண்ட்டை நடத்தி படம் எடுத்தேன்.

டெவலப் பண்ணிட்டு போட்டுப் பார்த்தா, நிஜத்தில் பார்க்கிறதை விட படு திரில்லிங்காய் இருக்கு.

இப்படித்தான் ஆரம்பிச்சது நான் சினிமா எடுக்கிறது’

இந்தப் பிரபல டைரக்டர் யாரென்று ஊகிக்க முடிகிறதா?

வேண்டாமை வேண்டிய எல்லாம் தரும்

உங்களுக்கு ராஜகுணம் இருக்கிறதா என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவலா? சரி, இதைப் படியுங்கள், சில நிமிஷங்களில் அறிவீர்கள்.

வீட்டு வேலைக்கு வரும் பெண்கள் பலதிறப்பட்டவர்களாய் இருந்தாலும் இரண்டு வகை ரொம்பப் பிரசித்தம்.

அதைக் குடு, இதைக் குடு, ஐநூறு கைமாத்து குடு, ஆயிரம் கைமாத்து குடு என்றெல்லாம் சதா நச்சரிப்பார்கள்; பொங்கல் தீபாவளி வந்தால் எனக்கு என்ன புடவை வாங்கப் போறே என்று கேட்பது அல்லது புடவை வேணாம் காசாக் குடு என்பது இப்படி எதையாவது கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள். காபியோ டிஃபனோ தந்தாக வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள். இது ஒரு ரகம்.

இன்னொன்று தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருப்பவர்கள். எதையுமே கேட்க மாட்டார்கள். பண்டிகைக்கு ஏதாவது தந்தால் சந்தோஷமாக வாங்கிக் கொள்வார்கள். தராவிட்டாலும் எந்த மாறுதலும் இல்லாமல் வேலை செய்வார்கள். குழந்தைக்கு ஃபீஸ் கட்டக் காசில்லாவிட்டால் கூடக் கடன் கேட்க மாட்டார்கள்! இவ்வளவு எதற்கு, அஞ்சாம் தேதி சம்பளம் தர நாம் மறந்து அஞ்சு நாள் ஆனாலும் மூச்சே விட மாட்டார்கள்!

நான் சொல்லத் தேவையில்லை, இரண்டாவது ரகத்தினருக்குத் தேவை இருப்பவைகள் மட்டுமல்ல, அதற்கு மிகுதியாகவே நாம் எல்லாம் தருவோம், சரிதானா? நாம் அப்படி இருந்தால் நமக்கு ராஜ குணம் என்று அர்த்தம். சொல்வது நானல்ல, முன்றுறையரையனார் (இந்தப் பெயரை ஒவ்வொரு தரம் எழுதும் போதும் என் பழமொழி நானூறு புத்தகத்தில் ஒரு தரம் சரிபார்த்துக் கொள்கிறேன்). இந்தப் பழமொழிப் பாடலைப் படியுங்கள்,

ஆண்டகை மன்னரைச் சார்ந்தார்தாம் அல்லுறினும்
ஆண்டொன்று வேண்டுதும் என்பது உரையற்க
பூந்தாங்கு மார்ப! பொருடக்கார், வேண்டாமை
வேண்டியதெல்லாம் தரும்.

அரசரிடம் பணியில் இருப்பவர்கள் அல்லது அரசருடன் நெருக்கத்தில் இருப்பவர்கள் என்ன தேவை இருப்பினும் எவ்வளவு வறுமை தாக்கினும் எனக்கு இன்னது வேண்டும் என்று சொல்லவே சொல்லாதீர்கள். துன்பங்களையும், வறுமையையும் பொருத்துக் கொள்ளுதலும், எதிலும் விருப்பின்றி இருப்பதும் நாம் விரும்பும் யாவற்றையும் நமக்குத் தானே பெற்றுத் தரும்.

வேண்டாமை வேண்டியதெல்லாம் தரும் என்பது மறக்கப்பட்ட பழமொழிகளில் ஒன்று.

இந்தப் பழமொழியில் உண்மையில் ஒரு Paradox இருக்கிறது. என்னவென்று யாராவது பகிர முடியுமா?

குர்ராம் ஒரு பிரபல மொகலாய அரசர் தெரியுமோ?

ஒரு முக்கிய நோக்கத்திற்காக முகலாயப் பேரரசு, தக்கண சுல்தான்கள் பற்றியெல்லாம் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

முகலாயப் பேரரசு பற்றிப் படிக்கும் போது ஜஹாங்கீர் மகன் குர்ராம் என்று போட்டிருந்தார்கள். நான் படித்த சரித்திரத்தில் ஜஹாங்கீருக்கு அப்படி ஒரு மகனே கிடையாது. என்ன டா இது என்று இன்னும் கொஞ்சம் ஆழ்ந்து படித்தேன்.

அவர் பெயர் குர்ராம் இல்லை, அல்லா ஆஸாத் அபுல் முஸாஃபர் ஷஹாப் உத் தீன் முஹம்மத் குர்ராம் என்பதுதான் அவரது உண்மையான பெயர் என்றார்கள். என்னடா இது தெளிவதற்காகப் படித்தால் இன்னும் குழப்புகிறார்களே என்று இன்னும் கொஞ்சம் படித்தேன்.

இவ்வளவு பெரிய பெயரை நினைவில் வைக்க சிரமமாக இருந்தால் பிற்காலத்தில் பிரபலமாக அவர் அழைக்கப்பட்ட ஷாஜஹான் என்கிற பெயரை நினைவில் வைத்துக் கொண்டால் போதுமானது என்கிறார்கள் கடைசியில்.

இது ஒன்றும் 17ம் நூற்றாண்டில் மட்டும் இருந்த பழக்கமில்லை. சமீபத்தில் மலேஷியா போயிருந்த போது மன்னரின் பெயர் ‘Almu’tasimu Billahi Muhibbuddin Tuanku Alhaj sir Abdul Halim Mu’adzam Shah Ibni Almarhum Sultan Badlishah’ என்றார்கள். இதை அப்படியே நினைவில் வைத்திருந்து ஒப்பிக்கிறார் அங்கே இருக்கும் நண்பர் Balan Gates…

இதை விட கம்பராமாயணத்தில் ஒரு படலம் முழுக்க மனப்பாடம் செய்து விடுவது எளிது என்று தோன்றுகிறது!

(2012 இல் சத்ரபதி சிவாஜி புத்தகம் எழுதுவதற்காக முகலாயப் பேரரசு பற்றி டாக்டரேட் வாங்கும் அளவு ஆராய்ச்சி செய்தேன். கம்பவுன்டரேட் கூடக் கிடைக்கலை)

கமலஹாசன் கட்சியில் சேர வேண்டுமா?

நீங்கள் கமலஹாசன் கட்சியில் சேர்வதாக இருந்தால் அவரது வேவ் லெங்தில் மேட்ச் ஆக வேண்டும்.

எப்படி ஆவது?

‘எப்படி சார் இருக்கீங்க?’ என்று யாராவது கேட்டால், ‘நல்லா இருக்கேன்’ என்றோ, ‘ஓக்கே சார்’ என்றோ சட்டென்று சொல்கிறவராய் நீங்கள் இருந்தால் ரிஜக்ட் ஆகி விடுவீர்கள். சரியான பதிலைச் சொல்கிறேன், நோட் பண்ணிக் கொள்ளுங்கள் :

‘எப்படி இருந்தேனோ அப்படியேதான் இருக்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்ளும் சராசரி மனிதர்களிலிருந்து வேறுபட வேண்டும் என்பதற்காக எப்படி இருந்தேனோ அப்படி இல்லை என்று பிடிவாதமாக ஒரு Auto Suggestion ஐ உருவாக்கிக் கொண்டு அதில் கவனமாக இருக்கையில், எப்படி இருக்கப் போகிறேன் என்கிற சிந்தனை என்னிலிருந்து வெகுதூரம் போய்விடும் அபாயத்தை உணர்ந்திருப்பதால் நான் அவ்விதம் இருப்பதைத் தவிர்க்கிறேன்’

என்று சொல்ல வேண்டும்.

கேட்டவன் கிறுகிறுத்துப் போவான். அடுத்த கேள்வி கேட்கவே மாட்டான். ஆனால் ஒரு சில பிடிவாதக்காரர்கள், ‘இப்ப என்ன சார் சொல்றீங்க, நல்லா இருக்கீங்களா, இல்லையா?’ என்று அப்ஜெக்டிவாகக் கேட்பார்கள்.

அதற்கு ‘நான் நன்றாக இருப்பது, இல்லை என்கிற இரு நிலைகளும் கேட்கிறவர்களின் நன்றாக இருப்பது, இல்லாததோடு இணைகையில் யாருடைய இருக்கிறதுவும் இல்லையும் இணையப் போகிறது என்பதோ இரண்டுமே இல்லையா, இரண்டுமே இருக்கிறதா என்பதெல்லாம் ஆலோசித்து அதற்கேற்றபடி விடையளிக்கும் சாதுர்யம் எனக்கில்லை என்று சொன்னால் அதை ஒரு பணிவுக்காகச் சொல்வதாய் நினைக்கக் கூடாது’ என்று சொல்ல வேண்டும்.

இதற்கப்புறமும் அங்கே யாராவது மீதம் இருந்தால் அவர்களுக்குத் தமிழ் தெரியாது என்று அர்த்தம்.

சட்டசபைத் தேர்தல் – யார் ஜெயிப்பார்கள்?

கூட்டணிகளே வேண்டாம், எங்களால் தனியாக ஜெயித்துக் காட்ட முடியும் என்று மார்தட்டும் அளவுக்கு வாக்கு வங்கி அமையப் பெற்ற கட்சி எதுவும் இல்லை இப்போது.

சென்ற தேர்தலில், பெரிய கட்சிகள் எதனுடனும் கூட்டணி இல்லாமல் 1% அல்லது அதற்கும் குறைவான வாக்குகள் அமைந்த கட்சிகள் ஒன்றிரண்டுடன் கூட்டணி சேர்ந்து மும்முனைப் போட்டியில் அதிமுக ஜெயித்துக் காட்டியது. அது ஜெயலலிதா பவர். இன்றைய தலைமைக்கு அவ்வளவு மக்கள் செல்வாக்கு இருக்குமா என்பது ஐயமே.

என்ன ஆகலாம் என்பதைக் கீழ்வரும் சாத்தியங்களுடன் ஆராயலாம்.

  1. ரஜினிகாந்த் ஆட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறார் என்கிற சாத்தியம்

(அ) இருமுனை

(ஆ) மும்முனை

  • ரஜினி நான் ஆட்டத்துக்கு வரல்லை என்று விலகி இருக்கும் சாத்தியம்

ரஜினிகாந்த் களமிறங்கி யாருடனும் கூட்டணி இல்லை என்று தனியாகப் போட்டியிட்டாலும் அவரது அணி ஜெயிக்க நிறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது. கூட்டணி அமைக்கப்பட்டால் அதில் சேர்வதற்கு பாஜக வுக்குத் தயக்கம் இருக்காது. ஆனால் அதிமுக ?

இவ்வளவு பெரிய கட்சியாக இருந்துகொண்டு முதலமைச்சர் பதவியை கூட்டணிக் கட்சிக்கு விட்டுக் கொடுப்பார்களா? அதைவிடத் தனியாக வெஞ்சர் செய்து பார்த்துவிடுவோம். இரண்டும் ஒன்றுதானே என்று நினைக்கக் கூடும்.

தேமுதிக வும் இதே ரீதியில்தான் யோசிக்கும்.

ஆனால் இருமுனையோ, மும்முனையோ ரஜினிக்குத்தான் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது.

ரஜினி களமிறங்கவில்லை என்றால் மும்முனைப் போட்டிக்கு அதிமுக சந்தர்ப்பமே தரக் கூடாது. தந்தால் திமுகதான் ஜெயிக்கும். பாஜக, அதிமுக இருவருமே அப்படி ஒரு நிலையை உருவாக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தேமுதிக விறைத்துக் கொண்டு போனால்? அப்படிப் போனால் அதிமுக வின் வெற்றி ரொம்ப மார்ஜினல் ஆக இருக்கும். கரணம் தப்பினால் மரணம் என்றே பல தொகுதிகளும் இருக்கும்.

அதிமுக-பாஜக கூட்டணி சேராமல் இருக்கத் தேவையானதைத் திமுக செய்து கொண்டே இருக்கிறது. கவர்னருக்கு எதிராக கொம்பு சீவி விடும் வேலையைச் சீரிய முறையில் செய்கிறார்கள் திமுகவினர். 7.5% விஷயத்தில் சறுக்கியது. சூரப்பா விஷயத்தில் சுதாரித்து விட்டார்கள்.

ரஜினியை களமிறங்க விடாமல் செய்யவும் முயற்சிகள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால், பிரசாந்த் கிஷோர் திமுகவிடம் ‘இன்னும் ஐந்தாண்டுகள் பொறுத்திருங்கள்’ என்று சொன்னதாக ஒரு வதந்தி சமூக வலைதளங்களில் உலவுகிறது. ரஜினி வருவாரா இல்லையா, மும்முனையா இருமுனையா என்பதெல்லாம் அவருக்கு இப்போதே தெரிந்து விட்டதோ?

துணை வேந்தரும் தமிழக அரசும்

பல்கலைக் கழகங்களின் வேந்தர் (Chancellor) மாநில ஆளுனர். துணை வேந்தர்கள் அவரது கட்டுப்பாட்டில் வருகிறவர்கள். வேந்தரும் (மாநில ஆளுனரும்) சரி, துணை வேந்தர்களும் சரி, தமிழக அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்கள் அல்ல.

அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திற்கு உலக அரங்கில் ஒரு அங்கீகாரம் இருக்கிறது. அது மேலும் சிறக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்தில் திரு. சூரப்பா சிறப்புத் தகுதிக்கு சம்மதம் தெரிவித்தார். இந்தச் சிறப்புத் தகுதியின் காரணமாய் ஒதுக்கீடுகளில் பிரச்சினை உண்டாகலாம் என்கிற சந்தேகம் தமிழக அரசுக்கு வந்திருக்கலாம். அதில் பிரச்சினை இல்லை என்று உறுதியளிக்கப்பட்டும் அரசுக்குத் திருப்தி உண்டாகவில்லை.

பல்கலைக் கழகம் தொடர்பான எந்த முடிவும் எடுக்கும் சுதந்திரமும், அதிகாரமும் துணைவேந்தருக்கு உண்டு.

நிற்க.

திரு. சூரப்பா முறைகேடுகள் செய்து விட்டதாய் அதை விசாரிக்க கமிஷன் அமைத்துள்ளது தமிழக அரசு. அவர் தனது மகளுக்கு அளித்ததாகச் சொல்லப்படும் பணி ஒரு கௌரவப் பதவி. இதை வழங்கும் அதிகாரம் அவருக்கு இருக்கிறது.

வேறு சில லஞ்சப் புகார்களும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் நிஜமாகவே நடந்துள்ளன என்று ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக் கொண்டாலும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியவர் ஆளுநரே!

தமிழக அரசு ஏன் இன்னும் திரு. சூரப்பாவை இடைநீக்கம் செய்யவில்லை என்று எதிர்க்கட்சிகள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அரசு நிர்வாகத்தில் யாருக்கு என்ன அதிகாரம் என்பதே தெரியாத அரசியல்வாதிகள் இருப்பது தமிழக வாக்காளர்களின் தலைவிதி.

எதிர்க்கட்சிகள் அப்படித்தான் Provoke செய்யும். அதற்கு Yield செய்யாமல் இருப்பதுதான் அறிவுடைமை.

நமக்கு அதிகாரம் இல்லாத இடத்திலோ, நம்மைக் காட்டிலும் வலியவர்களிடமோ மோதுவது அறியாமை. அப்படியான மோதல்களில் அவமானமே மிஞ்சும்.

பேரரைப் போற்று (சினிமா விமர்சனம்)

படத்தின் ஓப்பனிங் காட்சியே படு திரில்லிங்!

ஒரு ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் வாசலில் டிராஃபிக் போலீஸ்காரர்கள் பேரிகேட் போட்டு மூடி ‘நோ பார்க்கிங்’ போர்டு வைத்திருக்கிறார்கள். ஹீரோ டிராஃபிக் இன்ஸ்பெக்டர் கையிலிருக்கும் வாக்கி டாக்கியைப் பிடுங்கி, ‘பார்க்கிங் பர்மிஷன் ரிக்வஸ்டட் ஃபார் வாழை இலை லாரி.. ஓவர். பார்க்கிங் பர்மிஷன் ஃபார் வாழை இலை லாரி ரிக்வஸ்டட்.. ஓவர்’ என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறார்.

கமிஷ்னர் கட்டைக் குரலில் ‘பர்மிஷன் டினைட்.. பர்மிஷன் டினைட்’ என்கிறார்.

ஒரு குட்டி யானை லாரி பேரிகேடை இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு புழுதி பறக்க ஹோட்டல் வாசலில் வந்து நிற்கிறது. நூறு போலீஸ்காரர்கள் துப்பாக்கியோடு ஹீரோவைச் சூழ்கிறார்கள். ஒரு போலீஸ்காரர் ஹீரோவை உதைக்கிறார். அவர் கீழே விழுந்து உருண்டபடி,

‘சேவ் டிரைவர் முனியாண்டி.. சேவ் டிரைவர் முனியாண்டி’ என்று குட்டி யானையைக் காட்டுகிறார்.

அடுத்த காட்சியில் முழங்கையில் பேண்ட் எய்டுடன் முனியாண்டி தள்ளாடித் தள்ளாடி வருகிறார்.

இந்தக் காட்சியின் சிக்னிஃபிகன்ஸ் என்ன என்பதை ஃப்ளாஷ் பேக்கில் காட்டுகிறார்கள்.

ஹீரோ ஒரு நாள் ஆஃபீஸிலிருந்து லேட்டாக வரும்போது எல்லா ஹோட்டல்களும் மூடி இருக்க, ஒரு ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் மட்டும் திறந்திருக்கிறது. சாப்பிட உள்ளே போகிறார். சாப்பாட்டின் விலையைப் பார்த்து அதிர்கிறார்.

‘நூத்தி அம்பது ரூபாய்க்கு சாப்பாடு இல்லையா?’ என்கிறார் பேரரிடம்.

‘சான்ஸே இல்லை’ என்கிறார் பேரர்.

ஹீரோ உடனே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெரிய மனிதர்களிடம் ‘பசியா இருக்கு.. சாப்பிட்டாகணும்.. ஹெல்ப் பண்ணுங்க’ என்று பிச்சை எடுக்காத குறையாய் கெஞ்சுகிறார். மிக உருக்கமான காட்சி!

‘நீ கேக்கற விலைக்கு சாப்பாடு போடணும்ன்னா நீ ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ஆரம்பிச்சாத்தான் உண்டு’ என்கிறார் பேரர்.

அது திரும்பத் திரும்ப ஒலிக்கிறது. அதுதான் ஹீரோ கிராமங்கள்தோறும் ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ஆரம்பிக்கத் தூண்டுதலாய் அமைகிறது.

‘ஆரம்பிக்கிறேன்ய்யா.. ஆரம்பிக்கிறேன். ஏழைகளும் ஃபைவ் ஸ்டார் சுகத்தை உணர்கிற மாதிரி பண்றேன்’ என்று சூளுரைக்கிறார் ஹீரோ.

இந்த உத்வேகத்தைத் தந்த பேரரை குளோஸப்பில் காட்டி, ’பேரரைப் போற்று’ என்று டைட்டில் வருகிறது!

பத்து பைசாவுக்கு இட்டிலி, பதினைந்து பைசாவுக்கு தோசை, தங்குவதற்கு ஏஸி சூட்டுக்கு நூற்றி ஐம்பது ரூபாய் வாடகை என்று கிராமங்கள் தோறும் ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ஆரம்பிக்கிறார் ஹீரோ. இவ்வளவு சீப்பாக விற்றால் போண்டி ஆயிடாதா என்று ஹோட்டல் ஓனர்கள் கேட்க, அதற்கு பதிலை கிராமத்து மக்களிடம் சொல்கிரார் ஹீரோ.

‘சீப்பா இருக்கிறதால் நிறையப் பேர் வருவாங்க. கொள்ளை லாபத்துக்கு கம்மிப் பேர் வர்ரத்தை விட கம்மி லாபத்துக்குக் கொள்ளைப் பேர் வந்தா லாபம் அதிகம்’

இப்படி மாற்றி மாற்றி அவர்கள் கேட்க, இவர் கிராமத்தில் பதில் சொல்ல என்று அரை மணி போகிறது.

சோபராய் என்றொரு பாத்திரம் வருகிறது. அது ஓபராய் என்கிற மாதிரி இருப்பதை உணர்ந்து ரசிகர்கள் விசில் அடிக்கிறார்கள். இந்தியாவின் மிகப் பெரிய ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் அதிபர் ஹீரோவின் ஹோட்டலில் இட்டிலி மாவில் கரப்பாம்பூச்சி போடுவது, காப்பியில் பல்லியைப் போடுவது என்பது மாதிரி தடங்கல்கள் தந்தவண்ணம் இருக்க ஹீரோ அதையெல்லாம் எப்படி ஜெயிக்கிறார் என்பது சுவாரஸ்யமாய் இருக்கிறது.

ஒரு கட்டத்தில் ஹோட்டலுக்கு வாழை இலை கொண்டுவரும் குட்டி யானை லாரியை ஹோட்டல் வாசலில் பார்க் செய்ய முடியாமல் தன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி வில்லன் தடுக்கிறார். அதுதான் முதல் காட்சி!

வாய்ஸ் ஆஃப் அமெரிக்காவின் ஒலிப்பதிவாளர் என்று புளுகி ஐக்யநாடுகள் சபையின் தலைவரை ஹீரோ சந்திக்கும் காட்சி படு திரில்லிங். அத்தனை பேரும் ஏமாந்து ஐ. நா வின் தலைவர் அறையின் வாசற்கதவு வரை வந்து விடுகிறார் ஹீரோ! அப்புறம், ‘அங்கே என்னம்மா சத்தம்?’ என்று பி. ஏ விடம் கேட்கிறார் ஐ. நா. தலைவர். ஹீரோ ஆண்டிப்பட்டிக்காரன் என்று தெரிந்ததும் உடனே உள்ளே அனுப்பச் சொல்கிறார்!

ஒரு சாதாரண மனிதன், கிராமத்து மக்களை ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் சுகங்களை குறைந்த செலவில் அனுபவிக்க வைக்கும் முயற்சியில் வெற்றி அடைகிறான் என்கிற இந்தக் கதை ஒரு வெற்றிப் படமாய் அமையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அம்பி மிதிச்சி அருந்ததி பார்த்தல் …

”ஏங்க, உங்க வீட்டுப் பையன் என்ன பண்ணியிருக்கான் தெரியுமா?”

“எனக்குத் தெரியாம உங்களுக்குத் தெரியற மாதிரி ஏதோ பண்ணியிருக்கான்னு தெரியுது”

“அவனுக்குத் தெரியல்லைங்கிறதுக்காக, சரியாத் தெரியணும்ன்னு இப்படி ஒரு காரியம் பண்ணியிருக்கான்”

“என்ன பண்ணான்?”

“எங்காத்து அம்பியைக் குனிய வச்சி அவன் முதுகுல ஏறி மிதிச்சிகிட்டு அடுத்த வீட்டு அருந்ததி கிணத்தடியில குளிக்கிறதை எட்டிப் பார்த்திருக்கான்”

“அம்பி மிதிச்சி அருந்ததி பார்த்தான்னு சுருக்கமா சொல்லியிருக்கலாம் நீங்க”